Νοεμβρίου 2006

Μηνιαίο αρχείο

Νοεμβρίου 5, 2006

Ένα cd με μουσικές ταξιδιάρικες

Posted by cornflake girl under av
Leave a Comment 

 

On me dit que nos vies ne valent pas grand chose,
Elles passent en un instant comme fanent les roses.
On me dit que le temps qui glisse est un salaud que de nos chagrins il s’en fait des manteaux pourtant quelqu’un m’a dit…


Que tu m’aimais encore,
C’est quelqu’un qui m’a dit que tu m’aimais encore.
Serait – ce possible alors ?

On me dit que le destin se moque bien de nous
Qu’il ne nous donne rien et qu’il nous promet tout
Parais qu’le bonheur est ΰ portιe de main,
Alors on tend la main et on se retrouve fou
Pourtant quelqu’un m’a dit …

Que tu m’aimais encore,
C’est quelqu’un qui m’a dit que tu m’aimais encore.
Serait – ce possible alors ?

Mais qui est ce qui m’a dit que toujours tu m’aimais?
Je ne me souviens plus c’ιtait tard dans la nuit,
J’entend encore la voix, mais je ne vois plus les traits
“Il vous aime, c’est secret, lui dites pas que j’vous l’ai dit”
Tu vois quelqu’un m’a dit…

Que tu m’aimais encore, me l’a t’on vraiment dit…
Que tu m’aimais encore, serait – ce possible alors ?

On me dit que nos vies ne valent pas grand chose,
Elles passent en un instant comme fanent les roses
On me dit que le temps qui glisse est un salaud
Que de nos tristesses il s’en fait des manteaux,
Pourtant quelqu’un m’a dit que…

Que tu m’aimais encore,
C’est quelqu’un qui m’a dit que tu m’aimais encore.
Serait- ce possible alors ?

Soundtrack: Carla Bruni – Quelqu’ un m’ a dit
   
 
2 σχόλια:
το μέλος cc Στείλε �να προσωπικό μήνυμα έγραψε…
 
et si tu n’existais pas, dis moi pourqoi j’existerais? pour trainer dans un monde sans toi, sans espoir et san regrets….. (ελπίζω να το έγραψα σωστά, κάπως τα έχω ξεχάσει τα γαλλικά μου)…
 
Δευτέρα, 6 Νοέμβριος 2006 13:27   διαγραφή του σχολίου
 
το μέλος cornflake girl Στείλε �να προσωπικό μήνυμα έγραψε…
 
Άψογα το έγραψες..
 

Νοεμβρίου 3, 2006

Αυστηρότητα

Posted by cornflake girl under av
Leave a Comment 

“Πολύ αυστηρή είσαι..” Ξαφνιάστηκα στο άκουσμα αυτής της φράσης. Όχι, γιατί δεν είναι αλήθεια και τη θεώρησα άδικη, αλλά γιατί ειπώθηκε από κάποιον που με ξέρει λίγο.. Πρέπει να είναι ο πιο επιτυχημένος χαρακτηρισμός που έχει κάνει ποτέ κάποιος για μένα και έγινε από κάποιον που με ξέρει κάτι λίγους μήνες.. Ναι. Είμαι αυστηρή.. Πρώτα πρώτα με τον εαυτό μου και μετά με τους άλλους. Περιμένω απ’ αυτούς αυτά που θα έκανα εγώ κι αυτό δεν είναι καθόλου, μα καθόλου δίκαιο. Γιατί αυτά που θα έκανα εγώ.. Δεν είναι ποτέ αρκετά. Δεν μου φαίνομαι ποτέ αρκετη.. Ένας φαύλος κύκλος..

Το ξέρω πως είναι κακό και δεν πρέπει να το κάνω, αλλά ώρες ώρες δεν μπορώ να το ελέγξω.. Και η αλήθεια είναι πως δεν είμαι αυστηρή με όλους. Με τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είμαι εξαιρετικά ανεκτική. Από αδιαφορία θα έλεγα.. Δεν με ενδιαφέρουν, άρα δεν μ’ ενδιαφέρει κι αν όσα κάνουν είναι καλά ή κακά, δεν με επηρεάζουν, δεν μπορούν να με απογοητεύσουν.. Με όσους αγαπάω όμως, ναι, είμαι.. Γιατί για ν’ αγαπάω κάποιον σημαίνει ότι τον έχω ψηλά, ότι πριν απ’ όλα τον εκτιμώ και πιστεύω σ’ αυτόν.. Και όσο περισσότερο αγαπάω κάποιον, όσο πιο κοντά μου τον νιώθω, τόσο πιο πολλά πράγματα θέλω γι’ αυτόν και τόσο πιο αυστηρή γίνομαι.. Ειδικά όταν πιστεύω πως κάποιος μπορεί να κάνει πολλά και τον βλέπω να χαραμίζει τον εαυτό του, να τεμπελιάζει, να είναι ασυνεπής, θυμώνω.. Όταν ξέρω όλα όσα μπορεί να γίνει και τον βλέπω να βουλιάζει στη χαύνωση, ν΄αφήνει τη ζωή να τον παρασέρνει, να μη διεκδικεί, κάτι παθαίνω.. Και δυστυχώς μπορώ να γίνω πολύ σκληρή..

P.S.: Ξαναδιαβάζοντας το post διαπίστωσα το πλήθος των χαρισμάτων μου… Τι κάνεις όταν έχεις εντοπίσει τα ελαττώματά σου αλλά δεν βρίσκεις τρόπο να τα διορθώσεις??

 

Νοεμβρίου 2, 2006

Sweet november

Posted by cornflake girl under av
Leave a Comment 

Ένας καινούριος μήνας ξεκίνησε από χτες και παρότι βρισκόμαστε στο μέσον του φθινοπώρου και οι μετεωρολόγοι μας υπόσχονται χιόνι στην Αττική αύριο(?!) ο καιρός τους διαψεύδει κατηγορηματικά και μας κλείνει πονηρά το μάτι.. Λίγες μέρες ακόμη κλεμμένες από την άνοιξη πριν χειμωνιάσει για τα καλά! Σήμερα καθώς περπατούσα στο δρόμο απολαμβάνοντας τον ήλιο, με τη γνωστή αφηρημάδα που με διακρίνει πάντα και μου έχει δημιουργήσει την απόλυτη βεβαιότητα ότι αν δεν με πατήσει αυτοκίνητο, νταλίκα, λεωφορείο, τρόλλεϋ, τραμ, μηχανή, παπάκι, ποδήλατο, σκούτερ, κάτι τέλος πάντων δεν θα πεθάνω ποτέ, εκεί κάπου στην πλατεία Κολοκοτρώνη συνάντησα δυο παιδιά που περίμεναν στη στάση.. Όταν πλησίασα κοντά τους ο ένας από τους δύο μου φώναξε “Σ’ αγαπάω!”. Ξαφνιάστηκα και δεν μπόρεσα να συγκρατήσω ένα μεγάλο, μεγάλο χαμόγελο και τότε ο άλλος μου φώναξε “Κι εγώ σ’ αγαπάω!!”. Το χαμόγελο έγινε γέλιο, γελούσα εγώ, γελούσαν εκείνοι, τι ωραία που είναι να γελάς στη μέση του δρόμου με δυο αγνώστους! Μαγική στιγμή.. Nα ‘στε καλά παιδιά, μου φτιάξατε τη μέρα!

Ο Νοέμβριος είναι ο πιο γλυκός και μελαγχολικός μήνας του χρόνου, ελπίζω να είναι γεμάτος και δημιουργικός για όλους σας!

 

« Προηγούμενη σελίδα