Κανονικά τώρα έπρεπε να δουλεύω.. Ναι, είναι Κυριακή, αλλά μερικές φορές η δουλειά σ’ ακολουθεί σπίτι.. Και καθώς δεν αξιώθηκα όλο το σ/κ να κάνω αυτά που έπρεπε, κάθομαι βραδιάτικα μπροστά στον υπολογιστή προσπαθώντας να τελειώσω…Βαριέμαι όμως.. Έχω τόσα να κάνω και απλά βαριέμαι.. Κι αν βαριόμουν μόνο τη δουλειά θα ‘λεγα ότι είμαι σχεδόν φυσιολογική. Όλοι βαριούνται τη δουλειά, no? Αλλά εγώ τα βαριέμαι όοοοολα.. Χτες βγήκα πάλι, όπως και την περασμένη βδομάδα, όπως και τόσο συχνά γενικά. Όλα μου φαίνονται τόσο ίδια, τόσο αναμενόμενα, τόσο βαρετά.. Χρειάζομαι μια αλλαγή. Κάτι να με ενθουσιάσει, να με βγάλει απ’ τα συνηθισμένα, να με κάνει να θέλω να κάνω πράγματα.. Θέλω να ερωτευτώ… Πώς γίνεται να είναι τόσο δύσκολο??
Το συζητούσα με τις κολλητές μου το απόγευμα και λέγαμε ακριβώς αυτό το πράγμα. Πόσο δύσκολο μας είναι να ερωτευθούμε. Να γνωρίσουμε κάποιον και να γίνουν όλα μαγικά, να ζήσουμε, έστω για λίγο μέσα σ’ αυτό το ροζ σύννεφο.. Ζητάμε πολλά από τους άλλους? Η αλήθεια είναι ότι εμείς οι τρεις μεταξύ μας είμαστε πολύ διαφορετικές.. Δε ζητάμε τα ίδια πράγματα, ούτε ερωτευόμαστε τους ίδιους ανθρώπους.. Ίσως όμως είμαστε το ίδιο αυστηρές.. Σ’ αυτά που θέλουμε εννοώ.. Εγώ για παράδειγμα. Εγώ ερωτεύομαι με το μυαλό. Πρέπει τον άλλο να τον θαυμάσω, όχι εμφανισιακά, αλλά εγκεφαλικά. Να τον θεωρώ καλύτερό μου, να τον εκτιμώ, να τον σέβομαι.. Όχι, ότι θα ήθελα ποτέ κάποιον πραγματικά άσχημο.. Δε φτάνω μέχρι αυτό το σημείο.. Θέλω όμως ο άλλος να μου δημιουργεί και άλλου είδους ερεθίσματα, να με κάνει να θέλω να γίνομαι καλύτερη για να τον φτάσω.. Να μου μαθαίνει πράγματα, είναι τόσα πολλά αυτά που δεν ξέρω..
Έχω να ερωτευτώ δύο χρόνια τώρα.. Όχι να νιώθω ερωτευμένη, δεν είμαι καλά καλά σίγουρη ότι ξεπέρασα αυτό τον προ διετίας έρωτα.. Αλλά να γνωρίσω κάποιον καινούριο και να τον ερωτευτώ. Να τον σκέφτομαι, να τον ονειρεύομαι, να τον θέλω.. Και αναρωτιέμαι.. Τόσο δύσκολο είναι λοιπόν?? Που κρύβεται ο φτερωτός θεός? Όλοι λένε ότι ο έρωτας έρχεται όταν δεν τον περιμένεις… Αργεί όμως… Πολύ αργεί…
το μέλος cc  έγραψε… |
|||
| Σε καταλαβαίνω. Έτσι ακριβώς ένιωθα 1μιση χρόνο πριν. Είναι πολυυυ δύσκολο να ερωτευθείς, ειδικά αν ερωτεύεσαι εγκεφαλικά (κι εγώ της ίδιας συνομοταξίας είμαι). Εγώ βέβαια το έζησα και βρήκα το ρόζ συννεφάκι μου.. τα συννεφάκια όμως τα παίρνει ο άνεμος μακριά.Ισχύει, ο έρωτας έρχεται απο κει που δεν το περιμένεις. Θα έρθει όμως, have faith! | |||
|
|||
| το μέλος cornflake girl έγραψε… |
|||
| Μακάρι να ‘χεις δίκιο και να ‘ρθει γρήγορα και το δικό μου ροζ συννεφάκι! Ελπίζω το δικό σου να είναι ακόμα εκεί και να μην το ‘χει πειράξει ο άνεμος!Δεν ξέρω, νομίζω ότι όσο μεγαλώνω γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ερωτευτώ, ν’ αφεθώ.. Είναι και οι εμπειρίες που με κάνουν επιφυλακτική.. Αλλά πραγματικά το έχω πάαααρα πολύ ανάγκη! | |||
|
