On the blink

Με το βουητό της πόλης να την κυκλώνει περπατούσε γρήγορα όπως πάντα. Όπως όλοι. Αυτή η πόλη σε κάνει να βιάζεσαι κι ας μην έχεις στην πραγματικότητα πουθενά να πας.. Περπατούσε, λοιπόν, βιαστική ανάμεσα σε βιαστικούς , προσπερνούσε, σπρωχνόταν, την προσπερνούσαν. Και τότε τον είδε. Την κοιτούσε έντονα μέσα στα μάτια και την πλησίαζε περπατώντας αργά. Φορούσε μια μακρυά μαύρη καμπαρντίνα κι ας μην έκανε κρύο. Ήταν αξύριστος. Είχε ξανθά μακρυά μαλλιά και μεγάλα, γαλανά μάτια. Φωτεινά μάτια, μάτια που σε καθήλωναν, καθαρά μάτια. Ένιωσε το βλέμμα του πάνω της και ασυναίσθητα έκοψε ταχύτητα. Σύντομα στεκόταν ακριβώς μπροστά της. Της χαμογελούσε. Τον κοιτούσε χωρίς να ξέρει τι να πει, χωρίς να ξέρει τι να κάνει. Τότε άκουσε τη δική του φωνή. Ζεστή και χαμηλή, μια φωνή που μπορείς να εμπιστευτείς.

- Θέλεις να μου τραγουδήσεις σ’ αυτή την πόλη που έχει χάσει τη φωνή της?

Συνέχισε να τον κοιτάζει χωρίς να μιλάει, δεν ήξερε τι να πει. Εκείνος της έπιασε τα χέρια, απαλά αλλά σταθερά και επανέλαβε:

- Θέλεις να μου τραγουδήσεις σε μια πόλη που έχει χάσει τη φωνή της?

Τα είχε χαμένα, δεν ήξερε τι να πει, τι να σκεφτεί, πώς ν’ αντιδράσει. Τράβηξε τα χέρια της από τα δικά του και αμήχανα έκανε δυο βήματα προς τα πίσω.. Εκείνος συνέχιζε να την κοιτάζει μ’ αυτό το αφόρητα καθαρό του βλέμμα, ένα βλέμμα που έμοιαζε να τρυπάει όλες τις μάσκες της και να βλέπει κατευθείαν μέσα της. Και συνέχισε να της χαμογελάει ενθαρρυντικά.

Τον κοίταξε για λίγα ακόμα δευτερόλεπτα χωρίς να αρθρώσει λέξη. Κι έπειτα χωρίς να το αποφασίσει ακριβώς άρχισε ξανά να κινείται. Σε ελάχιστες στιγμές τον είχε προσπεράσει. Γύρισε το κεφάλι και τον είδε να την κοιτάζει χαμογελώντας πάντα. Συνέχισε να προχωράει ανοίγοντας δρόμο τυφλά μέσα στο βιαστικό πλήθος. Γύρισε και πάλι το κεφάλι. Και του ανταπέδωσε το χαμόγελο…

Σήμερα πήγα για καφέ με το Γ. μετά τη δουλειά.. Δεύτερη φορά. Ραντεβού? Δεν ξέρω. Δεν έχω καταλάβει αν το πηγαίνει εκεί ή όχι (είμαι και λίγο χαζή άλλωστε). Ξέρω σίγουρα πως εγώ δεν το αντιμετώπισα και πολύ σαν ραντεβού.. Ούτε το μακιγιάζ μου δεν ανανέωσα πριν πάμε και όταν πήγα κάποια στιγμή στην τουαλέτα και αντίκρυσα την άχρωμη φάτσα μου αναρωτήθηκα πώς με υποφέρει ο άνθρωπος τόση ώρα και ελλείψει ρουζ τσίμπησα τα μάγουλά μου να πάρουν λίγο χρώμα.. Καθίσαμε στο Rosebud, ίσως την αγαπημένη μου καφετέρια στο κέντρο (και είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω!). Λατρεύω την αισθητική και τη μουσική του.. Έχω χιλιάδες αναμνήσεις απ’ αυτό το μαγαζί. Καλές, κακές.. Όπου και να γυρίσω το βλέμμα μου “στιγμές της ζωής μου”..

Μιλήσαμε για διάφορα, μουσική, ταξίδια, ταινίες, ποδόσφαιρο(ναι, ναι, ποδόσφαιρο), τι θέλουμε απ’ τη ζωή μας, για τα σήριαλ του Παπακαλιάτη.. Γελάσαμε, ήταν ωραία.. Είναι καλό παιδί ο Γ. Απ’ τους ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις άνετα. Είναι δραστήριος και ασχολείται με ένα σωρό πράγματα για τα οποία δεν έχω ιδέα.. Αλλά.. Δε μου κάνει αυτό το περιβόητο κλικ… νομίζω. Δεν ξέρω κιόλας. Δύσκολα όλα αυτά. Ίσως φταίει η διάθεσή μου που αυτές τις μέρες είναι κάπως.. Έχω ξενερώσει με τη δουλειά, η σκέψη να κάνω αυτό το πράγμα όλη μου τη ζωή με τρομάζει.. Πολύ. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Κανονικά τώρα έπρεπε να δουλεύω.. Ναι, είναι Κυριακή, αλλά μερικές φορές η δουλειά σ’ ακολουθεί σπίτι.. Και καθώς δεν αξιώθηκα όλο το σ/κ να κάνω αυτά που έπρεπε, κάθομαι βραδιάτικα μπροστά στον υπολογιστή προσπαθώντας να τελειώσω…Βαριέμαι όμως.. Έχω τόσα να κάνω και απλά βαριέμαι.. Κι αν βαριόμουν μόνο τη δουλειά θα ‘λεγα ότι είμαι σχεδόν φυσιολογική. Όλοι βαριούνται τη δουλειά, no? Αλλά εγώ τα βαριέμαι όοοοολα.. Χτες βγήκα πάλι, όπως και την περασμένη βδομάδα, όπως και τόσο συχνά γενικά. Όλα μου φαίνονται τόσο ίδια, τόσο αναμενόμενα, τόσο βαρετά.. Χρειάζομαι μια αλλαγή. Κάτι να με ενθουσιάσει, να με βγάλει απ’ τα συνηθισμένα, να με κάνει να θέλω να κάνω πράγματα.. Θέλω να ερωτευτώ… Πώς γίνεται να είναι τόσο δύσκολο??

Το συζητούσα με τις κολλητές μου το απόγευμα και λέγαμε ακριβώς αυτό το πράγμα. Πόσο δύσκολο μας είναι να ερωτευθούμε. Να γνωρίσουμε κάποιον και να γίνουν όλα μαγικά, να ζήσουμε, έστω για λίγο μέσα σ’ αυτό το ροζ σύννεφο.. Ζητάμε πολλά από τους άλλους? Η αλήθεια είναι ότι εμείς οι τρεις μεταξύ μας είμαστε πολύ διαφορετικές.. Δε ζητάμε τα ίδια πράγματα, ούτε ερωτευόμαστε τους ίδιους ανθρώπους.. Ίσως όμως είμαστε το ίδιο αυστηρές.. Σ’ αυτά που θέλουμε εννοώ.. Εγώ για παράδειγμα. Εγώ ερωτεύομαι με το μυαλό. Πρέπει τον άλλο να τον θαυμάσω, όχι εμφανισιακά, αλλά εγκεφαλικά. Να τον θεωρώ καλύτερό μου, να τον εκτιμώ, να τον σέβομαι.. Όχι, ότι θα ήθελα ποτέ κάποιον πραγματικά άσχημο.. Δε φτάνω μέχρι αυτό το σημείο.. Θέλω όμως ο άλλος να μου δημιουργεί και άλλου είδους ερεθίσματα, να με κάνει να θέλω να γίνομαι καλύτερη για να τον φτάσω.. Να μου μαθαίνει πράγματα, είναι τόσα πολλά αυτά που δεν ξέρω..

Έχω να ερωτευτώ δύο χρόνια τώρα.. Όχι να νιώθω ερωτευμένη, δεν είμαι καλά καλά σίγουρη ότι ξεπέρασα αυτό τον προ διετίας έρωτα.. Αλλά να γνωρίσω κάποιον καινούριο και να τον ερωτευτώ. Να τον σκέφτομαι, να τον ονειρεύομαι, να τον θέλω.. Και αναρωτιέμαι.. Τόσο δύσκολο είναι λοιπόν?? Που κρύβεται ο φτερωτός θεός? Όλοι λένε ότι ο έρωτας έρχεται όταν δεν τον περιμένεις… Αργεί όμως… Πολύ αργεί…

το μέλος cc έγραψε…

Σε καταλαβαίνω. Έτσι ακριβώς ένιωθα 1μιση χρόνο πριν. Είναι πολυυυ δύσκολο να ερωτευθείς, ειδικά αν ερωτεύεσαι εγκεφαλικά (κι εγώ της ίδιας συνομοταξίας είμαι). Εγώ βέβαια το έζησα και βρήκα το ρόζ συννεφάκι μου.. τα συννεφάκια όμως τα παίρνει ο άνεμος μακριά.Ισχύει, ο έρωτας έρχεται απο κει που δεν το περιμένεις. Θα έρθει όμως, have faith!

Παρασκευή, 15 Σεπτέμβριος 2006 17:30

το μέλος cornflake girl έγραψε…

Μακάρι να ‘χεις δίκιο και να ‘ρθει γρήγορα και το δικό μου ροζ συννεφάκι! Ελπίζω το δικό σου να είναι ακόμα εκεί και να μην το ‘χει πειράξει ο άνεμος!Δεν ξέρω, νομίζω ότι όσο μεγαλώνω γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ερωτευτώ, ν’ αφεθώ.. Είναι και οι εμπειρίες που με κάνουν επιφυλακτική.. Αλλά πραγματικά το έχω πάαααρα πολύ ανάγκη!

Δευτέρα, 18 Σεπτέμβριος 2006 22:24

Έφτασε λοιπόν η μέρα που φεύγεις.. Έφυγες.. Δε με χαιρέτησες φυσικά.. Μέρες πάλευα με την απόφαση να σε χαιρετήσω εγώ.. Και βέβαια να μην πάρω απάντηση.. Νίκησε και πάλι η περηφάνεια μου.. Αυτή η περιβόητη αξιοπρέπειά μου.. Είχα γράψει ένα μήνυμα για να σου ευχηθώ καλή τύχη εκεί που πας.. Το έσβησα, τι νόημα έχει πια?

“Κοίτα πώς φτάσαμε ως εδώ, από ένα λάθος τελευταίο..” Μακάρι να μπορούσα να τ’ αλλάξω όλα.. Τις παιδιάστικες αντιδράσεις μου, τα αποτυχημένα σχόλια, όλα… Την τελευταία φορά που με είδες το μυαλό μου είχε πια διαλύσει… Ακόμα έτσι είναι.. Διαλυμένο.. Είχαν συμβεί και πολλά άλλωστε.. Άλλα δεν τα ήξερες φυσικά.. Όχι, γιατί δε ρώτησες.. Ρώτησες.. Από ενδιαφέρον? Από τυπική ευγένεια? Ούτε ξέρω πια.. Αλλά δεν ήθελα να σου πω τίποτα για τη ζωή μου, δεν ήθελα να ξέρεις, ήθελα να σε κάνω να νιώσεις ότι δεν είσαι πλέον μέρος της.. Να σε κάνω να νιώσεις ξένος όπως ένιωσα κι εγώ.. Γιατί? Μα για να σε πονέσω φυσικά. Κάτι μ’ έκανε να πιστεύω ότι είχα ακόμα τη δύναμη να σε πονάω. Και ήθελα να σε κάνω να πονέσεις όπως πόνεσα. Ήθελα να σε δω να υποφέρεις. Όχι, ότι τα καταφέρα φυσικά. Μας πληγώνουν μόνο όσοι αγαπάμε. Εμείς τους δίνουμε το δικαίωμα να μας πληγώνουν. Πώς γίνεται να το ξεχνάω αυτό?

Όσο ο χρόνος μπαίνει ανάμεσά μας γίνεσαι μια θολή ανάμνηση.. Θα ήθελα να σ’ έχω ξανά στη ζωή μου.. Σα φίλο. Να μιλάμε πότε πότε, να μπορώ να ζητήσω τη γνώμη σου κι εσύ τη δική μου.. Μοιραστήκαμε τόσα κι είναι τόσο κρίμα.. Θα μπορούσα νομίζω να μιλήσω μαζί σου και για την κοπέλα σου ακόμα. Τι να σημαίνει αυτό? Σε ξεπέρασα? Μπορεί.. Καιρός ήταν.. Αλλά στενοχωριέμαι ακόμα που υπάρχει αυτή η κατάσταση μεταξύ μας. Φταίω σε πολλά και το ξέρω. Αλλά κι εσύ φταις. “Τα κάναμε σαλάτα….” Εσένα όμως δε σε νοιάζει, οπότε τι να λέμε..

“Ό,τι κι αν αρχίσω, όποια πόρτα κι αν χτυπήσω

Τίποτα δε φτάνει στο δικό σου ουρανό

Κάτι να γυαλίζει θέλεις πάντα κι ας θυμίζει

Ό, τι πιο θαμπό μαζί και σκοτεινό”

Σκεφτόμουν σήμερα γιατί ξεκίνησα να γράφω αυτό το blog.. Η απάντηση είναι τόσο ξεκάθαρη που δεν μπορώ να της κρυφτώ.. Ξεχειλίζουν οι λέξεις μου.. Οι λέξεις που θα ‘λεγα σ’ εσένα αν ήσουν εδώ.. Μιλάω σ’ εσένα. Κι ας μην το ξέρεις, κι ας μην το μάθεις ποτέ, όπως τόσα άλλα… Τι σημασία έχει? Προσπαθώ να διασώσω τη λογική μου… Ο καθένας όπως μπορεί..

Καλή τύχη αγοράκι.. Να προσέχεις.

Πριν από δύο μήνες σκοτώθηκε ο αδερφός ενός φίλου μου. Δεκαοκτώ χρόνων. Ένα παιδί.. Δεν τον ήξερα καλά. Ζήτημα αν τον είχα δει δέκα φορές. Κι όμως. Ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει, δεν μπορώ να το καταλάβω, δεν μπορώ να το δεχτώ. Δεν μπορώ να χωρέσω μέσα στο μυαλό μου ότι από τη μια στιγμή στην άλλη ένας άνθρωπος απλά παύει να υπάρχει. Ένας άνθρωπος που έχει ακόμα τόσα να ζήσει, που την επόμενη μέρα φεύγει για διακοπές, που έχει οικογένεια, φίλους, κοπέλα… Ακόμα μου φαίνεται σαν ένα κακό αστείο όλο αυτό…

Η κηδεία ήταν η πιο παράξενη κοινωνική εκδήλωση στην οποία έχω βρεθεί ποτέ. Παιδιά δεκαοκτώ χρόνων, μουδιασμένα, αμήχανα, παγωμένα. Αν κάποιος έφερνε ένα πούλμαν στην είσοδο του νεκροταφείου, θα ήμουν σίγουρη ότι όλος αυτός ο κόσμος είχε μαζευτεί εκεί για να φύγει πενταήμερη. Αφύσικα όλα αυτά..

Μετά το μνημόσυνο ένας παπάς προσπάθησε να συζητήσει μαζί μας για το θάνατο. Ύπο άλλες συνθήκες δε θα είχα μείνει ούτε πέντε λεπτά για να τον ακούσω – οι παπάδες, και γενικά τα της θρησκείας δεν είναι του γούστου μου – αλλά τώρα για κάποιο λόγο έμεινα.. Ίσως και να ‘χει κάτι να πει, σκέφτηκα. Ίσως και να με βοηθήσει να καταλάβω όλα αυτά που μου φαίνονται πέρα από κάθε λογική. Έμεινα λοιπόν. Δεν άκουσα όμως τίποτα το ενδιαφέρον. Ένας άνθρωπος αμήχανος προσπαθούσε να δώσει παρηγοριά με χιλιοειπωμένα λόγια. « Η ζωή δεν τελειώνει εδώ, δεν είναι μόνο τα χρόνια που ζούμε σ’ αυτή τη γη, η ζωή εν Χριστώ συνεχίζεται κ.λ.π., κλπ ».

Τι μπούρδες. Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη και η άποψή μου γενικότερα. Τι παρηγοριά μπορει να δεχτεί η μάνα απ’ όλα αυτά? Το παιδί της χάθηκε και δε θα το ξαναδεί ποτέ, και το ποτέ είναι ατελείωτος χρόνος.. Ένα κομμάτι μου, όμως, θαυμάζει και ζηλεύει τους ανθρώπους που πιστεύουν σε όλα αυτά. Τους ανθρώπους που σε κοιτούν στα μάτια και σου λένε με βεβαιότητα ότι ο Θεός φροντίζει για όλους μας, ότι όλα όσα συμβαίνουν, συμβαίνουν για κάποιο λόγο, ότι όλη η αδικία και ο πόνος στον κόσμο είναι μέρος ενός πάνσοφου σχεδίου το οποίο απλά η δική μας νόηση αδυνατεί να συλλάβει, οπότε μας μένει μόνο να το αποδεχτούμε δίχως αμφισβήτηση.

“Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι..”

Το δικό μου μυαλό δυστυχώς δεν μπορεί να καθησυχαστεί τόσο απλά. Δε μου φτάνουν αυτά τα λόγια για να καταλάβω γιατί εγώ ζω, ενώ στο Λίβανο σκοτώνονται παιδάκια. Είναι προφανές ότι μου λείπει η πίστη, αλλά και πέρα από απ’ αυτό, μου είναι αδύνατον να καταλάβω τους ανθρώπους που πιστεύουν σ’ ένα Θεό που ναι μεν είναι παντοδύναμος και πανάγαθος, αλλά απ’ την άλλη κάθεται αμέτοχος και παρακολουθεί τις κάθε είδους αδικίες.. Απλά δεν καταλαβαίνω..

Και δε μου φτάνει για να εξηγήσω γιατί ο Φ. δεν είναι πια εδώ, γιατί δε θα τελειώσει ποτέ τις σπουδές του, δε θα δουλέψει, δε θα κάνει οικογένεια, δε θα ζήσει.. Απλά δε μου φτάνει.

Παρασκευή σήμερα, επιτέεεεελους! Αυτές οι πρώτες μέρες στο γραφείο μετά τις διακοπές είναι ένα δράμα.. Δουλειά πολλή δεν έχουμε, άλλωστε οι μισοί δεν έχουν καν γυρίσει ακόμα και οι υπόλοιποι χαζολογούμε ανελέητα και αναρωτιόμαστε γιατί είμαστε εδώ αντί να λιαζόμαστε σε κάποια παραλία! Για να πω την αλήθεια βέβαια –και ξέρω ότι σε μια βδομάδα που θα πνιγόμαστε θα αναρωτιέμαι πόσο τρελή ήμουν να τα λέω αυτά- προτιμώ να έχω δουλειά, παρά να βαριέμαι..

Η κύρια απογοήτευση από την επιστροφή στην πραγματικότητα πάντως ήρθε τη Δευτέρα το πρωί, όταν πρώτη μέρα πίσω στη δουλειά, νυσταγμένη και βαριεστημένη ανακάλυψα ότι ενώ εγώ διακόπευα, τελείωσε η cow parade.. Πολύ θα μου λείψουν αυτές οι αγελάδες, μου έφτιαχναν τη διάθεση κάθε φορά που τις συναντούσα.. Κι επειδή κατά καιρούς παίζει πολύ περπάτημα στη δουλειά τις συναντούσα πολύ συχνά!! Θέλω να ελπίζω ότι κάτι παρόμοιο μπορεί να γίνει και το χειμώνα αν και δεν το πολυβλέπω..

Άσχετο, αλλά τώρα μόλις μίλησα με μια φίλη, βλέπει την Εθνική σ΄ένα καφέ εδώ δίπλα και κερδίζουμε!!! Απίθανο??? Ευκαιρία λοιπόν, να το σκάσω κι εγώ για λίγο και να δω τον αγώνα!!