Έξι μήνες σήμερα… Πότε πέρασαν στ’ αλήθεια έξι μήνες? Δύσκολοι μήνες.. Πολύ δύσκολοι.. Πότε θα ‘χω ξανά μια μέρα όλη δική μου, αγοράκι? Πότε θα πάψεις να ρίχνεις τη σκιά σου σ’ ό,τι κι αν ζω? Πότε θα περάσει μια ολόκληρη μέρα χωρίς να τρυπώσεις στη σκέψη μου, χωρίς να νιώσω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σου όλα τα μικρά και τα μεγάλα που συμβαίνουν?

Ο χρόνος είναι λέει γιατρός… Μπορεί. Μπορεί να ξυπνήσω αύριο και να ‘χεις χαθεί. Μακάρι. Όπως χάθηκα εγώ για σένα, τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα, τόσο ανώδυνα.. Πόσο λίγο μ’ ένιωσες τελικά αγοράκι.. Πόσο λίγο είδες την ψυχή μου.. Σου χάρισα ένα ολόκληρο κομμάτι της, άραγε το είδες ποτέ? Δε νομίζω.. Και λυπάμαι τόσο, γιατί φοβάμαι ότι έχει χαθεί για πάντα.. Όπως και όλα όσα μας έδεναν.. Πόσα λίγα σήμαινα για σένα τελικά..

Φταίω κι εγώ γι’ αυτό το ξέρω. Έκανα λάθη, πολλά λάθη.. Δεν μπόρεσα ποτέ να νικήσω τον εγωισμό μου, να πω όλα όσα ένιωθα.. Υπήρχαν μέρες που νόμιζα πως η ανάγκη μου να σου μιλήσω, να σε δω, να σε αγγίξω θα μ’ έπνιγε.. Πόσες φορές σήκωσα το τηλέφωνο, πόσες φορές έγραψα μηνύματα, πόσες φορές έφτασα τόσο κοντά να σου χτυπήσω την πόρτα. Και τότε έσφιγγα τα δόντια και με μια δύναμη που δεν ξέρω πού έβρισκα, μπορούσα να συγκρατηθώ, να μην κάνω τίποτα.. Να μείνω ακίνητη. Pride is stronger than love… Και τότε έκλαιγα με λύσσα… Έκλαιγα γιατί ήξερα ότι κι αν έψαχνα να σε βρω, δε θα σ’ ένοιαζε.. Δε θα σ’ ένοιαζε καν αρκετά για να σηκώσεις το τηλέφωνο… “Αν αγαπάς κάτι άστο να φύγει.. Αν γυρίσει ήταν πάντα δικό σου, αν δε γυρίσει τότε δεν ήταν ποτέ..” Δεν ήσουν ποτέ δικός μου, αγοράκι, τώρα το ξέρω… Και είναι αστείο.. Εγώ που πάντα έλεγα ότι προτιμώ την αλήθεια από οποιοδήποτε ψέμα, τώρα που έχω χάσει πια κάθε αυταπάτη, τώρα καταλαβαίνω πόσο ανάγκη τις είχα..

Πολλά είναι αυτά που δεν ξέρεις, αυτά που δε θα μάθεις ποτέ.. Αυτά που δε χρειάζεται να ξέρεις άλλωστε.. Έχουν πάψει να σε αφορούν εδώ και καιρό, έχω πάψει να σε αφορώ εδώ και καιρό.. Και το ξέρω..

Κι αυτό που πιο πολύ απ’ όλα με πονάει είναι ότι έχεις γίνει πια ένας ξένος… Ένας τόσο παράξενος ξένος… Ένας ξένος που γνωρίζω το βλέμμα του, τις κινήσεις του, το άγγιγμά του, τη φωνή του, τη μυρωδιά του.. Αχ, τη μυρωδιά του… Αλλά παρόλαυτά τόσο, μα τόσο ξένος.. Πόσο το φοβόμουν αυτό… Και να που έγινε.. Ξένοι λοιπόν…

Μακάρι να είσαι καλά… Όπου κι αν είσαι, όπως κι αν ζεις, μ’ εκείνη που έχεις διαλέξει να μοιράζεσαι τις στιγμές σου… Το ξέρω πως σου ζήτησα πολλά.. Ίσως πιο πολλά απ’ όσα μπορούσες να δώσεις.. Και ξέρω πως τα απόλυτα πράγματα είναι πολύ δύσκολα να τ’ αντέξεις.. Αλλά μ’ αυτό τον τρόπο αγαπάω.. δεν ξέρω βλέπεις κανέναν άλλο.

Γεια σου αγοράκι..

Υ.Γ. “Θα πενθώ πάντα, μ’ ακούς? Για σένα. Μόνη στον Παράδεισο.”