On the blink

Τρέμω τα βήματά μου όταν αφήνουν ίχνη. Ήθελα πάντα να ‘μαι αερικό, καπνός που διαλύεται και χάνεται στο φύσημα του ανέμου, άρωμα από κανέλλα και δροσιά από νύχτα αυγουστιάτικη, δεν θέλησα ποτέ μου να ‘χω βάρος, ν’ αφήνω σημάδια σε καρδιές και βλέμματα, ποιος ο λόγος, το μόνο που θέλησα στη ζωή μου πάντοτε ήταν να γίνω μια γαλάζια ανταύγεια. Όσο κι αν πάλεψα δεν τα κατάφερα, Δύσκολο πολύ να βαδίζεις δίχως ν’ αγγίζουν τα πόδια σου το χωμα, Ο χρόνος βάρυνε το βήμα μου κι ένα παλιό, ξεχαρβαλωμένο ζευγάρι φτερά που έχω απ’ όταν ήμουνα παιδί, είναι πολύ μικρό για να μ’ αντέξει, αφήνω ίχνη λοιπόν, ίχνη που ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει, ίχνη που μπορείς να βρεις και ν΄ακολουθήσεις, τι αστείο, εγώ ν’ αφήνω ίχνη, να πρέπει να διαλέγω τα βήματά μου προσεκτικά, να πατάω όσο πιο ελαφριά μπορώ, αλλά όσο κι αν προσπαθώ ποτέ δεν φτάνει, πάντα κοιτώντας πίσω διακρίνω έστω και αχνά τα βήματα μου, αυτά τα βήματα που πια αφήνουν ίχνη.

Soundtrack: Yann Tiersen – Comptine d’ un autre été

Όχι πολύ, μικρές ψιχάλες να ηλεκτρίζουν το κορμί μου, να οξύνουν τις αισθήσεις μου, να στέκονται στα μαλλιά μου και να διαχέουν τη μυρωδιά μου, να φοράω ένα άσπρο φουστάνι και να βουλιάζουν οι πατούσες μου στην άμμο, να μη σκέφτομαι, κουράστηκα πια να τα σκέφτομαι όλα πολύ, τίποτα δεν κέρδισα, να κατεβάσω το διακόπτη και να μείνω εδώ να κοιτάζω τη θάλασσα ανακατεμένη και άγρια να ξεσπάει το θυμό της στα βράχια, να φαίνεται πως χάνει τις μάχες, αλλά λίγο λίγο να διαβρώνει τα πάντα, να βρέχει τα πόδια μου και να γλύφει την άκρη απ’ το φουστάνι μου, να μη με νοιάζει, όμως, γιατί, άλλωστε, τι μπορεί να σε πειράξει όταν ανασαίνεις αέρα φρέσκο, εξαγνισμένο απ’ τη βροχή, το ‘ξερες πως το πρώτο μηχάνημα που φυλάκισε τον αέρα φτιάχτηκε για να τον καθαρίσει με νερό? Οι απλές σκέψεις κρύβουν όλη τη σοφία του κόσμου, να πλύνεις τον αέρα με νερό, τι υπέροχα απλό, έτσι κι εγώ θα καθαρίσω την ψυχή μου απ’ όλους τους λεκέδες, μόνο νερό χρειάζομαι, άντε και λίγο πράσινο σαπούνι, θα την απλώσω έπειτα στον ήλιο να στεγνώσει, ώστε να τη φορέσω λευκή και αστραφτερή για να πηγαίνει με το άσπρο μου φόρεμα, να καίει το δέρμα μου σαν να ‘χω πυρετό και να ‘ναι τα σύννεφα χαμηλά, ν’ απλώσω το χέρι και να σκαρφαλώσω σε ένα, το πιο μικρό, δεν πειράζει που θα αφήσω πίσω το κάστρο μου, ούτως ή άλλως ήταν καμωμένο με άμμο, καλύτερα να μην είμαι εδώ να δω να το καταπίνει η θάλασσα, κι έτσι, χωρίς αποσκευές, ανάλαφρη, να ξεκινήσω το ταξίδι ακολουθώντας τη φορά του ανέμου.

Soundtrack: Tori Amos – Bouncing off clouds

PS. Κανείς για James, Tori Amos και Air?? Δηλώνω απελπισμένη..!

Το προηγούμενο π/σ/κ έδωσα εξετάσεις για μια υποτροφία, προσπάθεια η οποία όπως ήταν αναμενόμενο στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία (ξερόβηξε κανείς?α, είπα μήπως!). Απ’ αυτή την εμπειρία τρία συμπεράσματα βγήκαν:

1. Κάπου εκεί έξω κυκλοφορεί ένας τύπος (είμαι σίγουρη ότι είναι άντρας), τον οποίο, αν τον αφήσεις σε ένα μέρος που δεν έχει ξαναπάει ποτέ στη ζωή του με τα μάτια δεμένα, χωρίς χάρτη και χωρίς βοήθειες (κοινού, τηλεφώνου, κλπ), θα βρει το δρόμο του χωρίς καμιά απολύτως δυσκολία, ακολουθώντας την ενσωματωμένη βιολογική του πυξίδα. Ε, λοιπόν, να ξέρετε, αν τον δείτε ότι, ο τύπος ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ. Είναι αυτός που όταν μοίραζαν προσανατολισμό μου απέσπασε την προσοχή (όχι, δεν θα σας πω με ποιο τρόπο!) και έκλεψε το μερίδιό μου.
Τρεις φορές ανέβηκα στο Ψυχικό, τρεις διαφορετικούς δρόμους ακολούθησα και τρεις φορές χάθηκα. Ειλικρινά, αν μου ζητήσεις τώρα να ξαναπάω στο Αρσάκειο δεν έχω ιδέα πώς να φτάσω μέχρι εκεί. Μετά την Κηφισίας το χάος. Τι σημάδια έβαζα, τι χάρτες άνοιγα, τι ονόματα δρόμων μάθαινα απ’ έξω. Μάταια. Κάθε φορά κατέληγα να κάνω άσκοπους γύρους στα στενά του Ψυχικού. Πάλι καλά που τουλάχιστον τις δύο μέρες ήταν πολύ νωρίς το πρωί κι έτσι μπορούσα ανενόχλητη να μπαίνω ανάποδα στα στενά, να κάνω αναστροφές στην Κηφισίας και άλλα τέτοια ωραία (είμαι και πολύ driver λέμε). Παρεμπιπτόντως, να ξέρετε, ότι όσο απελπισμένοι κι αν είστε, δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα για να στηρίξετε την άποψη ότι οι μπροστινοί σας πηγαίνουν στο ίδιο μέρος μ’ εσάς. Μην τους ακολουθείτε!!

2. Το πείσμα μου κάποια στιγμή είτε θα με πάει πολύ μακρυά, είτε θα με σκοτώσει. Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί να γίνουν και τα δύο (πχ. να με πάει ως την Κίνα και να με σκοτώσει εκεί :P). Πάντα το είχα αυτό το πρόβλημα, δεν ξέρω πώς να παραιτούμαι. Μπορεί να βλέπω ότι κάτι δεν τραβάει, αλλά μου είναι αδύνατον να το παραδεχτώ και να τα παρατήσω. Θα μείνω εκεί να προσπαθώ μέχρι τέλους κι ας ξέρω πόσο άσκοπο είναι. Την πρώτη μέρα έγραψα άθλια και μάλιστα στο μόνο μάθημα που πήγαινα με μια σχετική σιγουριά και νόμιζα πως θα έγραφα καλύτερα απ’ όλα. (τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να δουλέψω λιγάκι και πάνω στην αυτογνωσία μου). Παρόλαυτά, πήγα και τις επόμενες δύο μέρες, άυπνη, αδιάβαστη αλλά πείσμων, ακόμη και αφού συνειδητοποίησα ότι οι συνδιαγωνιζόμενοι έπαιζαν σε εντελώς άλλη κατηγορία (μα είναι ατάκα τώρα αυτή να σου πει η άλλη, «πωπω, στο αεροπλάνο έχω να διορθώσω τα γραπτά των φοιτητών μου»??).

3. Τα όρια υπάρχουν για να ξεπερνιούνται, ποτέ μην λες ποτέ και επίσης ό,τι κοροϊδεύεις το λούζεσαι. (ναι, όλα αυτά είναι δικά μου πρωτότυπα συμπεράσματα των οποίων έχω κατοχυρώσει το κλόπιράιτ, έχει κανείς αντίρρηση??). Από το Σάββατο το απόγευμα ως την Κυριακή το πρωί, μέσα σε λιγότερες από 12 ώρες «διάβασα» 1200 φεύγα σελίδες, κάτι το οποίο για χρόνια υποστήριζα πως είναι αδύνατον. Όταν μου έλεγαν για την περίφημη μέθοδο «σκαναρίσματος της σελίδας», με την οποία έγβαζαν χίλιες τόσες σελίδες μέσα σ’ ένα βράδυ και το επόμενο πρωί έδιναν και εξετάσεις, έλεγα πως αυτό απλά δεν γίνεται, πως ή δεν διαβάζουν καθόλου ή με δουλεύουν και καλά θα κάνουν να κόψουν τις λαλακίες (είμαι κορίτσι από σπίτι, εντάξει?). Well, think again. Το έκανα κι αυτό και το πιο αστείο απ’ όλα είναι ότι απ’ αυτά που διάβασα δεν μου ζήτησαν τίποτα απολύτως!!

PS. Φανταστικέ μου διορθωτή, αν διαβάζεις αυτό το post, θέλω να ξέρεις ότι έγραψα καταπληκτικά, δεν χρειάζεται καν να μπεις στον κόπο να διαβάσεις το γραπτό μου, είναι απλά άψογο λέμε, άσε που έχω φέρει κάτι τενεκέδες λάδι απ’ το χωριό ποιότητα ΑΑ, να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει, ε, φανταστικέ μου διορθωτή?? (it was worth a shot!)

Soundtrack: Hooverphonic – The world is mine

Πολλά γίνονται τις τελευταίες μέρες, αλλά για κάποιο λόγο δεν έχω ποτέ χρόνο, διάθεση ή pc να τα γράψω.. Το τελικό χτύπημα ήρθε την Κυριακή όταν το pc μου μετά από αρκετό καιρό που προσπαθούσε να με προειδοποιήσει χωρίς επιτυχία (και γιατί δηλαδή έπρεπε να με ανησυχήσει το γεγονός ότι έβγαζε καπνούς και αναβόσβηναν κάτι κόκκινα λαμπάκια??) κατέρρευσε, έχοντας κολλήσει δεν ξέρω κι εγώ πόσους ιούς. Το παρέδωσα λοιπόν σ’ ένα φίλο μου, που είναι και ο pc doctor μου, να δει τι μπορεί να κάνει μήπως και γλιτώναμε το format. Παταγώδης αποτυχία. Κατάφερε, όμως, να σώσει τα περισσότερα αρχεία μου, αφού έπαθε πρώτα το σχετικό εγκεφαλικό όταν διαπίστωσε πόσα giga με mp3 είχα (χιχι) και σήμερα το απόγευμα μου το παρέδωσε υγιές και ανακαινισμένο. Ευτυχώς, δηλαδή, γιατί η αλήθεια είναι πως πολύ μου έλειψε.. Και πριν αρχίσετε τα «χαλόου, γκετ α λάιφ γούμαν», αναλογιστείτε πώς μπορεί να περάσει την ώρα του κάποιος τις έστω λίγες ώρες που μένει μέσα στο σπίτι.. Έχετε δοκιμάσει να δείτε τηλεόραση τώρα τελευταία?? Το ξέρατε ότι κάνει εκπομπή η Βάνα Μπάρμπα??? Κοιτάει με το γνωστό λάγνο βλέμμα την κάθε πικραμένη που έχει κουβαληθεί για να μοιραστεί τον πόνο της με το πανελλήνιο και μοιράζει παρηγοριά και συμβουλές(?). Ούτε καν αστείο δεν μπορείς να το πεις. Πάλι καλά που υπάρχει κι ο Μαμαλάκης.

Είναι περίεργο πώς αλλάζουν οι διάφορες μικρές συνήθειές μας κατά καιρούς.. Όταν ήμουν μικρότερη έβλεπα πάρα πολλή τηλεόραση. Για την ακρίβεια είχα την συνήθεια να διαβάζω με την τηλεόραση ανοιχτή. Τώρα το πώς ακριβώς διάβαζα, δεν μπορώ να το πω με σιγουριά, πάντως εγώ θεωρούσα ότι διάβαζα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, θες που απέκτησα τη συνήθεια να διαβάζω μετά μουσικής, θες που ήμουν πολύ λιγότερες ώρες σπίτι (αχ, πού είναι αυτά τα πρώτα χρόνια στη σχολή που ο μόνος λόγος για να σηκωθούμε από μια καφετέρια ήταν για να πάμε σε μια άλλη??), θες ότι είχα καλύτερα πράγματα να κάνω, λίγο λίγο την έκοψα (πάντα θα μου λείπουν και θα νοσταλγώ τα εκατομμύρια εγκεφαλικά κύτταρα που θυσίασα για χάρη της βεβαίως-βεβαίως, κοινώς έκαψα φλάντζα!!).

Τι έλεγα? Α, ναι. Για τις συνήθειες. Φέτος, λοιπόν, τηλεόραση δεν έβλεπα σχεδόν καθόλου (το lost δεν πιάνεται, άλλωστε το βλέπω σε torrent στο pc ). Αντ’ αυτού ξεκίνησα κάποια στιγμή το blogging. Όχι, τόσο το να γράφω, αυτό το έκανα εξ απ’ ανέκαθεν και από πάντοτε, αλλά κυρίως το να κάνω βόλτες στα δικά σας blogs, να κρυφοκοιτάζω τις όψεις που αφήνατε να φανούν πίσω από τις λέξεις σας. Πολύ συχνά έμεινα έκπληκτη μπροστά σε ομοιότητες που είχα με ανθρώπους «ξένους», πάρα πολύ συχνά διάβασα σκέψεις να επαναλαμβάνονται και να επανασχηματίζονται χρησιμοποιώντας κάθε φορά διαφορετικά υλικά. Αλλά η ουσία ίδια. Αυτές τις μέρες, χωρίς χρόνο και pc, έπιασα πάλι χαρτί και μολύβι, ξανανακαλύπτοντας μια παλιά αγάπη απ’ αυτές που πάνε στον Παράδεισο. Θυμήθηκα ξαφνικά πόσο πολύ μ’ αρέσει το γράψιμο όχι πια σαν έκφραση, αλλά σαν.. κίνηση. Δεν ξέρω αν βγάζει και πολύ νόημα αυτό που γράφω, αλλά αγαπάω υπερβολικά την ίδια τη διαδικασία του γραψίματος. Τη μυρωδιά του χαρτιού, τον ήχο που κάνει το στυλό όταν χαράζει τις λέξεις, τις μικρές κινήσεις που ζωγραφίζουν τα γράμματα.. Μεγάλη αγάπη το γράψιμο (είπαμε, είμαι εντελώς καμένη, πουτ δε μπλέιμ ον τιβι, πουτ δε μπλέιμ ον τίιιιιβιιιιιι, ου, ου, ου, 666, σατανάδες, που καταστρέφετε τα μυαλά των παιδιών μας κλπ, κλπ ).

Αυτή την περίοδο, εκτός από το χαρτί και το μολύβι που επανήλθαν δυναμικά, γίνονται και διάφορα που μ’ έχουν βάλει στη διαδικασία να επαναπροσδιορίσω τη σχέση μου με το blog μου, αν υποτεθεί ότι υπάρχει κάτι τέτοιο. Δεν μπορεί, θα ‘χετε προσέξει ότι έχω την τάση να γράφω σε (πολύ) προσωπικό τόνο.. Τί να κάνεις, old habits die hard, που λένε και στα ξένα. Θες, όμως, κάτι σχόλια από συν-bloggers, θες το γεγονός ότι η αδερφή μου που είναι ο πρώτος και ο μόνος άνθρωπος που με γνωρίζει ήδη και που διάβασε κάποια posts, με ρώτησε (με τον μαλακό τρόπο που απευθύνουν στους, χμ, πώς να το πω ευγενικά, ψυχολογικά ασταθείς θα το πω, το βρήκα) αν θέλω να πάω σε κανένα ψυχολόγο, θες που διαπίστωσα με τρόμο (πριν λίγα λεπτά) ότι μπορεί το blog να το διαβάσουν άτομα που γνωρίζω και για την ακρίβεια είναι τα τελευταία άτομα που θα ήθελα να διαβάσουν μερικές πολύ προσωπικές σκέψεις.. Ε, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος για ν’ αρχίσει να αυτολογοκρίνεται. Τα πεσιμιστικά posts αποκλείονται λόγω υπόσχεσης και άνοιξης που μου ‘χει κόψει τις πολλές πολλές μελαγχολίες και μ’ έχει κάνει να χαμογελάω σαν χάνος, τα χιουμοριστικά που μου έρχονται να γράψω έχουν να κάνουν με την καθημερινότητα και μπορεί να αποκαλύψουν την κρυφή μου ταυτότητα (τώρα όπως καταλάβατε φοράω τα γυαλιά μου και έχω το μαλλί χωρίς ίχνος μπριγιαντίνης, αμ πώς, μπρίκια κολλάμε τόσα χρόνια?), οπότε τι μένει να γράψω? Αυτές τις ωραιότατες ασυναρτησίες που, συγχαρητήρια φίλε αναγνώστη, κατάφερες να διαβάσεις! (εμ, τι μόνο εγώ θα καίω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα??)

PS 1. Όποιος κατάφερε να διαβάσει ολόκληρο το post ας μου στείλει mail. Έχω ακούσει ότι το group therapy είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό.

PS 2. Thie, σε προκαλώ να με κανιβαλίσεις! (γιατί όπως λέει και ο σοφός λαός ο κανιβαλισμένος τον κανιβαλισμό δεν τον φοβάται!!)

Update: Μετά από λαϊκή απαίτηση (γιατί δεν απογοητεύω ποτέ το κοινό μου)

Soundtrack: REM – It ’s the end of the world

Μπλε. Μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι του όλα μπλε. Γαλήνευε το μέσα του όταν βυθιζόταν σ’ αυτό το χρώμα. Κοιτούσε αφηρημένα τη θάλασσα να ενώνεται με το γαλάζιο του ουρανού, να γίνονται ένα σώμα και ηρεμούσε. Πόσο όμορφο θα ‘τανε να μπορούσε να βρεθεί στο σημείο που η θάλασσα συνανούσε τον ουρανό. Χαμογέλασε ένοχα, σαν παιδί που το έπιασαν να κάνει ζαβολιά. Ήξερε καλά πως τέτοιο σημείο δεν υπήρχε. Όσο μακρυά κι αν ταξίδευε προσπαθώντας να το βρει δεν θα τα κατάφερνε ποτέ. Θα συνέχιζε να ταξιδεύει και να ταξιδεύει κι ο στόχος θα ξεγλιστρούσε απ’ τα χέρια του ολοένα, θα ξεμάκραινε διαρκώς. Σίγουρα μια αναζήτηση που του ταίριαζε. Άλλωστε δεν είχε καμιά σημασία αν ο στόχος ήταν πραγματοποιήσιμος ή όχι, αν το σημείο ήταν αληθινό ή όχι. Ήταν τόσο ανακουφιστικό να μην μπορεί να ξεχωρίσει τον ουρανό απ’ τη θάλασσα, να πιστεύει έστω για λίγο πως ήταν ένα. Κι ας ήταν μόνο μια αυταπάτη.

Ακουμπούσε τα χέρια του στην κουπαστή που κολλούσε απ’ την αλμύρα κι ο αέρας του μαστίγωνε το πρόσωπο. Άνοιξη ακόμα, στο κατάστρωμα έκανε κρύο κι εκείνος φορούσε μόνο ένα κοντομάνικο. Κρύωνε, αλλά δεν του πήγαινε η καρδιά να αφήσει τον ανοιχτό ουρανό και να κλειστεί στο σαλόνι του πλοίου με τις χιολιοχρησιμοποιημένες κόκκινες πολυθρόνες, τα στριμωγμένα τραπεζάκια και το βουητό των ανθρώπων. Έγλυψε τα χείλη του, γεύτηκε την αρμύρα και χαμογέλασε. Η ζωή του όλη αν είχε γεύση θα ‘ταν αυτή του θαλασσινού νερού. Ησύχασε στη σκέψη ότι γυρνούσε σ’ αυτή τη γεύση, έστω για λίγο. Είναι όμορφο να γυρίζεις σπίτι. Να νιώθεις ασφαλής κι ας γκρεμίζονται όλα γύρω σου. Είναι παρηγορητικό. Πέντε χρόνια τώρα στην τσιμεντένια πόλη δεν είχε καταφέρει να τη συνηθίσει. Για να την αγαπήσει ούτε λόγος. Κι ας έλεγε πως του άρεσε, με το ζόρι την ανεχόταν. Του έλειπε το νησί, ο αέρας, τα σοκάκια, η άπλα. Του έλειπαν οι άνθρωποι που σου χαμογελούσαν στο δρόμο και κερνούσαν ρακή τους περαστικούς, του έλειπαν οι κουβέντες οι μεστές, χωρίς φλυαρίες και φανφάρες, του έλειπαν τα χρώματα. Αυτό το γκρι που κάλυπτε τα πάντα σ΄αυτή τη βρωμόπολη δεν θα μπορούσε ποτέ να το χωνέψει. Άκουγε τους ανθρώπους να μιλάνε για χρώματα και αναρωτιόταν σιωπηλά πώς γίνεται να μην καταλαβαίνουν πως σ’ αυτή την πόλη δεν υπήρχαν χρώματα. Μόνο γκρι. Του έλειπε ο ρυθμός της ζωής ήσυχος και απλός σαν τους χτύπους της καρδιάς. Εδώ πέρα όλοι έτρεχαν διαρκώς να προλάβουν κάτι, κι αν τους ρωτούσες τι δεν ήξεραν να σου πουν. Αυτό βέβαια δεν τους εμπόδιζε απ΄το να συνεχίζουν να τρέχουν. Λες κι αν σταματούσαν για λίγο κι έριχναν μια ματιά στις ζωές τους δεν θα μπορούσαν να αντέξουν αυτό που θα αντίκρυζαν κι έτσι απλά συνέχιζαν να τρέχουν, είναι άλλωστε ένας πολύ βολικός τρόπος για να μη σκέφτεσαι. Πέντε χρόνια και δεν κατάφερε να συνηθίσει. Και πώς να συνηθίσει άλλωστε κανείς να ζει σ’ ένα δυάρι στην Κυψέλη? Σ’ ένα παμπάλαιο διαμέρισμα, τόσο μα τόσο άσχημο. Να ψήνεσαι απ’ τη ζέστη το καλοκαίρι, να παγώνεις το χειμώνα. Ν’ ανοίγεις το παράθυρο στο πουθενά και να πνίγεσαι στη μαυρίλα. Κι ας έλεγε πως θα έμενε εκεί για αρκετά χρόνια ακόμη, ίσως για πάντα, την ψυχή του την άφηνε κάθε φορά πίσω στο νησί. Θυμήθηκε κάτι κουβέντες που έκανε μαζί της. Του έλεγε πάντα πως ήταν σίγουρη ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μείνει στην Αθήνα αφού τελείωνε τη σχολή, πως σίγουρα θα γυρνούσε στο νησί, στα απλά και στα σίγουρα. Δεν θα υπάρχει λόγος άλλωστε να μείνεις εδώ, έτσι έλεγε. Επίτηδες το έλεγε αυτό, βέβαια, για να τον πικάρει, να τον κάνει να αισθανθεί πως ό,τι ζούσαν ήταν προσωρινό, πως είχε ημερομηνία λήξης και τέλος προδιαγεγραμμένο. Παιδιάστικα παιχνίδια.

Πόσο γρήγορα γέμισε ο νους του από ‘κείνη. Τη θυμήθηκε να γελάει με τις εκφράσεις του που δεν είχε ξανακούσει, να προσπαθεί αδέξια να μιμηθεί την προφορά του, να χτυπάει τα χέρια της από χαρά όταν της σκάρωνε μαντινάδες “Μετράει τ’ αστέρια ο ουρανός και λείπει του ένα ζευγάρι, χαμήλωσε τα μάτια σου, φως μου, να μη στα πάρει” και να τον γεμίζει φιλιά για να τις φτιάξει κι άλλες… Έσφιξε τα χείλη του στη θύμησή της. Μια θύμηση που γελούσε μ’ εκείνο το δυνατό, κελαρυστό γέλιο που γέμιζε το δωμάτιο κι έκανε τα πάντα να μοιάζουν εύκολα. Προσπάθησε να τη σκεφτεί λυπημένη, θλιμμένη, όπως πρέπει να ήταν τώρα αλλά δεν μπορούσε. Γεμάτος γέλια ο νους του, γέλια και θυμούς. Απ’ αυτούς τους κοριτσίστικους θυμούς που ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει.
-Τι έχεις?
-Τίποτα.
-Έλα, αφού κάτι έχεις.
-Τίποτα σου λέω.
Χωρίς φωνές και υστερίες, να τον τιμωρεί με τη σιωπή της για κάτι που ούτε ήξερε ότι είχε κάνει. Και μετά από λίγο, χωρίς πάλι να καταλάβει γιατί και πώς να χώνεται στην αγκαλιά του και να του λέει πως δεν θέλει να μαλώνουνε, δεν το μπορεί, πως πολύ τον αγαπάει και θέλει να είναι καλά. Περίεργα πλάσματα αυτές οι γυναίκες.

Πότε πότε πάλι την έπιανε μια περίεργη μελαγχολία, το βλέμμα της χανόταν σε κάτι μακρυνό, κάτι που έβλεπε μόνο εκείνη. Τις μισούσε αυτές τις στιγμές. Όχι, για τη μελαγχολία της. Θύμωνε που δεν μπορούσε κι εκείνος να δει αυτό που έβλεπε, που υπήρχε κάτι που ξέκλεβε την προσοχή της και δεν το μοιραζόταν μαζί του. Δύσκολο πλάσμα. Του πήρε καιρό να μάθει να διαβάζει πίσω απ’ τις λέξεις της, ν’ αναγνωρίζει στον αέρα της τις κουβέντες που κρατούσε κρυμμένες. Αλλά είχε ένα βλέμμα που άξιζε όσο ο κόσμος όλος. Όταν φορούσε αυτή τη ματιά της και τον κοιτούσε ένιωθε πως τον έλουζαν φώτα από χίλιους προβολείς, όλα γίνονταν απλά κι εύκολα και δεν ζητούσε τίποτα άλλο.

Άνοιξε αφηρημένα το πορτοφόλι του κι έβγαλε κρυμμένο πίσω απ’ τη θήκη για τα ψιλά ένα κοκαλάκι δικό της. Το ‘χε βγάλει απ’ τα μαλλιά της και του το ‘χε δώσει μια από ‘κεινες τις φορές που χωρίζανε “για να χεις κάτι δικό μου και να μ’ αισθάνεσαι πάντα κοντά σου” . Από τότε δεν το ‘χε βγάλει ποτέ απ’ το πορτοφόλι του. Ήξερε πως ήταν χαζό, αλλά το να ξέρει πως βρισκόταν εκεί τον καθησύχαζε με κάποιο τρόπο. Το ζύγισε στο χέρι του κι έμεινε να το κοιτάζει με βλέμμα απλανές. Έμεινε έτσι μερικά δευτερόλεπτα σφίγγοντας τη γροθιά του. Κι έπειτα, άνοιξε το χέρι του κι έτσι απλά το άφησε να χαθεί στο ατέλειωτο μπλε. Έμεινε για λίγο ακίνητος, σκούπισε ένα δάκρυ απ’ τα μάτια του, έκανε μεταβολή και μπήκε στο σαλόνι.

Soundtrack: Dusty Springfield – The windmills of your mind