|
Η περίοδος που πέρασα στην Ιταλία ήταν μια από τις πιο όμορφες που έχω να θυμάμαι. Ήμουν μόνη μου δοκιμάζοντας τα όρια και τις αντοχές μου, μακρυά από ό,τιδήποτε γνώριμο, μακρυά από σιγουριές και καβάντζες, συναισθηματικές κυρίως, γιατί ως προς τα υλικά αγαθά υπήρχαν πάντα οι γνωστοί χρυσοί χορηγοί  . Ένας από τους λόγους που η περίοδος αυτή είναι τόσο ξεχωριστή για μένα, είναι οι άνθρωποι που γνώρισα εκεί. Άνθρωποι ανοιχτόκαρδοι, γελαστοί και δοτικοί (ααααχ, αυτοί οι Ισπανοί, Jesus, te lo prometto e questa volta lo farò, davvero, il prossimo estate verrò à Seviglia, vale?  ), άνθρωποι τους οποίους είμαι περήφανη να αποκαλώ φίλους -και δεν αποκαλώ εύκολα κάποιον φίλο-, άνθρωποι που εκτιμώ πραγματικά και θα ‘χουν πάντα μια θέση στην καρδιά και στο σπίτι μου (ή στο πάτωμά μου έστω, χιχι).
Εμπιστεύομαι πολύ το ένστικτό μου με τους ανθρώπους και συνήθως δε με προδίδει. Αντικρύζω έναν άνθρωπο και αισθάνομαι αν πρέπει να τον εμπιστευτώ ή όχι, αν είναι καλός, όχι “καλός” κατά το όλοι καλοί είμαστε, οι κακοί είναι στη φυλακή, αλλά πραγματικά καλός. Αυτό μου συνέβη στην Ιταλία αμέσως με το που γνώρισα τη Maria. Από τις πρώτες μέρες στην ξενιτιά (Καζαντζίδης mode:on) δέσαμε απίστευτα. Ήταν η πιο κοντινή μου φίλη εκεί, ξημεροβραδιαζόμασταν η μια στο δωμάτιο της άλλης μιλώντας για κάθε τι μεγάλο και μικρό και είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους στη ζωή μου που με έχουν δει να κλαίω (μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, αν και τώρα που το σκέφτομαι αν μετρήσουμε και τους θαμώνες στα σινεμά, αυξάνεται κομματάκι το ποσοστό, χιχι). Όταν είχε έρθει να με δει ο τότε μεγάλος έρωτας της ζωής μου (μη δίνετε σημασία, τότε ήμουν μικρή και ηλίθια, ενώ τώρα όπως ξέρετε… είμαι μεγάλη και ηλίθια ) του την είχα γνωρίσει φυσικά, περιγράφοντάς τη με τα πιο ζεστά χρώματα και λόγια (όπως ακριβώς της άξιζε δηλαδή). Θυμάμαι είχα καταλήξει με το εκπληκτικό “είναι το πιο γλυκό πλάσμα που έχω γνωρίσει ποτέ”! Τότε εκείνος διστακτικός, καχύποπτος και με μια δόση ζήλειας (λέω εγώ τώρα), είχε προσπαθήσει να με γειώσει.. “Μη βιάζεσαι να κρίνεις και να εμπιστευτείς”, μου είχε πει. “Δεν την ξέρεις παρά πολύ λίγο καιρό.. Εγώ για σένα το λέω, για να μην απογοητευτείς και πληγωθείς.” Φυσικά και δεν είχε δίκιο για τη Maria και φυσικά και δεν τον άκουσα (σιγά να μην τον άκουγα! Χα!).
Δυστυχώς όμως έχω θυμηθεί τα λόγια του (λόγια που για να αποδείξει την ορθότητά τους, φρόντισε να τα επιβεβαιώσει ο ίδιος πανηγυρικά βεβαίως – βεβαίως, χιχι) άλλες φορές στη ζωή μου.. Έχω την τάση να αντιμετωπίζω τους ανθρώπους γενικώς, ως “φύσει καλούς”. Γνωρίζω ένα καινούριο άνθρωπο (για φίλους μιλάμε τώρα, στους άλλους τομείς δεν ξέρεις ποτέ τι να περιμένεις ούτως ή άλλως ) και περιμένω απ’ αυτόν απλά τα καλύτερα. Να είναι σωστός, να μη λέει ψέματα ή να μην κρύβει αλήθειες έστω (τι κομψός τρόπος για να πεις ψέματα, έτσι δεν είναι?), να είναι συνεπής σ’ αυτά που λέει, να μην προσπαθεί να σε εκμεταλλευτεί, με δυό λόγια να είναι εντάξει. Συχνά δεν είναι όμως. Και δεν μπορώ να μην απογοητεύομαι, όταν έχω μπει στη διαδικασία να εκτιμήσω έναν άνθρωπο, να μιλήσω μαζί του, να ανοιχτώ αλλά και ν’ ακούσω όσα έχει να πει, να τον καταλάβω κι αυτός έπειτα αποδεικνύεται απλά πολύ λίγος. Δε μ’ αρέσουν οι λίγοι άνθρωποι, με περιορίζουν.. Δε χωράω στη μικρόνοη λογική τους, στις επιλογές που επιβάλλουν οι ίδιοι στον εαυτό τους, στα τεχνάσματα που μπορεί να χρησιμοποιούν για να τραβήξουν το ενδιαφέρον.. Κάθε φορά που συμβαίνει λοιπόν κάτι τέτοιο και απογοητεύομαι από έναν άνθρωπο που η αλήθεια είναι ότι δεν τον ξέρω και τόσο καλά, σκέφτομαι πως ίσως τελικά μπορεί να είχε και δίκιο εκείνος τότε, ίσως δεν πρέπει να εμπιστεύομαι τόσο εύκολα τους ανθρώπους. Δε μ’ αρέσει καθόλου όταν έχουν οι άλλοι δίκιο, αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι, ορισμένες φορές είμαι εξαιρετικά αφελής.. Πολύ αφελής όμως.. Μαθαίνουμε και προχωράμε υποθέτω.. Αλλά είναι φορές που απλά νοσταλγώ εκείνη την περίοδο που ήταν όλα τόσο πιο απλά, τότε που μπορεί να τσακωνόσουν για μια κούκλα ή ένα ρομπότ, αλλά τα ξανάβρισκες αμέσως, που κάθε πράγμα ήταν ξεκάθαρο και διαφανές κι αν κάποτε ένας μεγάλος έκλαιγε έλεγες “Ωωω, χτύπησες.. Δικό σου το φταίξιμο..” Και ντρέπομαι λίγο.. Γιατί δεν ξέρω πια να κάνω ωωω….*
I bambini sono molto indiscreti
ma hanno tanti segreti
come i poeti
nei bambini vola la fantasia e anche qualche bugia
oh mamma mia, bada!
Ma ogni cosa è chiara e trasparente
che quando un grande piange
i bambini fanno oh!
ti sei fatto la bua
è colpa tua
Quando i bambini fanno oh!
che meraviglia, che meraviglia
ma che scemo vedi, però, però
che mi vergogno un po’
perché non so più fare oh
non so più andare sull’ altalena
di un fil di lana non so più fare una collana
Finchè i cretini fanno boh
tutto resta uguale
ma se i bambini fanno oh
basta la vocale
Soundtrack: * Povia – I bambini fanno oh *
ΥΓ. Παρόλαυτά έχω ένα χαζό χαμόγελο σήμερα όλη μέρα. Αφήστε που τραγουδάω Δέσποινα Ολυμπίου. Δε φταίω, το άκουσα στο ταξί και μου κόλλησε. Τώρα που το σκέφτομαι δηλαδή, πάλι καλά που δεν άκουσα καμιά Πέγκυ Ζήνα στο ταξί, χιχι.
Υ.Γ. 2. Είμαι σίγουρη ότι κανείς δεν ξέρει το τραγούδι και πολύ λυπάμαι που είμαι τόσο ανεπίδεκτη, που δεν μπορώ να το ανεβάσω.. Ούτε καν όλους τους στίχους δεν ανέβασα, είναι πάρα πολλοί και άλλωστε υποψιάζομαι ότι πολύ λίγοι θα μπορούν να τους καταλάβουν.. Θα ξαναπροσπαθήσω πάντως από το σπίτι.
Υ.Γ. 3. Μάλλον για όλα φταίει η αποψινή πανσέληνος. Και χτες όμως σαν πανσέληνος ήταν, έτσι δεν είναι?
|
:P:P
