Αυτό το διάστημα προσπαθώ να διοργανώσω τη (δια)φυγή μου. Στέλνω αιτήσεις και βιογραφικά σε οργανισμούς, σε εταιρείες, σε πανεπιστήμια. Δε μ’ ενδιαφέρει το πού και το πώς, θέλω απλά να φύγω, να πάω κάπου μακρύα… Μικρή ή μεγάλη πόλη, για δουλειά ή για σπουδές, ειλικρινά δεν μου κάνει καμία διαφορά. Το βασικό είναι να φύγω απο ‘δω.. Μέχρι και το Πλύμουθ μου ακούγεται εξωτικό, για τέτοια απελπισία μιλάμε..!
Δεν είναι ότι δεν αγαπώ αυτή την πόλη. Την αγαπάω και μάλιστα πολύ. Είναι η πόλη μου, έχω τόσες αναμνήσεις απ’ αυτήν, κάθε μέρος μου θυμίζει ανθρώπους και καταστάσεις.. Αλλά… Αυτές ακριβώς οι αναμνήσεις είναι που μ’ ενοχλούν τελευταία. Θέλω να βρεθώ σ’ ένα καινούριο μέρος, να φτιάξω καινούριες αναμνήσεις με καινούριους ανθρώπους.. Τα θέλω όλα καινούρια. Του κούτιου. Γίνεται??
Θέλω μια καινούρια αρχή, ανθρώπους που να με βλέπουν για πρώτη φορά, να μη με ξέρουν, να μην τους ξέρω. Να μην περιμένουμε τίποτα ο ένας από τον άλλο, να μπορώ να είμαι ένα καινούριο πρόσωπο, χωρίς να πρέπει να σέρνω μαζί μου το παρελθόν.. Χωρίς να “πρέπει” να είμαι κάποια ή κάτι. Χωρίς απαιτήσεις, χωρίς δεσμεύσεις. Και όσο το σκέφτομαι, τόσο το θέλω περισσότερο. A clean fresh start..
Κι ας λέει ο ποιητής..
Είπες “θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθειά μου μια καταδίκη είναι γραφτή
Κ’ είν’ η καρδιά μου – σαν νεκρός – θαμμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.”
Καινούριους τόπους δεν θα βρεις,
δεν θα ‘βρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους, Και στες γετονιές τες ίδιες θα γερνάς
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις.
Για τα αλλού – μη ελπίζεις
Δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
Στην κόχη τούτη τη μικρή, σ’ όλην τη γη την χάλασες.
Κ. Π. Καβάφης
Θα πρέπει απλά να ελπίζω ότι έκανε λάθος, ε??;-)
