On the blink

Το τελευταίο διάστημα πέρασα μια βαθιά κρίση απογοήτευσης με τους ανθρώπους στη ζωή μου. Όταν έχεις πραγματικά πιστέψει σε άτομα και καταστάσεις και τελικά καταλήγεις να πεις ότι δεν άξιζε τον κόπο, αναπόφευκτα απογοητεύεσαι. Ορισμένες φορές μάλιστα μπορεί να νιώσεις μέχρι και προδομένος/η (my case).. Τότε μπαίνεις σε περίεργες διαδικασίες.. Αμφισβητείς τις επιλογές σου και θες δε θες πρέπει να κάνεις τον απολογισμό και την αυτοκριτική σου, να βρεις τα λάθη σου και να συμφιλιωθείς όσο γίνεται μ’ αυτά.. Κι έρχεται, επίσης, η ώρα που πρέπει ν’ αποφασίσεις αν θα διαγράψεις τα άτομα που σε απογοήτευσαν απ’ τη ζωή σου, αν θα πεις φτάνει ως εδώ ή αν θα δώσεις κι άλλες ευκαιρίες. Για μένα είναι δύσκολο να διαγράφω ανθρώπους απ’ τη ζωή μου, πάντα ήταν, ακόμα και σε τέτοιες καταστάσεις.. Αυτή τη φορά, κατέληξα να πω ως εδώ, κυρίως γιατί δεν είχα άλλη επιλογή, άλλωστε για να δώσεις ευκαιρίες στους άλλους πρέπει αυτοί πρώτα να τις θέλουν.

Κι εκεί που είπα ότι από ‘δω και στο εξής θα προσέχω πιο πολύ ποιον εμπιστεύομαι, ότι θα γίνω καχύποπτη και θα φροντίζω να είμαι προετοιμασμένη για το χειρότερο, διαπίστωσα με έκπληξη ότι συνεχίζω μετά από όλα αυτά να ελπίζω… Σε τι? Στους ανθρώπους. Συνεχίζω να ελπίζω ότι ακόμη κι αυτοί που με έχουν απογοητεύσει θα με ξαφνιάσουν ευχάριστα μια μέρα, και όσο και να λέω ότι πάει, έχασα την πίστη μου, κάτι μέσα μου αντιστέκεται πεισματικά και με σπρώχνει να περιμένω και πάλι το καλύτερο από τους άλλους. Αθεράπευτα ρομαντική? Μπορεί.. Μ’ αρέσει περισσότερο όμως να σκέφτομαι ότι απλά πιστεύω στον Άνθρωπο. Όχι στον Υπεράνθρωπο του Νίτσε, απλά και μόνο στον Άνθρωπο.

Σε όλους αυτούς που ζουν ανάμεσά μας, με τις αδυναμίες και τα ελαττώματά τους – άλλωστε ποιος δεν έχει ελαττώματα? – , σε όλους αυτούς που κάνουν λάθη, που πληγώνουν και πληγώνονται, που συνεχίζουν να προσπαθούν… Κι ακόμη περισσότερο σε όλους όσους έχουν το θάρρος να παραδεχτούν τα λάθη τους, να τα αναγνωρίσουν και να μάθουν απ’ αυτά.. Σε όλους όσους τσαλακώνουν την περηφάνεια τους και μπορούν να ζητούν συγγνώμη όταν πρέπει.. Σε όλους όσους έχουν τη δύναμη να σηκωθούν μετά από μια πτώση, σε όλους όσους βρίσκουν το κουράγιο να βάλουν καινούριους στόχους όταν όλα φαίνονται μάταια.. Σε όλους αυτούς λοιπόν που σε πείσμα των αντιξοοτήτων συνεχίζουν να ελπίζουν, να παλεύουν να προσπαθούν, σε όλους αυτούς πιστεύω..

Και η αλήθεια είναι ότι θέλω να συνεχίσω να πιστεύω.. Πόσο ωραίο είναι να ζεις μια ζωή με την αίσθηση ότι αργά ή γρήγορα οι άλλοι θα “σου τη φέρουν”?? Δεν είναι καλύτερο να ξεκινάς τη μέρα σου πιστεύοντας ότι όλα θα πάνε καλά?

Έξι μήνες σήμερα… Πότε πέρασαν στ’ αλήθεια έξι μήνες? Δύσκολοι μήνες.. Πολύ δύσκολοι.. Πότε θα ‘χω ξανά μια μέρα όλη δική μου, αγοράκι? Πότε θα πάψεις να ρίχνεις τη σκιά σου σ’ ό,τι κι αν ζω? Πότε θα περάσει μια ολόκληρη μέρα χωρίς να τρυπώσεις στη σκέψη μου, χωρίς να νιώσω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σου όλα τα μικρά και τα μεγάλα που συμβαίνουν?

Ο χρόνος είναι λέει γιατρός… Μπορεί. Μπορεί να ξυπνήσω αύριο και να ‘χεις χαθεί. Μακάρι. Όπως χάθηκα εγώ για σένα, τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα, τόσο ανώδυνα.. Πόσο λίγο μ’ ένιωσες τελικά αγοράκι.. Πόσο λίγο είδες την ψυχή μου.. Σου χάρισα ένα ολόκληρο κομμάτι της, άραγε το είδες ποτέ? Δε νομίζω.. Και λυπάμαι τόσο, γιατί φοβάμαι ότι έχει χαθεί για πάντα.. Όπως και όλα όσα μας έδεναν.. Πόσα λίγα σήμαινα για σένα τελικά..

Φταίω κι εγώ γι’ αυτό το ξέρω. Έκανα λάθη, πολλά λάθη.. Δεν μπόρεσα ποτέ να νικήσω τον εγωισμό μου, να πω όλα όσα ένιωθα.. Υπήρχαν μέρες που νόμιζα πως η ανάγκη μου να σου μιλήσω, να σε δω, να σε αγγίξω θα μ’ έπνιγε.. Πόσες φορές σήκωσα το τηλέφωνο, πόσες φορές έγραψα μηνύματα, πόσες φορές έφτασα τόσο κοντά να σου χτυπήσω την πόρτα. Και τότε έσφιγγα τα δόντια και με μια δύναμη που δεν ξέρω πού έβρισκα, μπορούσα να συγκρατηθώ, να μην κάνω τίποτα.. Να μείνω ακίνητη. Pride is stronger than love… Και τότε έκλαιγα με λύσσα… Έκλαιγα γιατί ήξερα ότι κι αν έψαχνα να σε βρω, δε θα σ’ ένοιαζε.. Δε θα σ’ ένοιαζε καν αρκετά για να σηκώσεις το τηλέφωνο… “Αν αγαπάς κάτι άστο να φύγει.. Αν γυρίσει ήταν πάντα δικό σου, αν δε γυρίσει τότε δεν ήταν ποτέ..” Δεν ήσουν ποτέ δικός μου, αγοράκι, τώρα το ξέρω… Και είναι αστείο.. Εγώ που πάντα έλεγα ότι προτιμώ την αλήθεια από οποιοδήποτε ψέμα, τώρα που έχω χάσει πια κάθε αυταπάτη, τώρα καταλαβαίνω πόσο ανάγκη τις είχα..

Πολλά είναι αυτά που δεν ξέρεις, αυτά που δε θα μάθεις ποτέ.. Αυτά που δε χρειάζεται να ξέρεις άλλωστε.. Έχουν πάψει να σε αφορούν εδώ και καιρό, έχω πάψει να σε αφορώ εδώ και καιρό.. Και το ξέρω..

Κι αυτό που πιο πολύ απ’ όλα με πονάει είναι ότι έχεις γίνει πια ένας ξένος… Ένας τόσο παράξενος ξένος… Ένας ξένος που γνωρίζω το βλέμμα του, τις κινήσεις του, το άγγιγμά του, τη φωνή του, τη μυρωδιά του.. Αχ, τη μυρωδιά του… Αλλά παρόλαυτά τόσο, μα τόσο ξένος.. Πόσο το φοβόμουν αυτό… Και να που έγινε.. Ξένοι λοιπόν…

Μακάρι να είσαι καλά… Όπου κι αν είσαι, όπως κι αν ζεις, μ’ εκείνη που έχεις διαλέξει να μοιράζεσαι τις στιγμές σου… Το ξέρω πως σου ζήτησα πολλά.. Ίσως πιο πολλά απ’ όσα μπορούσες να δώσεις.. Και ξέρω πως τα απόλυτα πράγματα είναι πολύ δύσκολα να τ’ αντέξεις.. Αλλά μ’ αυτό τον τρόπο αγαπάω.. δεν ξέρω βλέπεις κανέναν άλλο.

Γεια σου αγοράκι..

Υ.Γ. “Θα πενθώ πάντα, μ’ ακούς? Για σένα. Μόνη στον Παράδεισο.”

Αυτές τις μέρες στο γραφείο μας έχει πιάσει για τα καλά το καλοκαίρι… Αργές, νωχελικές κινήσεις, άσκοπα πηγαινέλα και αμέτρητη ώρα χαζεύοντας τις στοίβες τα χαρτιά και το απόλυτο κενό στην οθόνη του υπολογιστή… Κάθε τόσο μια ματιά στο ρολόι. Ακόμα 12?? Ατέλειωτη μέρα! Πότε πότε συναντιόμαστε στο διάδρομο, άλλος μ’ ένα ποτήρι νερό, άλλος πηγαίνει τουαλέτα, άλλος βγαίνει να πάρει κάτι να φάει… Κοιταζόμαστε συνωμοτικά και σκάμε στα γέλια. Κανέις δεν καταφέρνει να συγκεντρωθεί. Ακόμη κι ο Ν. που είναι γνωστός εργασιομανής δείχνει σημάδια κούρασης και βαρεμάρας τον τελευταίο καιρό!

Αδύνατον να συγκεντρωθώ για να δουλέψω λίγο ό,τι κι αν κάνω. Τα γράμματα χορεύουν μπροστά στα μάτια μου, όσους καφέδες και να πιω, αδύνατον να καταπολεμήσω αυτή την καταραμένη υπνηλία. Θυμάμαι ένα παλιό φίλο που μου έλεγε σε περίοδο εξεταστικής – τι θυμήθηκα τώρα – ότι σε περιπτωση μεγάλης έλλειψης ύπνου η καφεϊνη έχει τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα, προκαλεί, δηλαδή, ακόμα περισσότερη υπνηλία! Μάλλον αυτό μου συμβαίνει.. Θα μου πεις, λογικό να νυστάζεις αν κοιμάσαι στις 2 κι έχεις να σηκωθείς στις 7. Όμως αυτό είναι άλλο ένα χαρακτηριστικό του καλοκαιριού. Είναι απολύτως αδύνατον να κοιμηθώ νωρίς!

Μου φαίνεται απίστευτο αλλά μέσα στο κέντρο της Αθήνας νομίζω ότι ακούω τζιτζίκια! Μπα.. Αποκλείεται… Κι όμως.. Λες?? Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι πως είμαι σ’ ένα νησί, είναι μεσημέρι κι είμαι ξαπλωμένη σ’ ένα μαλακό στρώμα, σ’ ένα δροσερό δωμάτιο.. Ζzzzz…. I need a blue sky holiday… Ήλιο, θάλασσα, ούζα, καλή παρέα.. Τι άλλο να ζητήσεις?? Ποιος κάνει υπομονή μέχρι την άλλη βδομάδα?? Ουφ.. Anyway..

Κι όπως θα ‘λεγε και ο συγγραφέας

Σας ασπάζομαι

C.G.