|
Διαβάζω ένα βιβλίο αυτές τις μέρες. ‘Νάντια’ της Λένας Διβάνη. Το αγόρασα για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί έχει το όνομα της αδελφής μου και δεύτερον, γιατί η Διβάνη ήταν καθηγήτριά μου στη σχολή. Και ήταν μία από τους λίγους ανθρώπους που θύμιζαν με την παρουσία τους γιατί αυτό το μέρος λέγεται Πανεπιστήμιο, που σέβονταν τους εαυτούς τους και τη δουλειά τους κι έτσι έκαναν και όλους τους άλλους να τους σέβονται…
Δεν είμαι σίγουρη αν μου αρέσει. Ξέρω μόνο ότι αναγνωρίζω τα συναισθήματα για τα οποία μιλάει. Πώς είναι να νιώθεις ότι δε χωράς στη ζωή σου.. Μια ζωή φτιαγμένη πολύ μικρή, με ξένα μέτρα.. Ποτέ δε χωρούσα στη δική μου.. Πάντα την αισθανόμουν πάνω μου σα ρούχο δανεικό, άλλοτε πολύ μεγάλο, άλλοτε πολύ μικρό, αλλά ποτέ στα μέτρα μου, ποτέ πραγματικά δικό μου.. Όσα απαιτούν οι άλλοι από μένα, όσα περίμενουν οι άλλοι πως θα κάνω.. Και τα έκανα πάντα. Είναι πιο εύκολο να αποφεύγεις τη σύγκρουση, να φέρεσαι όπως όλοι περιμένουν πως πρέπει να φέρεσαι, να τους κρατάς ευχαριστημένους… Να τους καθησυχάζεις πως δεν ξεφεύγεις από τα όρια της κανονικότητας. Τη σιχαίνομαι αυτή τη λέξη. Όπως και τη λέξη νορμάλ, που μοιάζει να είναι πολύ της μόδας τώρα τελευταία. Όλοι ψάχνουν κάτι ή κάποιον νορμάλ. Δεν ξέρω καν τι σημαίνει αυτό.. Και έχω την υποψία ότι μπορεί να σημαίνει κάτι διαφορετικό για τον καθένα.. Όχι?
The world is not enough.. Ή καλύτερα, my world is not enough.. Όσο κι αν ψάχνω να βρω κάτι να με γεμίζει, ένα νόημα σε όλα αυτά, δε βρίσκω τίποτα.. Ούτε καν κάποιον να καταλαβαίνει.. Ένα συνένοχο στην προσπάθεια ένταξης στην ‘ομαλή κοινωνικότητα’.. Κάποιον που να μου κλείνει πονηρά το μάτι στο τέλος της μέρας, να μου λέει «τους ξεγελάσαμε και σήμερα».. Κάποτε νόμιζα ότι βρήκα το μικρό μου συνένοχο.. Αλλά έκανα λάθος. Μπέρδεψα τον έρωτα μ’ αυτό το κουβάρι στο κεφάλι μου, έχασα και τον έρωτα, και το μπέρδεμα έγινε ακόμη μεγαλύτερο. Δεν πειράζει, όμως.. Ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό, έτσι δε λένε? Ελπίζω ότι έχουν δίκιο..!
Σε αναζήτηση συνενόχων λοιπόν..
Εις το επανιδείν
|
