|
Εντάξει λοιπόν, ήρθε η στιγμή να το παραδεχτώ δημόσια. Δε μ’ αρέσουν τα ψώνια. Ναι, είμαι η μία και μοναδική γυναίκα που επιβεβαιώνει τον κανόνα, αυτή που αισθάνεται βαθιά συμπόνοια και αισθήματα αλληλεγγύης όταν αντικρύζει βαριεστημένους άντρες να κάθονται σε σκαμπό, σκάλες, καρέκλες, καναπέδες περιμένοντας τη γυναίκα/μάνα/φίλη/αδερφή τους να δοκιμάσει όλα ανεξαιρέτως τα ρούχα που υπάρχουν στο τρισχιλιοστό μαγαζί που επισκέπτονται, προκειμένου να βρει τη μία και μοναδική φούστα που ονειρευόταν πάντα. Όλα αυτά βέβαια, όταν αυτός ο άντρας δεν κάθεται στο δικό ΜΟΥ σκαμπό/ σκάλα/ καρέκλα/ καναπέ. :pp Δε μ’ αρέσουν πώς να το κάνουμε? Αν θέλετε να πάτε για ψώνια και να μην ξοδέψετε ούτε ένα ευρώ, πάρτε με μαζί σας. Είναι βέβαιον ότι θα καταφέρω να σας αποθαρρύνω από οποιαδήποτε αγορά, ενώ θα χρησιμοποιήσω κάθε μέσον (στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται και εδώ έχουμε πόλεμο!), για να σας παρασύρω στην κοντινότερη καφετέρια μέχρι να κλείσουν τα μαγαζιά.
Δυστυχώς κάποιες φορές η ζωή έρχεται να μου θυμίσει πόσο σκληρή είναι, υποχρεώνοντάς με να μπω σ’ αυτή την εξαιρετικά βαρετή και ψυχοφθόρο (χιχ) διαδικασία. Χτες το απόγευμα ήταν μια απ’ αυτές.
Εκεί που καθόμουν αμέριμνη τρώγοντας παγωτό καϊμάκι, η μαμάκα εισέβαλε στο δωμάτιο βιαίως, ωρυόμενη ασυνάρτητα και διαταράσσοντας κάθε έννοια ηρεμίας, τάξης και ασφάλειας. Από τις κραυγές της μπόρεσα να συγκρατήσω μερικές λέξεις κλειδιά όπως γάμος, φόρεμα, πότε επιτέλους και σήκω τώρα, από τις οποίες και μετά από επίπονη πνευματική προσπάθεια κατάφερα να αποκωδικοποιήσω το μήνυμά της. Πρέπει να πάρω φόρεμα για το γάμο. Τώρα. Από το μυαλό μου άρχισαν να περνούν με εκπληκτική ταχύτητα διάφορα σενάρια διαφυγής, αλλά πριν προλάβω να θέσω σε εφαρμογή τους καλά μελετημένους ελιγμούς μου, η μητέρα με είχε σηκώσει, μου είχε δώσει την τσάντα μου και με είχε σπρώξει έξω από την πόρτα. Άπονη ζωή.
Σύρθηκα λοιπόν μέχρι τα μαγαζιά γκρινιάζοντας αδιαλείπτως, ενώ η μαμάκα μου έβγαζε λόγο υποστήριξης του shopping, αναγορεύοντάς το σε ύψιστη μορφή ψυχοθεραπείας. Προχωρώντας εκείνη μπροστά κι εγώ πίσω, μπήκαμε σε όοοολα τα καταστήματα με αμπιγιέ ρούχα (τρομάρα μου), ψάχνοντας αυτό το ένα, το ιδανικό, το υπέρτατο και ανυπέρβλητο φόρεμα που θα με έκανε να μοιάζω πραγματική οπτασία, θα το πληρώναμε ένα σκασμό λεφτά και φυσικά θα το φορούσα μία και μόνη φορά στη ζωή μου, γιατί εγώ έτσι δε βγαίνω ξανά ποτέ έξω, που να με πληρώνεις.
Εκεί λοιπόν που η ζωή κυλούσε τόσο ευχάριστα και βρισκόμουν μέσα στο δοκιμαστήριο προσπαθώντας να ανακαλύψω από πού έπρεπε να περάσω κάθε μέλος του σώματός μου προκειμένου να καταφέρω να φορέσω το εξακοσιοστό ενενηκοστό πέμπτο φόρεμα, ακούω μια φωνή από το υπερπέραν:
- Αχ, βρε cornflake (όχι, ρε παιδιά δε με φωνάζει έτσι η μαμά μου, είπαμε), ξέρεις τι βρήκα?
- Όχι.
- Βγες, βγες να δεις.
- @#$%*)@* Εισπνοήηη, εκπνοήηηη.. Είμαι σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι με παπαρούνες. Πολλές, πολλές παπαρούνες. Δεν είναι ό,τι πιο εύκολο αυτή τη στιγμή. Εκτός αν έρθεις να με απεγκλωβίσεις απ’ αυτό το φόρεμα – δολοφόνο. Μ’ έχει τυλίξει στα πλοκάμια του και είναι αδύνατον να του ξεφύγω. Θέλεις να μου πεις?
- Ένα πολύ ωραίο νυφικό!!
Δεν μπορεί, κάτι δεν κατάλαβα καλά, κάτι άλλο θα είπε κι εγώ παράκουσα. Ψυχραιμία.
- Ένα τι?
- Ένα νυφικό!
Αισθάνομαι τις παλάμες μου να ιδρώνουν. Το κεφάλι μου ξαφνικά είναι εξαιρετικά βαρύ για τους ώμους μου και κάποιος κάνει τον κόσμο να γυρίζει σε απίθανα γρήγορη τροχιά. Εγκεφαλικό? Ναι, σίγουρα εγκεφαλικό. Τα άκρα μου μουδιάζουν και η αριστερή πλευρά μου νομίζω ότι παραλύει. Αυτά δεν είναι τα συμπτώματα?
- Άκουσες καλέ? ΄Ελα ντε άκουσα? Κι αν άκουσα τι άκουσα? Τι είναι αληθινό και τι όχι σ’ αυτή τη ζωή? Τι είναι ο κάβουρας και τι είναι το ζουμί του? Νομίζω ότι έχει αρχίσει να στραβώνει και το στόμα μου. Να, τόσο δα λιγάκι.
- Αχ, θέλεις να το δοκιμάσεις??
- Ψυχραιμία cg. Όχι.
- Γιατί όχι?, η μανούλα τραβάει με εξαιρετικά διακριτικό τρόπο την κουρτίνα και βάζει το κεφάλι της στο δοκιμαστήριο. Με το άκουσμα αυτού του ερωτήματος, αμέτρητες πιθανές απαντήσες κατακλύζουν τον εγκέφαλό μου, ενώ πολύχρωμα λαμπάκια αρχίζουν να αναβοσβήνουν ταυτόχρονα προκαλώντας υπερφόρτωση και άμεση κατάρρευση του δικτύου επικοινωνίας ανάμεσα στον εγκέφαλο και το στόμα μου. Ως αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας, απομένω να την κοιτάζω με το σπινθηροβόλο βλέμμα αγελάδας σε αναζήτηση ερωτικού συντρόφου και απαντώ με την εξαιρετική ευφράδεια που με διαπρέπει (χιχ):
- Γιατί έτσι.
- Μα είναι πανέμορφο!
-… Η σιωπή είναι χρυσός.
- Δεν ξέρεις πόσο θα σου πηγαίνει!
- … Είμαι βαθύπλουτη.
- Μα γιατί δεν το βάζεις? Δεν είναι ανάγκη να παντρεύεσαι για να πάρεις νυφικό! Θα το έχουμε για αργότερα!
- … Πες το έτσι! Γιατί δε μου λες εξ αρχής ότι θα το κρατήσουμε για μετά το θάνατό μου και με τρομάζεις?? Με ό,τι θέλετε θάψτε με, καθόλου δε με νοιάζει. Νυφικό, νυφικό.
Soundtrack: Suede – She’s in fashion |
(επιτέλους μια γυναίκα που απεχθάνεται το shopping….πρόταση γάμου mode: ON 
– δεύτερη φορά ε? χαχαχαχα)
