On the blink

Έλα να γράψουμε ένα παραμύθι, θες? Μην είσαι χαζό, δεν είναι ανάγκη να έχει δράκους και νεράιδες, δικό μας είναι, θα το φτιάξουμε όπως θέλουμε εμείς.. Μόνος περιορισμός να το γράψουμε μαζί.. Θα πάρουμε ένα μεγάλο λευκό χαρτόνι, εσύ θα φέρεις τις μπογιές κι εγώ τα πινέλα, θα φορέσουμε πρόχειρες φόρμες, θα σηκώσουμε τα μανίκια μας ψηλά, θ’ ανακατέψουμε τα χρώματά μας ώρα πολλή, μέχρι να γίνουν ένα, θα διαλέξουμε μεριές και θα ζωγραφίσουμε όμορφα γράμματα˙ θα γεμίσουμε πολλές σειρές με περιπέτειες, χαμόγελα, ταξίδια, μάχες και ήρωες, ώσπου κάπου εκεί στη μέση τα κεφάλια μας θα σκουντουφλήσουν και τα πινέλα μας θα συναντηθούν, θα μου πάρεις παγωτό και θα σου χαρίσω τις μουσικές μου, θα μαγειρέψουμε μακαρόνια που δεν θα τρώγονται αλλά θα τα φάμε ούτως ή άλλως, θα κρατήσω την κιθάρα σου και θα με βοηθήσεις να τοποθετήσω τα χέρια μου σωστά, θα γελάσεις με την αδεξιότητά μου και θα με μάθεις να παίζω ένα μόνο τραγούδι, θ’ αγγίξω τυχαία το πρόσωπό σου και θα με κοιτάξεις μέσα στα μάτια, θ’ αρχίσει να βρέχει και θα βγω στο μπαλκόνι, θα στεγνώσεις τα μαλλιά μου με την πετσέτα σου και θα ζεστάνεις τα χέρια μου στα δικά σου, θα σου ψιθυρίσω ξένα λόγια γιατί τα δικά μου δεν θα ‘ναι ποτέ αρκετά και θα μου γράψεις ένα τραγούδι, θα ψάξουμε στον ουράνο και θα βαφτίσουμε ένα αστέρι δικό μας, θα φοράω τη μυρωδιά σου στο δέρμα μου και θα κρατάς τη γεύση μου στο στόμα σου, θα σου χαρίσω ένα παζλ που δεν θα φτιάξεις ποτέ και θα μου φέρεις ένα τριαντάφυλλο, θ’ αγαπήσεις τα σημάδια μου και θα λατρέψω τα χέρια σου, θα κρατήσουμε το πινέλο μαζί και θα συνεχίσεις να κρατάς το χέρι μου αφού γράψουμε τη λέξη “τέλος”. Για λίγο. Λοιπόν, θες?

Soundtrack: Tori Amos – A sorta fairytale

Πού είσαι? Έλα τώρα, βγες έξω. Το ξέρω, κάπου εδώ κρύβεσαι, αλλά πού? Βγες, το ξέρω πως είσαι εδώ. Τι χαζό παιχνίδι είναι πάλι αυτό? Δεν ωφελεί αυτό που κάνεις, το ξέρεις, έτσι δεν είναι? Απάντησέ μου, δεν θα συνεχίσω να σε ψάχνω για πάντα. Πολύ σύντομα θα βαρεθώ και θα σταματήσω, να το ξέρεις. Η αλήθεια είναι πως έχω μέρες να σε δω. Μέρες? Ίσως είναι πιο πολύ. Ναι, τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να είναι πιο πολύ. Μήνα ίσως? Όχι, είναι σίγουρα πιο πολύ.. Από πότε αλήθεια? Δεν μπορώ να θυμηθώ.. Περίεργο, πολύ περίεργο.. Πώς δεν πρόσεξα νωρίτερα ότι λείπεις?

Είχα συνηθίσει να σε κουβαλάω μαζί μου συνέχεια για τόσο πολύ καιρό.. Μήνες ολόκληρους άνοιγα τα μάτια μου και το πρώτο πράγμα που αντίκρυζα ήταν το στραβό χαμόγελό σου. Μου τραβούσες τα σκεπάσματα, μου φώναζες να σηκωθώ, κι εγώ έκρυβα το κεφάλι στο μαξιλάρι κι έκλεινα τα μάτια σφιχτά, κάνε όταν τα ξανανοίξω να έχει φύγει, κάνε όταν τα ξανανοίξω να έχει φύγει, σε παρακαλώ, κάνε ν’ ανοίξω τα μάτια μου και να έχει φύγει. Αλλά ήσουν εκεί. Κάθε φορά. Με κοιτούσες με χείλη σφιγμένα, κι όμως, θα ορκιζόμουν ότι άκουγα τη φωνή σου, αυτό το συριστικό ψίθυρο, Δεν θα φύγω ποτέ. Κι ένα γέλιο. Ήξερα πως είναι δικό σου κι ας μην είχα ακούσει το γέλιο σου ποτέ. Δεν θυμάμαι να σε είδα ποτέ να γελάς. Αλλά ήταν δικό σου το ήξερα. Σηκωνόμουν υπάκουα και σε φορούσα κατάσαρκα. Σ’ εκρυβα κάτω από φαρδιά ρούχα, γυαλιά, προσωπεία, χαμόγελα. Πάλευα να καλύψω με το άρωμα μου τη μυρωδιά σου. Πάντα φοβόμουν ότι οι άλλοι μπορούσαν να σε μυρίσουν επάνω μου. Πότε πότε ξεχνούσα ότι ήσουν εκεί και φερόμουν σαν να μην ήσουν, σαν να ήμουν μόνη. Τότε σφιγγόσουν γύρω μου σαν φίδι, μου έκοβες την ανάσα, όχι εντελώς, ίσα να καταλάβω, να θυμηθώ. Και θυμόμουν. Κι έβλεπα τα μάτια σου να γυαλίζουν στο σκοτάδι. Προσπαθούσα να σε αγνοήσω, αλλά σε ένιωθα να μου κλέβεις ανάσες, προσπαθούσα να σε διώξω, αλλά επέστρεφες πάντα πιο δυνατός, σου φώναζα να φύγεις, μόνο και μόνο για ν’ ακούσω τη φωνή μου να σπάει σε κομμάτια, ήσουν εκεί, ό,τι κι αν έκανα, όπου κι αν ήμουν, ήσουν εκεί, ήσουν πάντα εκεί. Ένιωθα την παγωμένη ανάσα σου στο πρόσωπό μου και το άψυχο φιλί σου στα χείλη μου, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, ώσπου ο Μορφέας να με λυπηθεί επιτέλους και να με πάρει αγκαλιά, να δραπετεύσω σ’ ένα όνειρο, να ξεφύγω για λίγο από σένα.

Και τώρα πού είσαι? Πότε έφυγες και δεν σε κατάλαβα? Εισέβαλες στη ζωή μου με κρότο, μπήκες με τις λασπωμένες μπότες σου στο σπίτι μου, φόρεσες τα ρούχα μου, ήπιες απ’ το ποτήρι μου, κοιμήθηκες στο κρεβάτι μου.. Πώς γίνεται να χάθηκες τόσο αθόρυβα? Είναι δυνατόν να γλίστρησες σαν τον κλέφτη κάτω απ’ τη χαραμάδα της πόρτας? Μια μέρα να εξαφανίστηκες έτσι απλά, χωρίς να πεις ούτε αντίο? Ούτε τ’ όνομά σου μου είπες ποτέ. Δεν υπήρχε λόγος. Αφού ήξερα. Ήσουν ο Πόνος.

Κλείνω τα μάτια. Απαλά, δεν τα σφίγγω. Ίσα ν’ αγγίχτούν τα βλέφαρα. Το κορμί μου βαραίνει, δεν ελέγχω τους μυς μου˙ η πιο γλυκιά παράδοση με κυριεύει. Ανώφελη η αντίσταση. Μια δύναμη πέρα από μένα με μαγνητίζει, κάτι με σπρώχνει και με στήνει αντικρυστά στον ήλιο, παίρνει τα ηνία το κορμί και απαιτεί, ρουφάει ζωή λαίμαργα˙ κλέβει ηλιαχτίδες, τις φυλάει σε κρυψώνες μυστικές, να ‘χει να φωτίζει αύριο το βλέμμα μου˙ τα μέλη μου μουδιάζουν, γίνεται ο κόσμος όλος μέλι που ρέει μέσα μου και με γεμίζει γλύκα, η πιο ζεστή μου αγκαλιά με κλείνει˙ αφήνω ν’ αποκοιμηθώ σ’ ένα πεζούλι πέτρινο, να ζωγραφίσω όνειρα με φως κι αρμύρα, όλο κανέλλα κι άρωμα τριαντάφυλλο, ένα φιλί μαγιάτικο, μια θάλασσα συντρόφισσα, δυο μάτια παιχνιδιάρικα, στα δάχτυλά μου γύρη, σύννεφα ταξιδιάρικα, ένα γαλάζιο άγγιγμα, γέλια καθάρια κι ένα σ’ αγαπώ για πάντα.

Αυτές τις τελευταίες μέρες έχω χαθεί λίγο από τη bloggoγειτονιά (ας όψεται εκείνος ο χορός που λέγαμε ) και έχω χάσει πολλά επεισόδια από τα τεκταινόμενα.. Έμαθα για τη χτεσινοβραδινή συνάντηση από ένα mail που μου έστειλε ο γλυκύτατος teaser, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρεβρεθώ… Είπαμε, κανείς δεν μπορεί να χορεύει σε όλους τους γάμους..! Χάρηκα διαβάζοντας τις εντυπώσεις σας, φανήκατε όλοι ενθουσιασμένοι και χαρούμενοι, πράγμα που προσωπικά το περίμενα..

Διαβάζοντας όσα γράφετε τόσο καιρό, νιώθω ότι σας γνωρίζω ήδη, έχω άλλωστε την εντύπωση ότι μέσα από το blog αλλά και μέσα από τα σχόλια φαίνεται ποιος είναι ο καθένας μας, ο χαρακτήρας του, οι καταβολές του, οι σκέψεις του, ίσως μάλιστα πιο ξεκάθαρα απ’ ό,τι εκεί έξω.. Ούτε αισθάνομαι ότι αν γνωρίσω και τους υπόλοιπους από σας από κοντά (και αφού έχασα την τελευταία συνάντηση, ελπίζω να ξαναδοθεί η ευκαιρία σύντομα), αυτό θα αλλάξει κάτι στην επικοινωνία που υπάρχει μεταξύ μας. Όπως δεν άλλαξε κάτι μετά την πρώτη συνάντηση..

Ούτως ή άλλως με αρκετούς αισθάνομαι ότι έχουμε μια ιδιότυπη μορφή φιλίας εδώ μέσα και πιστεύω ότι με πολλούς από εσάς θα μπορούσα να κάνω παρέα ή να δημιουργήσω φιλίες και στον “έξω κόσμο” αν είχε τύχει να γνωριστούμε υπό άλλες συνθήκες.. Και το γεγονός ότι πολλοί έχετε προχωρήσει την επικοινωνία ένα βήμα ακόμα δημιουργώντας προσωπικές επαφές, (να γράψω φιλίες?) το βλέπω όμορφο.. Γιατί είναι πολύ όμορφο (και σπάνιο) να βρίσκεις ανθρώπους με τους οποίους να μιλάς την ίδια γλώσσα και να νιώθεις πως καταλαβαινόσαστε, όποιος κι αν είναι ο τρόπος που συναντηθήκατε, έτσι δεν είναι? Και δεν μ’ αρέσει να βάζω όρια στις σχέσεις μου σε καμία περίπτωση.. Μια γνωριμία μπορεί να μείνει γνωριμία, να γίνει φιλία, να γίνει αντιπάθεια, να γίνει έρωτας, αλλά ό,τι κι αν γίνει θα συνεχίσει κι έπειτα να αλλάζει διαρκώς.. Γιατί λοιπόν να βάζουμε όρια, σαν να φοβόμαστε τη δυνατότητα εξέλιξης? Τίποτα δεν μένει σταθερό και ακλόνητο στο χρόνο.. Δεν τα λέω εγώ, εκείνος ο Ηράκλειτος τα είπε τόσο ωραία, “τα πάντα ρει” και τα σχετικά.. Όταν άνοιξα το blog το έκανα λίγο έως πολύ κατά τύχη, δεν είχα ασχοληθεί ποτέ ξανά, ούτε είχα τίποτα συγκεκριμένες προσδοκίες.. Συνεχίζω άλλωστε να μην έχω προσδοκίες, δεν περιμένω κάτι από όλο αυτό, το κάνω γιατί αισθάνομαι ότι κάτι μου δίνει αυτή η επικοινωνία και ελπίζω ότι κάτι δίνω κι εγώ.. Είναι πολύ όμορφο να διαβάζεις τις σκέψεις σου γραμμένες από κάποιον άλλο, (ίσως μάλιστα πολύ καλύτερα και αρτιότερα) και ακόμα πιο όμορφο να διαβάζεις σκέψεις καινούριες που σου δημιουργούν νέα ερεθίσματα και σε πάνε παρακάτω.. Αυτά.. Νυστάζω αφόρητα και αύριο έχει πάλι πρωινό ξύπνημα, οπότε σας αφήνω συν-bloggers.. Sweet dreams to u all.

Note to self: Όχι ξανά πάνω από δέκα “και” στην ίδια πρόταση, έλεος!!

Πότε βρέθηκα πάλι στην Αθήνα ούτε το κατάλαβα.. Πέρασαν οι μέρες γεμάτες και ξένοιαστες, μάζεψα λαίμαργα εικόνες, μυρωδιές, και γεύσεις, γέμισα τη βαλίτσα μου και πάλι πίσω.. Το Βερολίνο είναι μια πόλη πολυσύνθετη.. Καταφέρνει να συνδυάσει εντελώς αντίθετα πράγματα, χαρακτηριστικό παράδειγμα η παλιά Βουλή τους, ένα παλιό παραδοσιακό κτίριο πάνω στο οποίο δεσπόζει ένας εντελώς σύγχρονος, εκπληκτικός, γυάλινος τρούλος (made by Foster), απίθανα εντυπωσιακός και με θέα όλη την πόλη. Δεν θα μπω στη διαδικασία να κάνω ταξιδιωτικές περιγραφές, είμαι υπερβολικά κουρασμένη και ό,τι και να γράψω σίγουρα θα αδικήσει αυτή την πόλη που με τόση περηφάνεια αναδεικνύει τα σημάδια και τις πληγές της, επιδεικνύει την όψη της χαρακωμένη από την Ιστορία χωρίς να κρύβει και χωρίς να κρύβεται.. Είναι απλά αξιοθαύμαστο πώς οι Βερολινέζοι κατάφεραν να ξαναχτίσουν όπως ήταν την πόλη τους, η οποία είχε κυριολεκτικά ισοπεδωθεί από τους βομβαρδισμούς, αλλά και το πώς παλεύουν ακόμα να παντρέψουν τις αντιθέσεις και να δημιουργήσουν μια αίσθηση ενότητας και συνοχής. Η πόλη αυτή έχει χαρακτήρα, έχει δυναμική και χρώμα δικό της. Η Ν. μου είπε κάποια στιγμή “Καλή είναι αλλά Παρίσι δεν είναι. Ούτε Φλωρεντία, ούτε Ρώμη.” Συμφωνώ απολύτως. Δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά. Είναι Βερολίνο!

Δυστυχώς οι Γερμανοί δεν έδειξαν καμιά διάθεση να με κρατήσουν εκεί, παρότι έκανα φιλότιμες προσπάθειες, έδειξα απίστευτα καλή διαγωγή και κατάφερα να μάθω ένα σωρό χρήσιμες λέξεις όπως είσοδος, έξοδος, ευχαριστώ, παρακαλώ, καθώς και να μετράω μέχρι το πέντε! Μέχρι και μπύρες ήπια, τι άλλο να έκανα δηλαδή?? Τι να πω.. Μάλλον φταίει που δεν φόρεσα το κόκκινο φουστάνι μου! :P

Αφού, λοιπόν, οι Βερολινέζοι με άφησαν να φύγω έτσι απλά κι ας μην μπόρεσαν να διαβάσουν το όνομά μου, το ευχάριστο μουσικό διάλειμμα πήρε τέλος και το πορτοκαλί αεροπλάνο με προσγείωσε απότομα σε μια καθημερινότητα άπειρα απαιτητική, σχεδόν ασφυκτική.. Εκκρεμότητες και υποχρεώσεις που ούτε ήξερα ότι υπήρχαν έχουν γεμίσει τις μέρες μου. Ξαφνικά έχω χιλιάδες πράγματα να κάνω και τρέχω πανικόβλητη να τα προλάβω όλα, αγνοώντας επιδεικτικά το σοφό γερμανικό ρητό που λέει ότι “κανείς δεν μπορεί να χορεύει σε όλους τους γάμους” (υπάρχει και το αντίστοιχο δικό μας με το πόσα καρπούζια χωράνε κάτω από μια μασχάλη, αλλά είπα λόγω της περίστασης να τιμήσω τους Γερμανούς ).. Έτσι από την Τρίτη το βράδυ που επέστρεψα στα πάτρια εδάφη χορεύω έναν δικής μου επινόησης συνδυασμό τάνγκο, φοξ-τροτ και τσάμικου, προσπαθώντας παράλληλα να ισορροπήσω μια στοίβα πιάτων πάνω στο κεφάλι μου κάνοντας ποδήλατο. Υπόσχομαι να σας κρατάω ενήμερους για τα αποτελέσματα του πειράματος and I promise to try to catch up!!

Λοιπόοοον.. Θυμάστε που είπα προχτές ότι κάτι καλό έφερε η επόμενη μέρα? Ε, λοιπόν έφερε κάτι εξαιρετικά καλό.. Επιτέλους ένα ταξίδι!! Καμία σχέση με όσα σχεδίαζα τόσο καιρό για Λονδίνο και Νέα Υόρκη.. Αύριο τέτοια ώρα θέλω να ελπίζω ότι θα βρίσκομαι στο Βερολίνο..! (Ναι, cc, κι εγώ Βερολίνο!!) Η πρόταση ήρθε εντελώς ουρανοκατέβατη και όπως κάνω πάντα τώρα τελευταία, είπα απλά “και βέβαια”! Μια φίλη της αδερφής μου το είχε κανονίσει με μια φίλη της από τη σχολή και τις αδερφές της, οι οποίες αδερφές τελικά δεν θα μπορέσουν να πάνε, οπότε θα πάμε στη θέση τους.. Μάλλον! Η αδερφή μου δηλαδή θα πάει σίγουρα, εγώ έχω ένα μικρό προβληματάκι.. Δεν είχα αξιωθεί βλέπετε τόσο καιρό να πάω να βγάλω καινούριο διαβατήριο και η ταυτότητά μου είναι ολίγον παλαιού τύπου και είναι γραμμένη σε ωραιότατα κεφαλαία ελληνικά.. Αυτές τις μέρες τρέχω σαν το Βέγγο σε αστυνομίες, εφορίες και λοιπές υπηρεσίες χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα, ενώ ο καθένας μου λέει το μακρύ του και το κοντό του.. Στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου που πήγα για να βγάλω καινούρια ταυτότητα, μου είπαν ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος και ότι μπορώ να πετάξω ωραιότατα μ’ αυτή που έχω, άσε που δεν θα προλάβαινα ούτως ή άλλως γιατί χρειάζονται τρεις, τέσσερις ή πέντε εργάσιμες (το σημείο αυτό δεν κατάφερα να το διελευκάνω!), στο αστυνομικό τμήμα Ελληνικού που πήγα να κάνω αίτηση για διαβατήριο -για καλό και για κακό- εκτός που δεν έκανα τίποτα απολύτως γιατί είχε πέσει το σύστημα και είχαμε ένα σουρεαλιστικό διάλογο του επιπέδου “και πότε θα επανέλθει?”, “α, δεν ξέρω, σε δύο,τρεις, πέντε, εφτά ώρες, μάλλον δεν θα ξανάρθει σήμερα, αλλά τι να σας πω κιόλας”, όταν τους ρώτησα αν μπορώ να ταξιδέψω με την ταυτότητά μου μου είπαν όχι αφού δεν έχει λατινικούς χαρακτήρες και γιατί δεν πάω να βγάλω καινούρια που γίνεται σε μια μέρα, στην easyjet που ρώτησα μου είπαν ότι στο πήγαινε θα είμαι ok, αλλά μπορεί να έχω πρόβλημα στην επιστροφή, στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως μου είπαν ότι πετάς μόνο με καινούριες ταυτότητες (δλδ ανεξάρτητα με το αν έχουν λατινικούς χαρακτήρες ή όχι, επομένως ούτε η αδερφή μου θα μπορούσε να πετάξει) και τέλος στον έλεγχο διαβατηρίων στο Εl Venizelos μου είπαν ότι δεν θα έχω κανένα πρόβλημα, θα πάω και θα ‘ρθω μια χαρά… Τώρα πώς θα διαβάσουν οι Γερμανοί την ταυτότητά μου δεν έχω ιδέα.. Θα πάρω εννοείται μαζί και το διαβατήριο μου κι ας μην είναι νέου τύπου.. Τουλάχιστον έχει λατινικούς χαρακτήρες, αν χρειαστεί μπορούν να διαβάσουν το όνομά μου από ‘κει.. ελπίζω!! Αυτά..! Εύχομαι σε όλους ωραίες, γεμάτες μέρες, υπόσχομαι να επιστρέψω ανανεωμένη και πάω να κάτσω πάνω στη βαλίτσα μου, την οποία έχω γεμίσει με άπειρα άχρηστα πράγματα, μήπως και κλείσει! Πήρα μαζί μέχρι κι ένα κόκκινο φουστάνι (εκείνο που με κάνει να μοιάζω πυρκαγιά), που δεν το έχω φορέσει ποτέ στην Αθήνα (έλεος, αν δει κανείς από σας το μυαλό μου πουθενά, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου, ευχαριστώ!!)

PS 1: Το Υπουργείο Υγείας προειδοποιεί: Αν δείτε αύριο ν’ ανεβάζω κάποιο post… ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ!! Θα σημαίνει ότι όλα πήγαν στραβά, χάρισα τα ωραία μου λεφτά στην easyjet και ξέμεινα στην Αθήνα, επομένως θα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για την ψυχική σας υγεία!!

PS 2: Αν δεν ξαναδιαβάσετε ποτέ post σ’ αυτό το blog, θα σημαίνει ότι οι Γερμανοί αποφάσισαν να με κρατήσουν εκεί για πάντα.. Οι ομιλούντες γερμανικά παρακαλείσθε θερμά να δώσετε τα φώτα σας με μερικές χρήσιμες καθημερινές εκφράσεις!!

PS 3: Σόρυ για όλη αυτή τη φλυαρία!!!:))

Soundtrack: Leonard Cohen – First we take Manhattan

Όχι, όχι, άσε στην άκρη τις αλήθειες, μόνο γι’ απόψε, ας τις ξεχάσουμε, ας παίξουμε ένα παιχνίδι, ας κάνουμε πως δεν υπάρχουν αλήθειες, πως δεν υπάρχει τίποτα πέρα από μας, ο κόσμος όλος τελειώνει σ’ αυτούς τους τοίχους˙ τι λες, θα παίξεις μαζί μου? Ναι, θυμάμαι τι έλεγα, δεν ήξερα τότε, έκανα λάθος, ναι, ναι, λάθος, υπερτιμημένο αγαθό η αλήθεια μάτια μου και το ψέμμα ήταν πάντα τόσο παρεξηγημένο.. Δώσε μου ένα ψέμμα να κρατηθώ και στ’ ορκίζομαι θα το πιστέψω ως το τέλος, θα το στολίσω όμορφα με πολύχρωμες κορδέλες και καπνό, θα το μεθύσω με κρασί και γέλια, έχω ανάγκη ένα ψέμμα απόψε, μόνο ένα ψέμμα ν’ αγκαλιάσω, ένα παραμυθένιο ψέμμα… Κράτα με, χόρεψε με, άσε τη μουσική να ταξιδέψει τα βηματά μας, ψιθύρισέ μου πως είμαι όμορφη, κάνε με να πιστέψω πως δεν θα ‘θελες να βρίσκεσαι πουθενά αλλού, κοίταξέ με σαν να είμαι το μοναδικό πλάσμα που βλέπεις, μπορείς, το ‘χεις ξανακάνει, δεν θυμάσαι? Έλα, εξαπάτησέ με, σ’ αφήνω, θέλω να εξαπατηθώ, τίποτα δεν κρατάει για πάντα, σσσσςς, όχι, όχι, τέτοια λόγια απόψε, αυτή η νύχτα είναι για πάντα, για πάντα, κράτα τα χέρια μου να μη φοβάμαι, θυμάσαι που σου ‘λεγα πως δεν μπορώ ν’ ακολουθήσω το συνοδό μου στο χορό? Ψέμματα έλεγα, να κοίτα, αφέθηκα κιόλας να με παρασύρεις, θα σ’ ακολουθήσω παντού, οδήγησέ με όπου θες, μόνο μείνε εδώ, μαζί μου, κράτα με αγκαλιά μέχρι να κοιμηθώ, διώξε μακρυά αυτή τη νύχτα…

ribbons around the fumes, we ’ll be sleeping soon

ribbons around the fumes, we ’ll be sleeping soon

ribbons around… thοse fumes,

alone.

Soundtrack: Devendra Banhart – The ribbon

Είμαι πολύ αφηρημένη. Δεν ξέρω γιατί. Απλά δεν προσέχω τι γίνεται γύρω μου, ή μάλλον προσέχω τα πιο απίθανα πράγματα, αλλά όχι αυτά που θα ‘πρεπε.. Πέφτω σε όλες τις λακκούβες ανεξαιρέτως, σκουντουφλάω παντού, ενώ εννοείται ότι δεν πρόκειται ποτέ να δω κάποιον στο δρόμο, αν δεν με δει εκείνος πρώτος.. Ακόμα κι αν έχουμε ραντεβού! Ο κόσμος χαζογελάει και μου λέει “ερωτευμένη είσαι εσύ”, χωρίς φυσικά να γνωρίζει ότι αυτή είναι η απολύτως φυσική μου κατάσταση.. Οι φίλες μου, πάλι, έχουν απηυδήσει, αλλά με έχουν συνηθίσει πια, οπότε κάνουν το μόνο που μπορούν.. Υπομονή! Ακολουθεί χαρακτηριστικό παράδειγμα:

Έχουμε πάει με την κολλητή μου στο video club να διαλέξουμε ταινία. Δεν είχαμε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μας, οπότε περιφερόμαστε και χαζεύουμε τίτλους μέχρι να βρούμε κάτι να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον. Κάποια στιγμή η Α. σκύβει και μου ψιθυρίζει συνωμοτικά: “είδες??” Εγώ, βεβαίως-βεβαίως, δεν έχω δει τίποτα πέρα από το στόρι μιας ταινίας που κρατούσα στα χέρια μου. Σηκώνω το κεφάλι λοιπόν, προσπαθώντας να εντοπίσω αυτό που έπρεπε να έχω δει. Βλέπω απέναντι ένα ψιλοσυμπαθητικό παιδί, όχι κανένα κούκλο, αλλά πάντως καλοβαλμένο, οπότε λέω, αυτό είναι, το βρήκαμε. “Είδα”, γυρνάω και της λέω θριαμβευτικά. Εκείνη μου χαμογελάει ευχαριστημένη και συνεχίζουμε να ψάχνουμε ταινίες. Με τα πολλά καταφέρνουμε να συμφωνήσουμε σε μία, την παίρνουμε και μπαίνουμε στ’ αυτοκίνητο να γυρίσουμε σπίτι.

- Πανύψηλη είναι, ε??

Περνούν μερικά δευτερόλεπτα κατά τη διάρκεια των οποίων προσπαθώ να επεξεργαστώ την πληροφορία.. checking… checking… checking… system failure, system, failure, system failure

- Ε? (είμαι εύγλωττη, δεν μπορείτε να πείτε)

- Τι, ε, καλέ? Πανύψηλη λέω.. Και κούκλα!

- Χμμ.. Ναι.. Ποια?

- Τι εννοείς ποια?? Δεν σε ρώτησα πριν αν την είδες και μου είπες ναι??

- Αααα.. Ναι.. Δεν ρώτησες αν ΤΗΝ είδα, ρώτησες αν είδα, γι’ αυτό είπα ναι..

- Με κοροϊδεύεις? Και τι είδες δηλαδή??

- Ένα παιδί..

- Καλέ ποιο παιδί, είσαι με τα καλά σου??

- Ένα παιδί που διάλεγε ταινίες.. Γιατί, ποιον έπρεπε να δω δηλαδή??

- Την Αντριάνα Σκλεναρίκοβα Καρεμπέ!! Ζώον!!

Όπως καταλαβαίνετε το πρόβλημά μου είναι εξόχως σοβαρό.. Κοτζάμ Αντριάνα, δεν την λες και απαρατήρητη, δυο μέτρα γυναίκα και μάλιστα θεά! Τι να κάνω γιατρέ μου??

PS: Αν ποτέ με πετύχετε στο δρόμο, εσείς οι 6 συν-bloggers που γνωριζόμαστε, θερμή παράκληση, μιλήστε μου εσείς.. Οι πιθανότητες να σας δω εγώ είναι από ελάχιστες έως απειροελάχιστες..!