On the blink

Θυμάμαι μια συζήτηση που έκανα πριν από καιρό με ένα φίλο. Είχε κόψει το τσιγάρο και δεν είχε καπνίσει για πέντε-έξι μήνες. Ήμουν πολύ περήφανη γι’ αυτόν, γιατί παλιότερα κάπνιζε δυο πακέτα τη μέρα και είχαμε πέσει όλοι πάνω του να το κόψει (εγώ τότε δεν κάπνιζα και ήμουν μπορώ να πω, φανατικά κατά). Όταν του είπα λοιπόν πόσο περήφανη ήμουν για ‘κεινον, τον θυμάμαι να λέει, “Μη βιάζεσαι. Για να πεις ότι πραγματικά τελείωσες μ’ αυτή την ιστορία και δεν θα ξανακαπνίσεις, πρέπει να περάσει τουλάχιστον ένας χρόνος από τότε που το ‘κοψες.” Γιατί αυτό? ρώτησα. Γιατί, μου λέει, πρέπει να περάσεις απ’ όλες τις φάσεις και τις εποχές που θέλεις/έχεις συνηθίσει να κάνεις τσιγάρο. Χριστούγεννα, Πάσχα, δουλειά, εξεταστική (ήμασταν μικρότερα τότε :P), διακοπές, τα πάντα. Όταν περάσει ο χρόνος, τότε ξέρεις πως είσαι πια ok.

Πιστεύω πως είχε δίκιο. Κι ακόμα, πως η θεωρία του δεν έχει εφαρμογή μόνο στο τσιγάρο, αλλά σε κάθε είδους εθισμό. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή λοιπόν, σήμερα απεξαρτήθηκα επισήμως και με τη βούλα. Από την αγάπη σου. Από σένα. ‘Ισως τώρα να πρέπει να κόψω και το τσιγάρο..

Τα βράδια μου τα εργένικα, τραγούδια λέω αρμένικα…

Soundtrack: Ελευθερία Αρβανιτάκη – Μένω εκτός

Μετά από χρόνια παρατήρησης, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι Έλληνες πρέπει να έχουμε κάποια γονιδιακή προδιάθεση/ανωμαλία, η οποία μας υποχρεώνει να οδηγούμε αποκλειστικά και μόνο στα αριστερά. Άλλη εξήγηση δεν βρίσκω. Να πεις ότι είναι φαρδύτερες οι λωρίδες? Να πεις ότι έχουν λιγότερες λακούβες? Να πεις ότι έτσι πας πιο γρήγορα?? Δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Να είναι θέμα ιδεολογίας? Να φταίει το βάρος του παρελθόντος που όλοι κουβαλάμε, “Εμένα ο παππούς μου ήταν αντάρτης στο βουνό” τύπου? Πιθανόν.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όοολοι θέλουν να οδηγούν αριστερά. Όχι, γιατί βιάζονται ή γιατί θέλουν να προσπεράσουν κάποιον. Όοοοχι. Δεν έχει σημασία με τι ταχύτητα πηγαίνουν, ούτε αν κάνουν την οικογενειακή βόλτα τους με το στέισον βάγκον φορτωμένο παιδιά-σκυλιά-γατιά. Δεν πα’ να πηγαίνουν με 50 στη Βουλιαγμένης και να τους προσπερνούν όλοι μουτζώνοντας, βρίζοντας και κορνάροντας??( αχ, δεν είναι ένα όνειρο να οδηγείς στην Αθήνα?) Εκεί αυτοί κολλημένοι. “Εγώ θα πηγαίνω όπως θέλω κι αν δεν τους αρέσει ας προσπεράσουν από δεξιά”. Το να οδηγήσουν αυτοί στα δεξιά πηγαίνοντας όσο αργά θέλουν δεν τους περνάει καν απ’ το μυαλό. Μερικές φορές λένε και κάτι άλλα ωραία. “Θέλω να στρίψω…… στο δέκατο όγδοο φανάρι από τώρα”. Μέχρι και οι Ν σαν σωστοί μαθητές που είναι, αποφεύγουν όλες τις άλλες λωρίδες και πηγαίνουν μόνο από αριστερά. (Μια φορά ν’ αρρωστήσεις, τα πιο σημαντικά χάνεις, ορίστε τι τραβάω τώρα!). Εγώ πάντως το έχω πάρει απόφαση. Όποτε βιάζομαι πηγαίνω απο δεξιά. Κι ας με πουν και βασιλικιά, χέστηκα. Αι σιχτιρ, πια.

Πρέπει να βρω γκόμενο επειγόντως. Η κατάσταση έχει πλέον ξεφύγει από τον έλεγχό μου. Για την ακρίβεια έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο!!

Ν: Λοιπόν τελείωσε. Ο Στ. είναι ο άντρας της ζωής σου. Πότε θα έρθεις να τον γνωρίσεις?
C.G. :Έλα πάλι? Ποιος είπαμε ότι είναι ο Στ?
Ν: Ένα παιδί που δουλεύει στην τράπεζά μας. Σου έχω ξαναπεί γι’ αυτόν, δεν θυμάσαι? Λοιπόν, είναι εντελώς ο τύπος σου. Ωραίος, έξυπνος, μορφωμένος, ψαγμένος, σου λέω είναι ο άντρας της ζωής σου. Πότε θα έρθεις να τον γνωρίσεις?
C.G. : Ποτέ.
Ν: Σταμάτα τις βλακείες και πες μου πότε θα έρθεις. Τον ψάρεψα προχτές και είναι και μόνος του.
C.G. : ….
Ν: Καλά, κανόνισε να μην έρθεις και θα σου κλείσω εγώ blind date!!
Μ: Εεεπ, τι λένε τα κορίτσια??
C.G. : Εδώ, η αδερφή μου τα ‘χει παίξει και μου ετοιμάζει προξενιά.
Μ: Προξενιά?? Με ποιον?
Ν: Με το Στ. από την τράπεζα. Είναι τέλειος σου λέω, θα ταιριάξουν σίγουρα.
Μ: Μπα, εγώ σου έχω καλύτερο! Έχω ένα ναύτη γιατρό που σίγουρα θα σ’ αρέσει. Υπάρχει βέβαια μια πιθανότητα να είναι gay.. Δεν το έχω εξακριβώσει πλήρως, αλλά μπορώ να κανονίσω να βγούμε και βλέπουμε!!
Ι: Τι?? Για τη C.G. μιλάτε?? Μην τους ακούς C.G. μου, εγώ σου έχω τον καλύτερο! Ο γιος της συμβολαιογράφου που μας έκανε τα συμβόλαια για το σπίτι είναι ένας κούκλος! Δικηγόρος αυτός, θα πάρει και το συμβολαιογραφείο της μαμάς, μια χαρά περίπτωση! Πρέπει να ‘χει γκόμενα βέβαια, αλλά δεν πειράζει, θα δούμε τι θα κάνουμε!
Ν: Τι βλακείες είναι αυτές? Ο ένας μπορεί να είναι gay, ο άλλος μπορεί να έχει γκόμενα, το Στ. θα πάρεις, πάει και τελείωσε!
Σ: Μμμ, σιγά! Απέρριψε προχτές τον άλλο που της γνώρισα και την ήθελε που έχει εφτά αυτοκίνητα (και πίστα για συγκρουόμενα) και θα πάρει τον τραπεζοϋπάλληλο? Δεν θα ‘μαστε καλά!

Πώς έγιναν όλα αυτά?? Πότε έγινα αυτή η φίλη? Αυτή που όλοι αισθάνονται χρέος τους να αποκαταστήσουν?? Πρέπει να βρω γκόμενο επειγόντως να ξελυσσάξουν.

*Σημείωση : Η οθόνη του συγκεκριμένου κινητού έχει χαλάσει εδώ και σχεδόν δύο χρόνια (‘ντάξει, είμαι κομματάκι αναβλητική και ελαφρώς τεμπέλα, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα!!), διότι όπως με πληροφόρησαν τόοοοτε έσπασαν λέει οι υγροί κρύσταλλοι. Έτσι σιγά σιγά η οθόνη άρχισε να χάνει τη λάμψη και τα ζωντανά της χρώματα και να μετατρέπεται σε κάτι που έφερνε προς το απόλυτο λευκό (αυτό που ξεχωρίζει ντε!). Για να επισκευαστεί ήθελαν κάτι σε 150 ευρώπουλα, οπότε κι εγώ πήρα καινούριο και ησύχασα. Έκτοτε, όλο έλεγα ότι θα πρέπει κάτι να κάνω με τις φωτογραφίες, κι όλο κάτι τύχαινε –δύο χρόνια πάει αυτή η δουλειά, καταλαβαίνετε πόσο απίστευτα busy είμαι- και δεν το έκανα.

Ε, λοιπόν σήμερα ξύπνησα με τη βεβαιότητα ότι ήρθε η μεγάλη μέρα.

Πρωί πρωί όταν μου καρφώθηκε αυτή η εξαίσια ιδέα βάλθηκα να το ξετρύπωσω ανάμεσα σε τσάντες, πασμίνες, κασκόλ και γάντια (bonus: βρήκα το ροζ κασκόλ μου που έψαχνα εδώ και μήνες και είχα αρχίσει να πιστεύω ότι το είχα χάσει, άλλο που με τον καιρό που κάνει δεν πρόκειται να το φορέσω ποτέ!!). Με τα πολλά και αφήνοντας πίσω μου σκηνή βομβαρδισμένου τοπίου το ανακάλυψα μαζί με το κουτί της adsl σύνδεσης (γιατί φυλάω όλα αυτά τα άχρηστα πράγματα, ω, Θεε??) και το πήρα μαζί μου ώστε να πάω ανεβαίνοντας προς το γραφείο. Χαμογελαστή και αεράτη σταματάω στο G-Shop της Ομήρου και κάνω κρούση στον πρώτο υπάλληλο που βλέπω.
-Καλημέρα σας. Έχω αυτό το κινητό και θα ήθελα μπλα, μπλα, μπλα.
-Καλημέρα δεσποινίς. Δυστυχώς δεν μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε, γιατί το μηχάνημά μας έχει χαλάσει! Γιατί δεν πάτε στην Πλατεία Κλαυθμώνος, που είναι το κοντινότερο κατάστημά μας?
-Αυτό θα κάνω, ευχαριστώ πολύ! Ένα μικρό εμπόδιο αλλά τώρα που πήρα φόρα δεν θα με σταματήσουν έτσι εύκολα, σκέφτομαι και κατηφορίζω προς τα εκεί. Φτάνω και μπαίνω μέσα, λιγότερο αεράτη αλλά το ίδιο χαμογελαστή.
-Καλημέρα σας. Έχω αυτό το κινητό και θα ήθελα μπλα, μπλα, μπλα.
-Καλημέρα! Δυστυχώς το μηχάνημά μας έχει χαλάσει, οπότε δεν μπορώ να σας βοηθήσω.. Γιατί δεν πάτε μέχρι την Εμμανουήλ Μπενάκη?
-Ναι.. Επειδή πήγα και στην Ομήρου και ούτε εκεί λειτουργούσε, είστε σίγουροι ότι σ’ αυτό το υποκατάστημα θα λειτουργεί?
-Πριν που μιλήσαμε πάντως λειτουργούσε κανονικά.
-Καλά, ευχαριστώ, λέω κι εγώ και επειδή άμα μου μπει κάτι στο μυαλό δεν το βάζω κάτω ο κόσμος να χαλάσει, ξεκινάω να πάω ως εκεί. Φτάνω και με υποδέχεται ξανθιά υπάλληλος με δολοφονικό βλέμμα Δεν-Έχω-Πιει-Καφε-και-Με-Πρήζεις, αλλά δεν πτοούμαι διόλου.
-Καλημέρα σας. Έχω αυτό το κινητό και θα ήθελα μπλα, μπλα, μπλα.
-Καλημέρα. Ποιο μοντέλο είναι?
-Το τάδε.
-Μάλιστα, έχει υπέρυθρες ή Bluetooth?
-Yπέρυθρες.
-Για δώστε το μου.
Ένα μεγάλο, μεγάλο χαμόγελο έχει αρχίσει να σχηματίζεται στη φάτσα μου όταν η Δεν-Έχω-Πιει-Καφε-και-Με-Πρήζεις με προσγειώνει απότομα.
-Δεν τα στέλνει.
-Τι?? Γιατί??
-Δεν ξέρω. Έχετε ξαναχρησιμοποιήσει τις υπέρυθρες?
-Ναι.
-Για να λάβετε ή να στείλετε δεδομένα?
-Δεν θυμάμαι(δύο χρόνια έχουν περάσει λέμε). Και για τα δύο νομίζω.
-Καλά. Γιατί κάποια μοντέλα μπορεί να υποστηρίζουν μόνο μία από τις δύο λειτουργίες.
-Μάλιστα.. Και τώρα? Μπορώ να περάσω τα δεδομένα στον υπολογιστή με κάποιο άλλο τρόπο? Μήπως έχετε το σχετικό καλώδιο?
-Εμείς όχι, γιατί δεν συνεργαζόμαστε με τη Samsung. Γιατί δεν πάτε στη Vodafone?
-Καλά, ευχαριστώ, λέω, και πηγαίνω όντως στη Vodafone, μόνο και μόνο γιατί την προσπέρασα πριν και ξέρω ότι είναι πολύ κοντά.
-Καλημέρα. Έχω αυτό το κινητό και μπλα, μπλα, μπλα, μου παρουσιάστηκε κι ένα πρόβλημα με τις υπέρυθρες και μπλα, μπλα, μπλα μήπως έχετε το σχετικό καλώδιο?
-Καλημέρα. Για να δω.. Ποιο μοντέλο είπατε ότι είναι? Χμμ.. Μισό λεπτό να κοιτάξω.. Ναι.. Δυστυχώς μας έχει τελειώσει!
-Και πότε θα φέρετε?
-Α, δεν ξέρω.. Σε μια, δύο βδομάδες? (Εμένα ρωτάς???) Γιατί δεν πάτε όμως απέναντι στην αντιπροσωπεία μήπως σας πουν τι να κάνετε με τις υπέρυθρες και δεν χρειαστεί να αγοράσετε το καλώδιο??
Άντε να πάω και στην αντιπροσωπεία… Πάω λοιπόν, όπου και συναντώ δυο κοπέλες πίσω από ένα ψηλό πάγκο.
-Καλημέρα σας. Έχω αυτό το κινητό και έχω αυτό το πρόβλημα μπλα, μπλα, μπλα. Μήπως μπορείτε να με βοηθήσετε?
-Ε.. Ξέρετε.. Ναι. Κοιτάξτε, επειδή κι εγώ δεν ξέρω πολύ καλά, θέλετε να σας δώσω ένα τηλέφωνο για να ρωτήσετε???

Να θυμηθώ: Ποτέ να μην ξαναδώσω βάση σε ιδέα που θα έχω πριν πιω καφέ.

Χτες είδα επιτέλους αυτή την καταπληκτική ταινία. Ως γνήσιο παιδί του δυτικού κόσμου μέχρι να διαβάσω Κούντερα στα 15-16, οι σοσιαλιστικές χώρες και η ζωή σ’ αυτές ήταν για μένα φρούτο εξωτικό, κάτι που θεωρητικά ήξερα ότι υπήρξε αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω ακριβώς. Έκτοτε, και καθώς ούτε και τώρα είμαι καμιά ειδική, κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με βιβλία και ταινίες που διαδραματίζονται εκείνη την εποχή δεν μπορώ παρά εντυπωσιάζομαι και να λυπάμαι..

Η ταινία σε μεταφέρει στην ατμόσφαιρα του ανατολικού Βερολίνου του 1984, σε ένα κράτος που έχει φτάσει να τρομοκρατεί τους πολίτες του και συχνά τους σπρώχνει σε απόγνωση και ακραίες επιλογές. Οι ερμηνείες είναι πολύ δυνατές, ξεχωρίζοντας το βασικό πρωταγωνιστή, του οποίου τη μεταστροφή κυρίως παρακολουθούμε, και που δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομά του..

Αν δεν την έχετε δει, πραγματικά αξίζει τον κόπο. Από τις ταινίες που συνεχίζεις να τις σκέφτεσαι μετά, θέτει πολλά ερωτήματα και προσωπικά μου θύμισε σε κάποια σημεία το 1984 του Όργουελ.. Καλημέρα..

Μεγαλώνω.. Κι όλα είναι σχετικά.. Πού είναι οι βεβαιότητές μου? Πού είναι η Απόλυτη Αλήθεια μου? Θυμάμαι αμυδρά ότι ένα από τα βασικά ελαττώματά μου είναι ότι είμαι απόλυτη. Μου το ‘χουν πει πολλές φορές, μ’ έχουν κατηγορήσει, μου έχουν θυμώσει, μου το έχουν πετάξει σα βρισιά.. Το θυμάμαι. Ναι, ναι, σίγουρα το θυμάμαι. Πότε ήταν όμως?

Ξαφνικά όλα είναι σχετικά.. Ο καθένας έχει τους λόγους του για να κάνει το ο,τιδήποτε. Όλοι έχουν τις δικαιολογίες τους κι εγώ παραδόξως τις βλέπω. Τις καταλαβαίνω χωρίς να χρειαστεί να τις ακούσω. Ακόμα χειρότερα. Τις δέχομαι. Χωρίς καν να τις διαπραγματευτώ. Χωρίς συζήτηση, χωρίς γιατί. Όλοι έχουν δίκιο. Πήρα κόκκινα γυαλιά Το μόνο που αλλάζει είναι η οπτική γωνία απ’ την οποία αντιμετωπίζεις τα πράγματα. Όλοι έχουν δίκιο. Κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω Δεν κρίνω κανέναν, δεν δίνω συμβουλές. Δεν έχω σοφίες να πω, όποιος διαλέξει να με συμβουλευτεί διάλεξε λάθος άνθρωπο. Ούτε ξέρω πώς να ζω Ούτε και πώς ν’ αγαπώ Μπορώ και θα σ’ ακούσω, αλλά λύση δεν έχω να σου δώσω. Ποια είμαι εγώ για να ξέρω το σωστό απ’ το λάθος? Ή ακόμα καλύτερα, δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Ό,τι είναι σωστό για μένα μπορεί να είναι λάθος για σένα και το αντίστροφο. Άλλωστε, ποιος σου είπε ότι ξέρω τι είναι καλό για μένα? Χα. Τη ζωή μου επιβλέπω Όλα είναι σχετικά. Όλα, μα όλα.. Μεγαλώνω..

Soundtrack: Σταμάτης Κραουνάκης – Κόκκινα γυαλιά

Ξεφύλλισα και την περυσινή χρονιά.. Διαπίστωσα κάτι ήδη γνωστό.. Το 2006 ήταν μια κακή χρονιά. Πόνος, θλίψη, μοναξιά, απογοήτευση.. Είχε βέβαια και καλές, φωτεινές στιγμές, αλλά η μαύρη ψυχολογία που με διακατείχε τους περισσότερους μήνες δεν με άφησε να τις ζήσω όπως τους άξιζε. Έκανα πολλά λάθη αυτή τη χρονιά και το ξέρω. Τα αναγνωρίζω και τα δέχομαι όσο μπορώ, για ορισμένα δεν έχω ακόμα καταφέρει να συγχωρέσω τον εαυτό μου, αλλά το παλεύω.. Δεν ωφελεί σε τίποτα όμως να μετανιώνω για τις επιλογές μου, έστω και αν αυτές ήταν κακές, παρορμητικές κινήσεις που τις πλήρωσα και μάλιστα με τόκο. Κάποιος λόγος υπήρχε, κάποιο κίνητρο μ’ έσπρωξε, έστω κι αν κατόπιν εορτής διαπίστωσα ότι το κίνητρο ήταν λάθος..

Μηχανή του χρόνου όμως δεν υπάρχει. Τίποτα δεν μπορώ ν’ αλλάξω απ΄ όσα έχουν γίνει, ό,τι έχει συμβεί γράφτηκε πλέον στο βιβλίο της προσωπικής μου ιστορίας και όσο κι αν το θέλω δεν μπορώ να σκίσω τις σελίδες και να ξαναζήσω αυτή τη χρονιά από την αρχή για να τη ζήσω διαφορετικά.. Το μόνο που ελπίζω είναι να έμαθα κάτι απ’ όλα αυτά τα λάθη. Να βρω το κουράγιο ν’ αλλάξω τις δυνάμεις μέσα μου που με σπρώχνουν να επαναλαμβάνω τις ίδιες συμπεριφορές ώστε να μην τα ξανακάνω στο μέλλον. Δεν με πειράζει να κάνω λάθη. Άλλωστε, “ουδείς άσφαλτος” . Απλά ας είναι καινούρια, διαφορετικά. Νέα λάθη. Όχι τα ίδια αυτά που έχουν σφραγίσει το παρελθόν.. Δεν θέλω να διαβάσω αυτό το κείμενο σε τέσσερα χρόνια και να σκεφτώ “θα μπορούσα να το έχω γράψει τώρα”.

Ο χρόνος στέκει αντίκρυ μου και με χλευάζει
Διώχνει τα νιάτα μου, την όψη μου αλλάζει
Τα όνειρα τα παιδικά μου έχει σκορπίσει
Στη θέση τους μάτια αδειανά έχει αφήσει
Ψάχνω να βρω ένα δρόμο να χαράξω
Τα πρέπει και τα θέλω να ταιριάξω
Κι είν’ η ζωή μου ρούχο δανεικό
Χαμένη να χωρέσω πολεμώ
Να κόψω ό,τι περισσεύει από μένα
Μα είναι όλα τους κομμάτια αγαπημένα
Ποιο ν’ αποχωριστώ, ποιο να πετάξω
Τον εαυτό μου στο καλούπι τους να ενταξω

Με αφορμή το post της cc, ψαχούλεψα παλιά χαρτιά μου..

Α, ρε χρόνε αλήτη

Soundtrack: Άλκηστις Πρωτοψάλτη – Διθέσιο

Να χωράω πάλι στον κύκλο στην πράσινη κουβέρτα των γονιών μου χωρίς κόπο, να εξαφανίζομαι σε ένα χαρτόκουτο και να ονειρεύομαι ταξίδια και θάλασσες μακρινές, να κρύβομαι πίσω απ’ τη μεγάλη πολυθρόνα, κάτω απ’ τον καναπέ, κάτω απ’ το τραπέζι, να χωράω παντού, κανείς να μη με βρίσκει, κανείς, κι όλα απλά, όλος ο κόσμος μου ένα κόκκινο φόρεμα μ’ ένα παπαγάλο και χοπ, στις πλάκες της αυλής μας, όταν μεγαλώσω θα σε παντρευτώ, μυρωδιές από κεφτέδες και πατάτες τηγανιτές, το πλεκτό της γιαγιάς, ένα παραμύθι και μια μεγάλη επανάσταση, δεν κοιμάμαι το μεσημέρι, ακούς?, παιχνίδια στο δρόμο και να τρέχει το αίμα απ’ το γόνατό μου ποτάμι, πφφ τα αγόρια είναι χαζά, δεν τους μιλάω, εμείς θα ‘μαστε φίλες για πάντα, εξερεύνηση στην οικοδομή και κυνηγητό, μην το πεις σε κανένα είναι μυστικό, βόλτες με τα ποδήλατα μέχρι να νυχτώσει, κλάματα, πόσα κλάματα, μου πήρε την κούκλα μου, σκαρφαλώνω στο δέντρο να φωνάξω, να μ’ ακούσουν όλοι, όταν μεγαλώσω θα κάνω το γύρο του κόσμου, θα κάνω τα πάντα, θα πάω παντού!

Πότε επιτέλους θα μεγαλώσω?