On the blink

Κακίζω τον εαυτό μου

Που λείπω

Κι ας ξέρω πως με τ’ όνομά μου άλλη φωνάζεις

Μα λείπω

Δεν με χρειάζεσαι άλλο

Δεν μ’ αναζητάς

Κι ας λείπω

Λόγια ανείπωτα

Κραυγές που το λαιμό μου φράζουν

Λείπω.

Dedication                               

Feels like I’m getting older, I’m not afraid

Although I’m yards apart from yesterday

And yet I can’t believe I’ m old enough today

To be in love and feel in love and see if love‘s the way

I don’t need fancy places to spend the time

I’m happy just to be here with you tonight

And yet I’m not so sure the time is really right

To be in love and feel in love and see if love‘s all right

And you will sing, as long as there’s a song

The feelings never gone

It was the first time to be in love

Maybe tomorrow I’ll never sing again

But I’ll remember when it was the first time to be in love

The picture’s slowly fading and now it’s gone

The letters we remember are old and torn

And though the time has passed the memory lingers on

To be in love and feel in love and know when love is gone

And you will sing, as long as there’s a song

The feelings never gone

It was the first time to be in love

Maybe tomorrow I’ll never sing again

But I’ll remember when it was the first time to be in love

Soundtrack: Dedication

Μουσική : Μάνος Χατζηδάκις

Τους στίχους ντρέπομαι, αλλά δεν ξέρω ποιος τους έχει γράψει…

Με αφορμή το post της Michos.. Ε, ναι, λοιπόν! Είμαι εθισμένη στη ζάχαρη! Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς γλυκά.. Δεν μου κάνουν καμία αίσθηση τα παϊδάκια και οι μπριζόλες, αλλά δεν αντέχω μια ολόκληρη μέρα χωρίς να φάω κάτι γλυκό.. Ή μήπως να το κάνουμε ώρα?? Όλα τα τρώω, και σιροπιαστά και παγωτά και τούρτες και τσιζκέικ και τα πάντα, αλλά η μεγάλη μου αδυναμία είναι η σοκολάτα.. Σοκολάτα κάθε είδους.. Γάλακτος (που είναι και η πλέον αγαπημένη), με φουντουκια, με αμύγδαλα, λευκή, μαύρη, με ρύζι, με γκοφρέτα, με καραμέλα, με φρούτα, με πραλίνα, ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει!!

Όταν προσπαθώ να σκεφτώ πότε χάρηκα πιο πολύ με ένα δώρο που μου έκαναν, αυτό που μου έρχεται πρώτο στο μυαλό, είναι μια φορά που ήμουν στο εξωτερικό και θα ΄ρχόταν ο τότε Έρωτάς μου να με δει.. Με ρωτάει λοιπόν τι θέλω να μου φέρει απ’ την πατρίδα.. Και του λέω γλυκά! Να μου φέρεις lacta, εδώ δεν ξέρουν από καλή σοκολάτα! Ήμασταν τότε στις μεγάλες μας αγάπες, οπότε εμφανίστηκε στην πόρτα μου με μια τεράστια τσάντα γεμάτη με ό,τι μπορείτε να φανταστείτε.. Πουράκια, σοκολάτες, μπισκότα, γκοφρέτες, σωστό φεστιβάλ σοκολάτας!! Το τι χαρά έκανα δεν περιγράφεται.. Έκτοτε βρήκε το ευαίσθητο σημείο μου και κάθε φορά που του θύμωνα ήξερε τον τρόπο να με εξευμενίσει.. Γι’ αυτό και μπορούσε να καταλάβει ότι αν μπορούσα να παραμείνω θυμωμένη μαζί του έχοντας μπροστά μου μια βάφλα με παγωτό τα πράγματα ήταν πολύ άσχημα!!

Και μη μου πει τώρα κανείς, “μπράβο, είναι καλό που έχεις συνειδητοποιήσει την κατάστασή σου γιατί το πρώτο βήμα για την απεξάρτηση είναι να παραδεχτείς ότι έχεις πρόβλημα”, γιατί απλούστατα δεν έχω καμία πρόθεση να απεξαρτηθώ! Είμαι εθισμένη και μ’ αρέσει!!!

Είχα γράψει ένα τελείως διαφορετικό post αλλά ήρθες ν’ ανατρέψεις τα σχέδιά μου..

Σήμερα το απόγευμα μου έστειλε μήνυμα ο Γ. να κάνουμε κάτι.. Η πρώτη μου σκέψη -αφού πρώτα με κατέλαβε το άγχος- ήταν να βρω μια δικαιολογία και να το αποφύγω. Πήγαμε και χτες για καφέ μετά τη δουλειά, δεν ξέρω πού πάνε τα πράγματα και κυρίως δεν έχω ιδέα τι θέλω.. Το μόνο που ξέρω σίγουρα ότι δε θέλω να δημιουργήσω ίντριγκες και αμηχανίες στη δουλειά.. Επενέβη όμως η Α. που ως καλύτερή μου φίλη οφείλει να με επαναφέρει στην τάξη κάθε φορά που με πιάνουν τα κόμπλεξ μου κι αρχίζω να συμπεριφέρομαι σαν απροσάρμοστο (πράγμα που συμβαίνει a little too often, θέλει υπομονή και κουράγιο να είσαι η καλύτερη φίλη μου, το ξέρω). Λες κι αν πάμε για ένα ποτό θα με φάει ο άνθρωπος.. Άσε που θα κουβαληθεί και από του διαόλου τη μάνα για τα μούτρα μου.. Του είπα λοιπόν οκ.. Κι έρχεται μήνυμα.. Και νομίζω ότι είναι ή ο Γ. ή κάποια απ’ τις Κατερίνες που γιορτάζουν και τους έστειλα ευχές για να πει ευχαριστώ.. Αλλά όχι.. Εσύ.. Μου πήρε λίγη ώρα να συνειδητοποιήσω ότι ήσουν εσύ αφού έχω διαγράψει το κινητό σου και δεν κοίταξα αμέσως το νούμερο.. Δεν ξέρω τι ένιωσα διαβάζοντας το μήνυμα.. Ένα μήνυμα τυπικό και ουδέτερο.. Μια απάντηση με πέντε μέρες καθυστέρηση.

Ξέρω ότι ήταν λάθος να σου στείλω την Τρίτη. Λειτούργησα παρορμητικά όπως συνηθίζω και μετά το μετανιώνω.. Το είχα μετανιώσει τη στιγμή που το έστειλα.. Αλλά περνώντας οι μέρες ήμουν χαρούμενη που το έκανα, με ανακούφιζε η σκέψη ότι έκανα την τελευταία μου προσπάθεια, ότι ήμουν εντάξει με τον εαυτό μου.. Λάθη, λάθη, λάθη… Πόσα λάθη θα κάνω πια? Γιατί σ’ αφήνω να με επηρεάζεις ακόμα? Σου δίνω το δικαίωμα να με πληγώνεις και θυμώνω τόσο με τον εαυτό μου.. Τόσος καιρός, τόσοι μήνες έχουν περάσει κι έχουν γίνει τόσα πολλά, είναι πλέον γραφικό..

Πάω να ετοιμαστώ, θα τον στήσω κιόλας τον άνθρωπο.. «Θα τα πούμε»..

Soundtrack: Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Βραδυ Σαββάτου

Σήμερα το πρωί ερχόμενη στη δουλειά, άκουσα στο ραδιόφωνο τα ζώδια και η αστρολόγος μου υποσχέθηκε ότι μετά την είσοδο του Δία στον Τοξότη και οπωσδήποτε μέσα στο 2007, θα έρθει στη ζωή μου ο μεγάλος έρωτας που χρόνια τώρα περιμένω.

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΠΡΟΣΟΧΗ!

Παρακαλείται ο μεγάλος μου έρωτας όταν εμφανιστεί να φορά φλούο πορτοκαλί σακάκι αλά Σπηλιωτόπουλος, κόκκινο κασκόλ με πράσινες βούλες και καπέλο με φτερά ούτως ώστε να τον αναγνωρίσω. Τόπι επιθυμητό, αλλά όχι απαραίτητο.

Ευχαριστώ!

Χτες το απόγευμα αφού έγραψα ένα ωραιότατο post που εξαφανίστηκε μαγικά όπως συνηθίζεται σ΄ αυτό to site (κάντε κάτι επιτέλους!!) απείρως εκνευρισμένη και χωρίς καμία διάθεση να τα γράψω πάλι όλα από την αρχή, αποφάσισα να μπω να χαζέψω σε ένα chat.. Είχα χρόνια να το κάνω αυτό, από τότε που πρωτοαγόρασα υπολογιστή νομίζω και τότε ακόμα το είχα κάνει ελάχιστες φορές.. Χτες δεν ξέρω πώς μου ήρθε, λίγο η τσαντίλα, λίγο η βαρεμάρα, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος για να αρχίσει τις βλακείες! Μπήκα λοιπόν. Λάθος νούμερο ένα. Χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα χρησιμοποίησα το nick που χρησιμοποιώ και εδώ. Λάθος νούμερο δύο και μάλιστα σφάλμα βαρύ, καθώς το nick μου ως γνωστόν προδίδει αμέσως το φύλο μου.. Μπήκα λοιπόν σε ένα chat room και πριν προλάβω να διαβάσω τι γίνεται ή ν’ ανοιγοκλείσω τα μάτια μου for that matter άρχισαν να ανοίγουν το ένα μετά το άλλο τα παράθυρα για private chat. Μου μίλησαν το λιγότερο 20-30 άτομα, χωρίς υπερβολή και μπορεί να λέω και λίγους. Φυσικά δεν μπορούσα ούτε ήθελα να απαντήσω σε όλους, απάντησα όμως σε μερικούς στην τύχη. Λάθος νούμερο τρία. Κάποιοι άρχιζαν μια φυσιολογική κουβέντα τύπου τι κάνεις, από πού είσαι κλπ για να καταλήξουν αργά ή γρήγορα να ρωτήσουν αν έχω msn ενώ άλλοι έμπαιναν κατευθείαν στο ψητό τύπου είσαι για cyber sex.. Με 2 γέλασα πραγματικά πάρα πολύ, ο ένας δήλωνε σκλάβος μου και ότι ήθελε να με υπηρετήσει, ενώ τον άλλο τον δούλευα κανονικά, με δούλευε κι αυτός και περνούσε ο καιρός ευχάριστα.. Ένας με τον οποίο μιλούσαμε ψιλοφυσιολογικά αφού αρνήθηκα να του δώσω msn ή κινητό μου έδωσε το νούμερό του για να τον πάρω όποτε θέλω εγώ..! Κι έρχομαι ν’ αναρωτηθώ.. Πραγματικά τώρα αυτός ο άνθρωπος πιστεύει ότι υπάρχει περίπτωση να τον πάρω τηλέφωνο?? Ή έστω ότι σημείωσα το νούμερό του???

Μέσα σ’ αυτό το χάος μίλησα και με κάποιον που μου φάνηκε ενδιαφέρων.. Και διευκρινίζω ότι εννοώ ενδιαφέρων σαν άνθρωπος, γιατί δεν ψάχνω να βρω γκόμενο μέσω chat. Μιλήσαμε για ταινίες και μουσική και είπαμε ότι μπορεί και να τα ξαναπούμε.. Πράγμα που δεν θα συμβεί βεβαίως κατά πάσα πιθανότητα, καθώς δεν έχω καμία διάθεση να ξαναμπώ σε chat σύντομα, αλλά τουλάχιστον είχαμε μια νορμάλ συζήτηση που δεν περιστρεφόταν γύρω από το sex!

Σήμερα έσβησα το νούμερό σου απ’ το κινητό μου. Σου έστειλα ένα τελευταίο μήνυμα που δεν ξέρω καν αν θα λάβεις ποτέ και μετά το έσβησα. Ένα μήνυμα που δεν έλεγε τίποτα απολύτως.. Ένα μήνυμα “ τι κάνεις” . Ήθελα από καιρό να σου μιλήσω.. Έτσι απλά να δω τι κάνεις. Να κάνω την τελευταία μου προσπάθεια -και ίσως ταυτόχρονα την πρώτη- να επικοινωνήσω μαζί σου πέρα από θυμούς, κακίες και θλίψη.. Μακάρι να είχαμε χειριστεί τα πράγματα διαφορετικά και τώρα να ήμαστε φίλοι.. Μου ‘χεις λείψει τόσο.. Πέρα απ’το ερωτικό που νομίζω δεν πονάει πια, μου ‘χεις λείψει τόσο ΕΣΥ.. Το πόσο εύκολα ήταν όλα μεταξύ μας, πώς μπορούσα να σωπαίνω μαζί σου.. Τι πολύτιμες, γεμάτες σιωπές.. Κάποια στιγμή είχα γράψει ένα mail που στα έλεγα όλα αυτά αλλά ποτέ δεν το ‘στειλα.. Και σήμερα, έχοντας περάσει μια άσχημη μέρα, κάνοντας τη μια βλακεία μετά την άλλη, νιώθοντας τόσο ευάλωτη και μόνη, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι μόνο μαζί σου μπορούσα να είμαι τόσο χαζή, να κάνω τόσα λάθη, να αποτυγχάνω και όμως να αισθάνομαι.. αποδεκτή.. Και ήθελα απλά να σου μιλήσω.. Για να το κάνω έριξα ένα νόμισμα. Κορώνα το στέλνω, γράμματα δεν το στέλνω. Κορώνα. Φτου. Το έστειλα και μετά έσβησα το νούμερο που εδώ και μήνες ήταν αποθηκευμένο με τρεις τελείες.. Αν τυχόν το λάβεις και αν τυχόν απαντήσεις, ίσως το ξαναπεράσω με το όνομά σου αυτή τη φορά.. Το εύχομαι ειλικρινά..

“Ψάξε να με βρεις πίσω απ’ τις λέξεις στα στιχάκια της στιγμής
Ψάξε να με βρεις πίσω απ’ τα χρόνια στα τραγούδια μιας ζωής
Αν μ’ αγαπάς στο ρεφραίν της καρδιάς θα με βρεις..

Είσαι μια ροκ μπαλάντα που θ’ αγαπώ για πάντα χωρίς να ξέρω το γιατί
Ένα τραγούδι είσαι, που χρόνια μ’εκδικείσαι γιατί δεν έχεις ξεχαστεί
Αν μ’ αγαπάς στο ρεφραίν της καρδιάς θα με βρεις..”

Soundtrack: Αντώνης Βαρδής & Χάρις Αλεξίου – Ροκ μπαλάντα

Σήμερα καθώς καθόμουν σε μια καφετέρια με πλησιάζει μια κοπέλα περιχαρής φωνάζοντας το όνομά μου. Μ’ αγκαλιάζει, με φιλάει σταυρωτά, κι αρχίζει τα «πω, πω, χαθήκαμε, καλά πόσο καιρό έχω να σε δω, να κανονίσουμε να τα πούμε» κλπ.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της παραπάνω σκηνής εγώ έχω φορέσει το χαμόγελο της Colgate, κουνάω το κεφάλι μου καταφατικά σε ό,τι μου λέει βγάζοντας μικρά επιφωνήματα («ααα! μμμ! ναι, ναι, φυσικά») φροντίζοντας να αποφεύγω τις κακοτοπιές (λέγε με και όνομα), ενώ παράλληλα έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ από πού την ξέρω. Με τα πολλά και αφού είχε φύγει με την υπόσχεση να πιούμε καφέ μες στην εβδομάδα, θα μιλούσε εκείνη και με την Κ.,(ποια Κ.??) δεν έπρεπε ν’ ανησυχώ καθόλου (!) και θα μου τηλεφωνούσε, κατάφερα να ανασύρω τη μορφή και το όνομά της απ’ τα βάθη της μνήμης μου. Γνωριμία απ’ τη σχολή, κάναμε μαζί ένα μάθημα κάποτε (και με την Κ. φυσικά!!)..

Σιγά το πράγμα θα μου πείτε, σε όλους έχει συμβεί.. Ναι.. Μόνο που σ’ εμένα συμβαίνει αρκετά συχνά.. Ξεχνάω ονόματα και πρόσωπα ανθρώπων που έχω καιρό να δω και δεν έχουν παίξει κανένα σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, ενώ μου είναι ιδιαίτερα δύσκολο να συγκρατήσω ονόματα και φάτσες καινούριων ανθρώπων που γνωρίζω, αν για κάποιο λόγο δεν μου κάνουν εντύπωση ή αν δεν τους δω τουλάχστον τρεις τέσσερις φορές.

Αντ’ αυτού, θυμάμαι όλα τα βιβλία που έχω διαβάσει, τους στίχους από εκατομμύρια τραγούδια, το στόρυ από όλες τις ταινίες που έτυχε να δω ποτέ (όταν λέμε όλες, εννοούμε όλες, συμπριλαμβανομένων και αυτών που δείχνει το star τα σαββατοκύριακα) καθώς και ατάκες από σήριαλ που παίζονταν προ δεκαετίας. Μπορεί να μην αναγνωρίσω έναν άνθρωπο που μου σύστησαν χτες αλλά μπορώ να εξιστορήσω με κάθε λεπτομέρεια γιατί είχαν τσακωθεί η Μπρέντα και η Κέλυ πολύ πριν μπει ανάμεσά τους ο Ντίλαν και γίνουν ούτως ή άλλως από δυο χωριά. Συχνά όταν μιλάω χρησιμοποιώ ατάκες από σήριαλ τύπου « Τι έκανες βρε κακούργα? » ή ακόμα και στίχους τραγουδιών, γεγονός που εκνευρίζει απίστευτα τους γύρω μου γι’ αυτό και καταβάλλω υπεράνθρωπες προσπάθειες να το κόψω..

Δεν μπορώ όμως να κάνω τίποτα για τον τρόπο που λειτουργεί η μνήμη μου.. Δεν φταίω που θυμάμαι ότι η Μαρία στο πρώτο επεισόδιο των Τριών Χαρίτων χωρισμένη γαρ το είχε ρίξει στα τουλουμπάκια, απλά το θυμάμαι!! Είμαι σοβαρά γιατρέ μου???

Αυτές τις μέρες όλοι μοιάζουν να συζητούν για το ίδιο πράγμα.. Σχέσεις, σχέσεις, σχέσεις. Τι ζητάμε από τους άλλους, τι ζητούν αυτοί από μας, γιατί άντρες και γυναίκες μοιάζουν να μην μπορούν με τίποτα να συνεννοηθούν, πότε ο συμβιβασμός είναι οκ και πότε είναι απλά φόβος μεταμφιεσμένος που δεν μας επιτρέπει να κάνουμε τις επιλογές που θέλουμε πραγματικά. Ποιες σχέσεις αξίζουν να παλέψεις γι’ αυτές και ποιες όχι? Πώς ξέρεις αν έκανες τη σωστή επιλογή δίνοντας μια ευκαιρία ή απορρίπτοντας κάποιον? Ειλικρινά δεν ξέρω. Δεν έχω απάντηση για τίποτα. Βλέπω ανθρώπους γύρω μου να παίρνουν ρίσκα που εγώ δεν θα ‘παιρνα ποτέ και από μια άποψη τους ζηλεύω.

Για παράδειγμα η φίλη μου η R. Η R. είναι Αγγλίδα και ήμαστε συγκάτοικοι για έξι μήνες. Δεν είναι ο άνθρωπος που κολλήσαμε αμέσως, έχει περάσει δύσκολα και έχει μια σκοτεινή πλευρά και ενίοτε τάσεις κατάθλιψης, αλλά βρήκαμε τους κώδικές μας και φτιάξαμε μια σχέση πολύ ειλικρινή και αληθινή. Είχαμε καιρό να μιλήσουμε, καθώς είχαμε τη φαεινή ιδέα να επικοινωνούμε με γράμματα (γράμματα αληθινά, απ’ αυτά που τα γράφεις με το χέρι και τα στέλνεις με το ταχυδρομείο) αλλά καμιά απ’ τις δυο μας δεν κατάφερε να είναι πολύ συνεπής.. Μου ήρθε λοιπόν προχτές ένα mail.. Μου έλεγε ότι είναι πάλι στην πόλη που γνωριστήκαμε κι εμείς. Γύρισε μετά από ένα χρόνο, αφού τελείωσε το πτυχίο της στην Αγγλία κι έχει βρει μια δουλειά ως καθηγήτρια αγγλικών. Γιατί γύρισε? Γιατί λίγο πριν φύγει είχε γνωρίσει τον C. Ήταν μαζί για ένα χρόνο από απόσταση και τώρα πήγε να ζήσει στην πόλη που ζει κι εκείνος για να δουν πώς θα πάει..

Πώς μπορείς να επενδύσεις τόσα πολλά σ’ έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν έχεις δοκιμαστεί ποτέ πραγματικά? Θα μου πείτε και η σχέση από απόσταση δοκιμασία είναι και θα συμφωνήσω απόλυτα γιατί το ‘χω ζήσει κι αυτό.. Αλλά η απόσταση είναι και εξιδανίκευση. Δεν έχει μιζέρια, δεν έχει καθημερινότητα, δεν έχει ρουτίνα. Έχει – ή τουλάχιστον έτσι ήταν για μένα- μια ώρα την ημέρα πραγματικής επικοινωνίας με τον άλλο, επικοινωνίας πολύ πιο ουσιαστικής απ’ το να κάθεστε δίπλα δίπλα σ’ ένα καναπέ και να βλέπετε τηλεόραση. Δεν έχει την αγκαλιά όταν τη χρειάζεσαι, δεν έχει τη δύναμη του να είναι ο άλλος αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και της μέρας σου, αλλά κάθε φορά που τον βλέπεις τον ερωτεύεσαι πάλι απ’ την αρχή, όλα είναι μαγικά, δεν προλαβαίνεις να βαρεθείς, να μπουχτίσεις, να εκνευριστείς με τις κακές συνήθειές του. Νομίζω ότι αυτός είναι και ο λόγος που όλο και συχνότερα βλέπω γύρω μου ανθρώπους να κάνουν τέτοιες σχέσεις. Ζουν προστατευμένοι σε μια ιδανική κατάσταση αγάπης αποφεύγοντας παράλληλα τη φθορά, τις παρεξηγήσεις, την γκρίνια.. Αλλά και πάλι.. Πώς παίρνεις την απόφαση ν’ αφήσεις πίσω όλη τη ζωή σου, τους φίλους σου, την ασφάλειά σου, τους δικούς σου ανθρώπους για έναν έρωτα? Κι όταν ο έρωτας τελειώσει? Γιατί κακά τα ψέματα ο έρωτας τελειώνει..

Δεν ξέρω.. Και ειλικρινά ζηλεύω αυτούς τους ανθρώπους που παίρνουν τέτοια ρίσκα γιατί αυτοί είναι που ζουν πραγματικά και στο έπακρο κάθε τι που τους συμβαίνει..

Φόρεσα σήμερα τα ροζ γοβάκια μου. Ροζ έντονο, όχι παλ, ροζ, ροζ, “το χρώμα μου”.. Ροζ όπως στα παραμύθια με τις πριγκίπισσες που δεν κάνουν άλλο απ’ το να είναι όμορφες, και τους πρίγκιπες που πολεμούν δράκους, θηρία και κακούς μάγους για να κερδίσουν την αγάπη τους. Ροζ όπως ένα κοριτσίστικο δωμάτιο, ροζ της αθωότητας και της πονηριάς, ροζ παιχνιδιάρικο, ροζ μιας Λολίτας. Ροζ ταξιδιάρικο και μαγευτικό, ροζ χαρούμενο, ροζ μιας μέρας όλο ήλιο, γέλια και ερωτευμένες ματιές. Ροζ…

Έχουν ξεφτίσει πια στις μύτες.. Τα πήρα άλλωστε πριν δυόμισι χρόνια, βάλε και την απόλυτη ανικανότητά μου να περπατήσω πέντε μέτρα χωρίς να σκοντάψω κάπου, ε, δεν θέλει και πολύ.. Τα ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά, τα αγόρασα στη στιγμή. Με έχουν πάει σε τόσα και τόσα μέρη.. Είναι το νησι με τις πρώτες μυρωδιές του καλοκαιριού, οι βόλτες κάτω απ’ την Ακρόπολη, τα πλακόστρωτα δρομάκια, η πόλη της ευτυχίας μου που θα νοσταλγώ πάντα.. Αγαπώ τον ήχο που κάνουν τα τακουνάκια τους στα πλακάκια όταν περπατάω και που ταιριάζουν τέλεια με το ροζ πουκάμισο που μου έφερε η Α. από το Λονδίνο και την τσάντα που μου χάρισαν πριν δυο χρόνια στα γενέθλιά μου τόσο ξεχωριστοί φίλοι..

Τα χάζευα σήμερα καθώς με ανεβοκατέβαζαν σε σκάλες και κτίρια και σκέφτηκα ότι μάλλον ήρθε η ώρα να τα αποχωριστώ.. Το παραμύθι τέλειωσε, ο πρίγκιπας τα βρήκε με το δράκο, παράτησαν την πριγκίπισσα στην τύχη της και πήγαν για μπύρες.. Έμειναν μόνο αυτά τα ροζ ξεφτισμένα γοβάκια.. Πού μπορούν να με πάνε πια?