Πάλευα με τη μνήμη μου καιρό
Έψαχνα τρόπο να σε λησμονήσω
Το βλέμμα που δανείστηκα κρυφά
μια νύχτα ενώ κοιμόσουν∙ να επιστρέψω
Να συνηθίσω αυτό το γκρι του κόσμου
Να ξεριζώσω αγγίγματα και λέξεις
Καιρός πια ν’ αποκαταστήσω μυρωδιές κι ακούσματα
Καιρός να γίνουν πάλι μυρωδιές κι ακούσματα
So take a closer look, take a closer look
At what it is that’s really haunting you
Αλλά ποτέ κανείς δεν μου ‘μαθε την τέχνη να ξεχνάω
Κι εσύ όλο βρίσκεις χαραμάδες να τρυπώσεις
Λερναία Ύδρα η θύμησή σου, με νικάει
Με ποια φωτιά να πολεμήσω το ίδιο το κορμί μου?
Να ο τρόπος για να ξεγλιστρήσω απ’ τους κανόνες
Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα*, πόσο απλό
Σήμερα ας πούμε θα ξεχνάω το βλέμμα σου
Καθώς θα ονειρεύομαι με άλλα μάτια
Αύριο θα ξεχάσω την ανάσα σου
Κι εκείνο σου το χάδι στα μαλλιά μου
Look I fear there’s only so much time
‘Cause the you I knew is fading away
Βολικά σε ξεχνώ, βολικά
Διαλέγω να ξεχνάω πως δε σε ξέρω πια
Με το φιλί μου άλλα χείλη πως κερνάς
Τις λέξεις που σου χάρισα πως χαραμίζεις
Ξεχνώ κάθε αντανάκλασή μου σε νέα βλέμματα
Δυό στάλες δάκρυα και μια σιωπή ξεχνάω
Και κάθε μέρα θα ξεχνώ πιο βολικά
Μέχρι να γίνεις όλα όσα ποτέ δεν ήσουν
Θα συνεχίζω το παιχνίδι αυτό καιρό
Ώσπου κι αυτή η ίδια η απουσία σου να γίνει
μια ολότελα καινούρια νοσταλγία
* Πριν με πάρετε με τις πέτρες να σας πω ότι Je t’oublierai tous les jours είναι ο τίτλος του βιβλίου του Βασίλη Αλεξάκη που διαβάζω αυτόν τον καιρό. Λάτρεψα τη φράση, την άφησα να με ταξιδέψει λίγο και βγήκε το ποστ. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Με λένε cg και είμαι καλά και τα σχετικά.