On the blink

“Έλα μωρε, μέχρι το Σεπτέμβρη έχουμε καιρό, όλα θα έχουν γίνει”. Τι όμορφη, τι υπέροχη, τι λατρεμένη φράση! Δεν είναι απίστευτα καθησυχαστική? Ειδικά αν είναι τι να πούμε, Μάιος πχ, ακούγεται και εξαιρετικά αληθοφανής.. Ναι, βέβαια, μέχρι το Σεπτέμβρη όλα θα έχουν μπει σε μια σειρά.. Φυσικά, οπωσδήποτε, ναι, ναι.. Τι? Αύριο είναι Σεπτέμβρης? Αύριο? Αύριο? ΑΥΡΙΟ??? (φου, φου, φου, έλα τις μικρές, φου, φου, φου, έλα τις μεγάλες, φου, φου, φου). Ε, εντάξει, δε χάθηκε κι ο κόσμος, ψυχραιμία, κάτι θα κάνουμε, αύριο???!!
Κάτι πάει πολύ λάθος σ’ αυτή τη φράση, είμαι σίγουρη ότι υπάρχει μια απόλυτα λογική εξήγηση για όλα αυτά, όπως για παράδειγμα ότι για τους τελευταίους δυό-τρεις μήνες είχα πέσει θύμα απαγωγής από εξωγήινους οι οποίοι διενεργούν πειράματα στα όντα με τον υψηλότερο δείκτη ευφυίας στο γαλαξία κι έτσι ε, πώς να το κάνουμε, έχασα λίγο την μπάλα, τη γυάλα και ο,τιδήποτε άλλο σε -αλα (πλάκα πλάκα εκτός από το “άλα, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα” παίζει κανένα άλλο, διερωτώμαι, μούμπλε μούμπλε, το οποίο παρεμπιπτόντως είναι η ελληνική βερσιόν το muble, mumble, κατά το Lucky Luke -> Λούκυ Λουκ, ΕΛΕΟΣ). Τι έλεγα? Ναι, που λέτε μετά την πρόσφατη (πριν κανένα δεκάλεπτο περίπου) επιστροφή μου στον υπέροχο και καταπράσινο (βλακ χιούμορ), πλανήτη μας, δεν αισθάνομαι και πολύ καλά… Δεν κοιμάμαι καλά (ναι, ρε, το τελευταίο δεκάλεπτο, μπααα, κάτι περίεργοι άνθρωποι), δεν τρώω καλά (αυτό είναι πολύυυυ παράξενο και εξαιρετικά ανησυχητικό), δεν είμαι καλά γενικώς. Ένα άγχος, μια αγωνία, ένα κάτι τις, καταλαβαίνετε. Και δεν έχει να κάνει μόνο με όσα γνωστά και θλιβερά συμβαίνουν γύρω μας, αλλά και με όσα συμβαίνουν γύρω μου (αυτά τα δύο βεβαίως ταυτίζονται, απλά μιλάμε για μικρότερη ακτίνα γύρω από μένα, αλλά πού να σας εξηγώ τώρα ). Έχω μονίμως την αίσθηση ότι θα έπρεπε να κάνω κάτι άλλο (άκου τώρα) και τελικά καταλήγω να μην κάνω και πολλά (=να μην κάνω τίποτα). Ενίοτε δραστηριοποιούμαι αιφνιδίως και αρχίζω να πηγαίνω πάνω κάτω μέσα στο σπίτι προσπαθώντας να οργανώσω τις χιλιάδες εκκρεμότητες (στο μυαλό μου πάντα, γιατί το πότε θα γίνουν πράξη τα σχέδια, αποτελεί μια εντελώς άλλη ιστορία και μέχρι ν’ ανέβει το έργο δεν ξέρω καθόλου την πλοκή), αλλά αμέσως μετά χτυπάει το τηλέφωνο και λέω δεν πειράζει μωρέ κι αύριο μέρα είναι (ότι είναι είναι, αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς, τώρα ποια ακριβώς γιατί να το συζητάμε και να χαλάμε τις καρδιές μας), ας πάμε για καφέ και βλέπουμε, κανείς δε χάνεται άλλωστε, και όπως λέει και ο Ν. νέοι είμαστε, θα δουλέψουμε, θα τα βγάλουμε πέρα. Είναι που είμαι και εξαιρετικά οργανωτικός τύπος η άτιμη και τα έχω κανονίσει όλα προ μηνών και δεν πρέπει καθόλου να τρέχω τελευταία στιγμή, οπότε έχω το περιθώριο να συνεχίζω να αναβάλλω τα πάντα επ’ αόριστον, καταλαβαίνετε.
Τώρα θυμήθηκα και τις εξετάσεις που πρέπει να δώσω τον Οκτώβριο, που παρότι λένε όλοι ότι είναι εύκολες, τουλάχιστον οι γραπτές, δεν παύουν να είναι εξετάσεις οι οποίες πλέον απέχουν κάτι σε μήνα(!) και για τις οποίες είναι περιττό να πω ότι δεν έχω κάνει τίποτα απολύτως. Και κατά πώς το κόβω δεν προβλέπεται και να κάνω δηλαδή, αλλά σιγά, τι ανάγκη έχω εγώ, αφού είμαι και πολύ τζίνιους, θα τα βγάλω πέρα ωραιότατα, αμέ. Το σχέδιο βλέπετε (ναι, είχα και τέτοιο) ήταν να διαβάσω λίγο (“χαλαρά μωρέ, αλλά εντάξει μιά-δυό ώρες την ημέρα”, χαχαχα ας γελάσω δυνατά) μέσα στον Αύγουστο. Όπως αντιλαμβάνεστε έχω ακόμα περί τις εφτά ώρες και κάτι λίγα λεπτά Αυγούστου για να καλύψω τα κενά. Χαλαρά πάντα, ε? Δε θα σκοτωθούμε κιόλας.

PS. Το post είναι εντελώς εκτός θέματος και πραγματικότητας (και το προηγούμενο δηλαδή μια απ’ τα ίδια ήταν για να λέμε την αλήθεια, αλλά είναι που εδώ στο κέντρο του κόσμου δεν έχει καλή ορατότητα για το τι συμβαίνει στον υπόλοιπο πλανήτη, οπότε δικαιολογούμαι, καταλαβαίνετε). Παρόλαυτα, (γιατί έχουμε και μια συνείδηση και για ένα κούτελο στην κοινωνία ζούμε), ήθελα να πω ότι, επειδή σταμάτησαν οι ολοήμερες συνδέσεις, οι οποίες αντικαταστάθηκαν απ’όλους αυτούς τους πολιτηκάντηδες που προσπαθούν να μαζέψουν ψήφους με την απόχη και ολίγον από επανάληψη Εμείς κι Εμείς (συγγνώμη κιόλας, αλλά υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να το βλέπει αυτό το πράγμα??) και Χάρη Ρώμα σε κάθε πιθανή βερσιόν (εδώ κολλάει το κι όσο αλλάζουμε ζωή, όλα μένουν ίδια), δε σημαίνει ότι οι φωτιές έσβησαν και οι πυρόπληκτοι έζησαν καλά κι εμείς καλύτερα (καιγόμαστε ακόμη δυστυχώς, αλλά τι να κάνουμε, there’s no business like show business). Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον για μια φορά να μην ξεχάσουμε τόσο γρήγορα αυτά που συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν. Ως γνήσια αισιόδοξος άνθρωπος δεν έχω και πολλές ελπίδες ότι μπορούμε να αλλάξουμε κάτι βεβαίως-βεβαίως, γιατί κι ο Κεμάλ που δοκίμασε (όχι ο Ατατούρκ καλέ, ο άλλος), είδατε τι έπαθε, αλλά τουλάχιστον μπορούμε να προσπαθήσουμε. Στην τελική, τι είχαμε τι χάσαμε που λέει και το Εφάκι, η μεγάλη ελπίδα μας για το αύριο αυτού του τόπου.

Soundtrack: Ben Charest – Belleville rendez-vous (version française)
(Les Triplettes de Belleville soundtrack)
Λατρρρρρειειειειειειεα!!

* Κι άλλη Δημουλά )

Soundtrack: Astor Piazzola – Milonga del angel (special thanx to vasia )

Σ.: Βαριέμαι τραγικά. Τραγικά όμως. Φάγαμε, ανανεώσαμε το μαλλί, το μακιγιάζ, όλα τα κάναμε κι όμως είναι ακόμα 10. Τι θα κάνουμε μέχρι τις 11? Και δεν μπαίνει κι ένας άνθρωπος να περάσει λίγο η ώρα.
C.G.: Με κοροϊδεύεις?? Εγώ τι να πω, που με κουβαλήσατε άρον άρον από τόσο νωρίς για να σας κάνω το delivery??? Ίσα που πρόλαβα ν’ αλλάξω ρούχα!
Σ.: Πεινούσαμε!! Δείξε λίγη κατανόηση στα εργαζόμενα κορίτσια!
C.G.: Θα έλεγα τώρα κάτι για τα εργαζόμενα κορίτσια, αλλά έχε χάρη. Βαριέμαιαιαιαι!
Σ.: Αχ, το βρήκα! Ξέρω τι θα κάνουμε για να περάσει η ώρα! Θα σου ρίξω τα χαρτιά, μου έμαθαν να τα ρίχνω προχθές!
C.G.: Χιχιχιχιχχι! H Σ. συνεχίζει να με κοιτάζει απαθέστατη. Τι, σοβαρά μιλάς?
Σ.: Και βέβαια! Εμείς τα ρίχνουμε όλη την ώρα από τότε! Μη γελάς, είναι πολύ αξιόπιστα, αμέ!
C.G.: Χιχιχιχ!

Σ.: Χμμ.. Λοιπόν. Εδώ είναι ένας μελαχρινός και μια μελαχρινή που θα πάνε κάπου σύντομα και θα κάνουν δεσμό.
C.G.: Εγώ είμαι η μελαχρινή?
Σ. Όχι, ρε, εσύ βγαίνεις καστανή.
C.G.: Καστανή? Μελαχρινό το φυσικό μου, ξανθό της βαφής, βάζουμε το μέσο όρο τύπου??
Σ.: Εγώ είμαι η μάγισσα, εγώ θα σου πω πώς θα βγαίνεις! Θα σκάσεις να στα πω τώρα?
C.G.: Έσκασα. Και ποιοι είναι αυτοί λοιπόν, αφού δεν είμαι εγώ?
Σ.: Ε, μπορεί να τους ξέρεις.
C.G.: Και γιατί βγαίνουν στα χαρτιά μου? Μια χαρά να κάνουν δεσμό τα παιδιά, αλλά στα δικά τους τα χαρτιά!
Σ.: Μπορεί να είναι η Ν. και ο Μ.
C.G.: Μα αυτοί είναι μαζί πέντε χρόνια!!
Σ.: Ε, εντάξει, μπορεί να μην τον κάνουν τώρα το δεσμό, να τον έχουν ήδη.
C.G.: Σπουδαία πράγματα μας λένε τα χαρτιά. Και κυρίως καινούρια που καθόλου δεν τα ξέρουμε.
Σ.: Θα σκάσεις επιτέλους?
C.G.: Έσκασα. Να σου πω, αυτά γιατί τα έβγαλες στην άκρη?
Σ.: Αυτά είναι οι σκέψεις σου.
C.G.: Μα αυτά είναι η μισή τράπουλα!
Σ.: Τι σου φταίω εγώ? Να την κόψεις την πολλή τη σκέψη στο έχω ξαναπεί. Σε χαλάει!
C.G.: Καλά, λέγε τώρα.
Σ.: Λοιπόν, εδώ δίπλα υπάρχει ένας τσακωμός, μια γενική αναστάτωση.. Να, αυτοί οι δύο καστανόξανθοι τσακώνονται.
C.G.: Γιατί τσακώνονται? Και κυρίως, ποιοι είναι???
Σ.: Δεν ξέρω ποιοι είναι, κάτι άσχετοι. Αλλά τσακώνονται για έναν έρωτα που πέφτει στο δικό σου το δρόμο.
C.G.: Και τι ζόρι τραβάνε οι άσχετοι άνθρωποι με το δικό μου τον έρωτα???
Σ.: Δεν ξέρω, μπορεί να μην είναι και εντελώς άσχετοι, κάτσε να τα ανοίξουμε όλα να δούμε.
Ν.: Καλέ ο ένας είναι Στ.! Σίγουρα!
Εγώ και η Σ. γυρνάμε και την κοιτάμε για λίγο αμίλητες.
Σ.: Ο Στ? λέει η Σ. τελικά. Μα ο Στ. είναι καραμελάχρινος!!
Ν.: Τι λες καλέ! Καστανόξανθος είναι!
Σ.: Επειδή έχουν αρχίσει να ασπρίζουν τα μαλλιά του, δεν τον λες καστανόξανθο!! Έλεος!
Ν.: Εμένα καστανόξανθος μου φαίνεται.
Σ.: Καλά, εσύ άστο, γιατί με αποσυντονίζεις και δε θα τελειώσουμε ποτέ. Λοιπόν, είπαμε, στο δρόμο σου πέφτει ένας έρωτας που προκαλεί μια αναστάτωση και ένα τσακωμό σ’ αυτούς τους καστανόξανθους.
C.G.: Και δεν ξέρω και κανένα καστανόξανθο ρε γαμώτο. Ειδικά που να έχει καμιά καϊλα για το δικό μου τον έρωτα.
Σ.: Μπορεί να μην τους ξέρεις ακόμα. Να τους γνωρίσεις αργότερα. Να ορίστε. Εδώ σ’ αυτήν την αγάπη..
C.G.: Μια αγάπη για το καλοκαίρι, θα ‘μαι κι εγώωωω
Σ.: Πώπω, σκάσε λέμε!
C.G.: Έσκασα, συγγνώμη.
Σ.: Λοιπόν να το. Ο έρωτας σου πέφτει στο ταξίδι που θα πας.
C.G.: Στο ταξίδι? Φαίνεται μήπως πού? Στο αεροδρόμιο, στο αερόπλανο, στον πύργο ελέγχου??
Σ.: Τι χαζή που είσαι, δε σ’ αντέχω!
C.G.: Γιατί καλέ? Μπορείς μήπως να δεις αν φοράει στολή ο έρωτας? Μήπως είναι ο πιλότος??
Σ.: Ναι, αμέ, φοράει στολή. Αλλά δεν είναι ο πιλότος. Είναι μπάτσος!
C.G.: Άντε ρε, αμέσως να μου καταστρέψεις τη φαντασίωση. Ο πιλότος είναι, είμαι βεβαία.
Σ.: Καλά τραγούδα εσύ..
C.G.: Μια αγάπη για το καλοκαίριιιιι…
Σ.: Σκάσε! Λοιπόν, όλα ξεκαθαρίστηκαν.
C.G.: Άααντε!
Σ.: Ναι, καλέ σου λέω. Να ορίστε, ο δρόμος σου σε βγάζει στο σπίτι ενός κουπάτου προσώπου. Στα δικά μου τα χρώματα. Αυτός είναι ο έρωτας.
C.G.: Ο δρόμος μου με βγάζει μέσα στο σπίτι του κουπάτου ντουγρού? Μη στρίψω δηλαδή πουθενά και βγω λάθος? Επειδή έχω κι ένα θέμα με τον προσανατολισμό, γι’ αυτό το λέω!
Σ.: Α, να χαθείς μωρέ, εγώ φταίω που κάθομαι και ασχολούμαι τόση ώρα μαζί σου!

Χαμός γίνεται παιδιά. Σφάζονται τα (ανοιχτόχρωμα, χιχιχιχ) παληκάρια στην ποδιά μου. Τα άγνωστα, ανοιχτόχρωμα παληκάρια. Αλλά τι σημασία έχει που δεν τα ξέρω και δε μ’ αρέσουν και οι κουπάτοι? Σημασία έχει ότι σφάζονται.

Soundtrack: The Cardigans – Sick & tired
Του ασχέτου με το post, αλλά του σχετικού με την ψυχολογία μου!

PS. Επιτέλους βρήκα την πραγματική μου κλίση. Έμαθα κι εγώ να ρίχνω τα χαρτιά, αμέ! Όλα θα σας τα βρω με εξαιρετική ακρίβεια. Ασημώστε μόνο, να φύγουν τα σύννεφα.
PS 2: Τα posts που ξεμένουν στα drafts αυξάνονται και πληθύνονται. Πρέπει να κόψω ή την αυτολογοκρισία ή το blog. Και τα υστερόγραφα πρέπει να κόψω, το έχω ξεφτιλίσει τελευταία.

Αληθινή συζήτηση με την κολλητή μου, προ ημερών:
Α: Λοιπόν, τι έγινε?
C.G.: Τι εννοείς τι έγινε?
Α: Χτες καλέ στο ραντεβού, τι έγινε?
C.G.: Τίποτα.
Α: Τι εννοείς τίποτα??
C.G.: Τίποτα σου λέω! Πήγαμε, ήπιαμε τα ποτά μας, μιλήσαμε, γελάσαμε και μετά με έφερε σπίτι.
Η Α. ανασηκώνει ελαφρά το ένα φρύδι και με κοιτάζει δύσπιστα.
A.: Δεύτερη φορά δεν είναι που βγήκατε?
C.G.: Ναι.
Α.: Ε, και δεν έχεις καταλάβει ακόμα τι γίνεται? Δεν έχει δείξει κάτι?
C.G.: Τι να σου πω μωρέ, δεν ξέρω. Όταν είμαστε μαζί περνάμε όμορφα, αλλά δεν έχει πει ή κάνει κάτι. Και σήμερα δε με πήρε τηλέφωνο. Μπορεί και να μην ενδιαφέρεται τελικά.
Α.: Τι είναι αυτά που λές μωρέ? Και τι ήθελε δηλαδή, να γίνετε φίλοι??
C.G.: Μπορεί. Πού να ξέρω? Μπορεί και να ήθελε κάτι παραπάνω στην αρχή, αλλά να ξενέρωσε μετά.
Α.: Γιατί να ξενέρωσε, τι είναι αυτά που λες?
C.G.: Γιατί, δεν μπορεί να συμβεί? Μπορεί να άλλαξε γνώμη!
Η Α. με κοιτάζει διερευνητικά για λίγα δευτερόλεπτα.
Α.: Έκανες κάτι και το λες αυτό?
C.G.: Σαν τι να κάνω μωρέ, με κοροϊδεύεις?
Α.: Ε, τότε γιατί να ξενέρωσε?
Η Α. μένει σκεφτική σωπαίνοντας. Μετά από λίγο λέει τελικά:
Α.: Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Και δεν το πολυπιστεύω κιόλας. Άκους εκεί.. Σιγά να μην ξενέρωσε. Τι, τη μία σε θέλει και την άλλη όχι? Δε βγάζει νόημα.. Εκτός.. -Ξαφνικά γουρλώνει τα μάτια και με κοιτάζει με τρόμο- Εκτός και αν.. Όχι, δεν μπορεί.. Δε γίνεται.. Αλλά δεν υπάρχει άλλη εξήγηση.. Αυτό είναι! Μιλούσες συνέχεια! Πες μου την αλήθεια! Μιλούσες συνέχεια και τον τρόμαξες τον άνθρωπο!!!

Κάνε φίλους να δεις καλό σου λέει ο άλλος μετά.

Don’t you wanna come with me?
Don’t you wanna feel my bones, on your bones
It’s only natural
Don’t you wanna swim with me?
Don’t you wanna feel my skin, on your skin
It’s only natural

Soundtrack: The Killers – Bones

PS. Μήπως κανένα πανέμορφο, πανέξυπνο και υπέροχο παιδάκι έχει το τραγούδι “Η ωραία Ελένη”? Οι στίχοι και η μουσική είναι του Κώστα Καλδάρα και σε πρώτη εκτέλεση το έχει τραγουδήσει η Μαρία Φωτίου.. Το ψάχνω δε θυμάμαι πόσο καιρό.. Πλιζ, πλιζ, πλίιιιιιιιιζ! (τώρα ανοιγοκλείνω τις βλεφαρίδες μου με εξαιρετική χάρη, αποτέλεσμα πολύχρονης εντατικής εξάσκησης)

PS 2. Παράπονο: Εμένα γιατί δε με έχει βρίσει ποτέ ένας ανώνυμος? Τι πρέπει να κάνω επιτέλους για να καταξιωθώ κι εγώ στη μπλογκόσφαιρα?? Είμαι ρηχή και επιφανειακή καλέ λέμε! Βρίστε μεεεεε! (και το ‘ξερα, lost έπρεπε να το ονομάσω το blog να βάλω και καμιά φωτογραφία του Τζακ και του Σώγιερ, κάποιος θα βρισκόταν να αισθανθεί βαθιά προσβεβλημένος δεν μπορεί! Α, δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά ο τίτλος του post είναι Friends! :pp )

PS 3. Πάω να δω το φαγητό που μαγειρεύω. Εγώ. Μαγειρεύω. Και μετά θα το φάω. Αν δεν ξανακούσετε ποτέ πια για μένα, να ξέρετε, ότι σας αγάπησα πολύ..!

Πώπω, μπήκα πριν από λίγο να κάνω μια βόλτα και να δω τι γίνεται, ξαναδιάβασα το χθεσινό post, είδα και τα σχόλια και διαπίστωσα ότι σας μαύρισα την καρδιά καλοκαιριάτικα η κακούργα (δε φταίω εγώ βέβαια που δεν καταλάβατε ότι υπήρχε απώτερος στόχος, να μαυρίσει η καρδιά για να ταιριάζει με το τέλεια μαυρισμένο δέρμα σας P)! Τώρα λοιπόν, θα ‘πρεπε κανονικά, έτσι για να σας αποζημιώσω, να κάτσω να γράψω κάτι, ό,τι να ‘ναι (κατά προτίμηση χαρωπό βεβαίως- βεβαίως, χμμμ, κάτσε να το σκεφτώ, μπορώ να το αρχίσω “άσπρα κοράκια, κόκκινα κοράκια..” χιχιχ), κάτι βρε παιδί μου, ίσα ίσα να διώξω το από κάτω (πιθανολογώ ότι θα ήταν πιο έξυπνο να μη γράφω posts που μετά πρέπει να διώξω με κάποιο τρόπο, τώρα που το σκέφτομαι ίσως θα ήταν ακόμα πιο έξυπνο να μη γράφω καθόλου, πάλι καλά που δεν είμαι και πολύ έξυπνη, αλλιώς θα έπρεπε να στερηθείτε αυτό το υπέρτατο blog και μετά πώς θα μπορούσατε να συνεχίσετε τη ζωή σας δεν ξέρω, τέτοιες απώλειες δεν μπορεί κανείς να τις ξεπεράσει – ναι, γιατρέ, φυσικά και δεν είμαι ο Ναπολέων, πώς θα μπορούσα, εγώ τον έφτιαξα λέμε!!, χιχιχιχ- ), αλλά δεν προλαβαίνω!! Πολύ μπάρτσελο και γενέθλιο και γιορτή αυτές τις μέρες (και πάει καλά το μπάρτσελο και η γιορτή, αλλά το γενέθλιο εδώ μου κάθεται – τώρα εσείς δε βλέπετε αλλά εγώ δείχνω το λαιμό μου- αυτούς τους λέοντες δεν τους χωνεύω, καθόλου δεν τους χωνεύω, οι παρόντες εξαιρούνται φυσικά ).
Ελλείψει χρόνου λοιπόν, θα σας βάλω ένα τραγουδάκι που αγαπώ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ και τα λέει σχεδόν όσο καλά θα τα έλεγα κι εγώ!

Ωπα, είπα, λέω
Μέσα στη ζωή περνάω, τραγουδώ και προσπερνάω, λέω
Ώπα, είπα, λέω
Αναμμένη η μηχανή μου και δεμένη η ψυχή μου, λέω
Ώπα, είπα, λέω
Πίσω από ένα γραφειάκι, χρήμα, κέρδος κυνηγάω, λέω,
Ώπα, είπα, λέω
Ώπα, κοίτα με, γελώ
Είπα, κοίτα με, γελώ
Λέω, κοίτα με γελώ, δεν κλαίω!

Φρένο, γκάζι η μουσική
ώπα, είπα
τη ζωούλα μας φυλάει η φωνή του εκφωνητή
ώπα, είπα, ώπα, είπα, λέω
Φρένο, γκάζι η μουσική
με μια ζώνη ασφαλείας μια ολόκληρη ζωή

Σου λέω
Γελώ, δεν κλαίω
Και λέω, λέω, λέω, λέω
και ώπα, είπα, λέω
με ήλιο και βροχή
και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά

Γελώ δεν κλαίω
Και ώπα, είπα λέω
Και λέω, λέω, λέω
και φτου κι απ’ την αρχή

Και ώπα, είπα, λέω
τις καλύτερες μου μέρες ξεπουλάω, ξεπουλάω, λέω
Ώπα, είπα, λέω
Στο τιμόνι μου δεμένος, στο τικ τακ συντονισμένος, λέω
Ώπα, είπα λέω
Βγάζω φλας, αλλά δε στρίβω
τη ζωή μου προσπερνάω, λέω
Ώπα, είπα, λέω
Ώπα, κοίτα με γελώ
Είπα, κοίτα με γελώ
Λέω, κοίτα με γελώ, δεν κλαίω!

Soundtrack: Ώπα, είπα, λέω
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Γιώργος Μανιώτης
Ερμηνεία: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

PS. Καλό το μπάρτσελο, αλλά ποιος θα μαζέψει σήμερα από το πάτωμα όλα τα γαρυφαλλοπέταλα (υφίσταται τώρα αυτό ως λέξη ή μόλις δημιούργησα μία και να συγκινηθώ??)? Αφήστε που έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι έχουν εισχωρήσει σε διάφορα περίεργα σημεία.. :-/ Αυτό το ηλίθιο φόρεμα φταίει για όλα που δε στέκεται στη θέση του με τίποτα, το βλέπω σύντομα να καταλήγει στα σκουπίδια (έχω την αμυδρή υποψία ότι οι φτωχοί δε θα το εκτιμήσουν P). Και δεν είχε και go go boys ντυμένα πυροσβέστες.. Ποιο μπάρτσελο που σέβεται τον εαυτό του δεν έχει go go boys ντυμένα πυροσβέστες?? (σ’ αυτό το τελευταίο θα μπορούσα ίσως να κάνω και κάποια παραχώρηση, θα μπορούσαν να είναι ντυμένα και αστυνομικοί πχ )
PS 2. Έχω καεί τρελά, λέμε. Από τη μία πλευρά. Όχι, δεν εννοώ μπρούμυτα ή ανάσκελα. Εννοώ τη δεξιά πλευρά. Μην το δοκιμάσετε μόνοι σας. Θέλει τέχνη για να πετύχεις αυτό το σούπερ αποτέλεσμα, δεν μπορεί να το καταφέρει ο πάσα ένας.
PS 3. Πόσο φυσιολογικό είναι να φεύγεις για τέσσερις μέρες και να κουβαλάς μαζί σου τρία βιβλία? Επροβληματίσθην βαθιά μόλις.
PS 4. Με τόσα υστερόγραφα έφτιαξα post!! Τελικά το τραγουδάκι δεν πολυχρειαζόταν!! D

Update: Διαβάζοντας τα σχόλια μπήκα στη διαδικασία να αναρωτηθώ πώς γράφεται το ώπα.. Μέχρι και λεξικό άνοιξα, μάταια δυστυχώς.. Αλλά μετά το βρήκα στο cd.. Και ναι, όπως όλοι ήδη γνωρίζατε, γράφεται με ω και όχι με ο! Τι ντροπή ω, θεοί!! Πάω να κρυφτώ κάπου γιατί αν και το διόρθωσα η ντροπή παραμένει!!!

Μαντεύω στα τυφλά τα βήματα ενός χορού πρωτόμαθου, καινούριου, στήνω παγίδες φυλακίζω κάτι αδέσποτα αισθήματα που δε γνωρίζουν από συμφωνίες και κανόνες, υπάκουα περιορίζω τις αισθήσεις μου στους κόκκους άμμου που μετράνε τις δικές σου, κρατάω το φως κρυμμένο πίσω από βαριές κουρτίνες, ξέρω δε θέλεις να το δεις κι έτσι γελάω, χαμόγελα χαρίζω και φιλιά ψηφιακά, λέξεις δειλές και κρατημένα χάδια, μαθαίνω να αγγίζω δίχως βάρος, να αγκαλιάζω άυλα, να εξαφανίζομαι σα σαπουνόφουσκα δίχως ένα ίχνος αυτού που κάποτε υπήρξε, ψαλιδίζω τη χαρά μου να χωρέσει στο λίγο σου, όλα στη ζωή είναι θέμα προτεραιοτήτων, μικρά κομμάτια μου ξεφεύγουν, χτυπούν με βία σε σιωπές μετέωρες, λέξεις αδύναμες και μπερδεμένες, θέλω τόσο να δω κάτι που μοιάζει με έρωτα μα δεν τα καταφέρνω, καλύπτω μόνη τα κενά κι απομακρύνομαι, αφήνω απάτητο το χώρο σου, άλλωστε ψίχουλα δεν έχω, πίσω μου ν’ αφήσω για να ξαναβρώ το δρόμο μου.
Μόνο λυπάμαι κάποτε κάτι κουβέντες απαλές μου που πνίγονται στη γέννα τους, θυσία απαραίτητη σ’ αυτό το νέο παιχνίδι κι αυτή την ίδια την τρυφεράδα μου λυπάμαι, που με κοιτάζει τρομαγμένη απ’ τη γωνιά της, έχει κρυφτεί, βλέπεις, να γλείψει τις πληγές της. Απ’ τα δόντια μου.

Οι άντρες περνούν, μαμά,
τι θα κερδίσω αν φέρω κάποιον λίγο πιο κοντά?
Αφού περνούν, μαμά, κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά

Οι άντρες περνούν, μαμά…

Soundtrack: Χάρις Αλεξίου – Οι άντρες περνούν, μαμά

Στιγμές μαζεύω. Λέξεις και χρώματα και ήχους κλείνω σε κουτιά γι’ αργότερα, θα ‘ρθει η στιγμή που θα τα ανοίξω όλο ανάγκη και το ξέρω. Κλέβω απ’τους φίλους τα γέλια τους για συντροφιά, κρυφά γλιστράω τα χέρια μου στις τσέπες τους κι αφήνω αποτυπώματα για να κρατήσουν. Θραύσματα από ζωές περασμένες χτυπούν την πόρτα μου και χαμογελάω. Όλα απλά ξαφνικά, το μυαλό μου εφευρίσκει καινούρια παιχνίδια μη σκέψης. Με κούρασαν τόσο τα παιχνίδια ισορροπίας και πια δεν τα έχω ανάγκη, μ’ ανακουφίζει η αλλαγή. Μαθαίνω να μη σκέφτομαι, να μην αναλύω, να μην περιμένω, να μη λυπάμαι. Μόνο να δέχομαι.
But I think we decide
I think we decide
Where we take our lives
Έτσι κι αλλιώς δεν ήξερα ποτέ πώς να ζητάω, αλλά νομίζω πια μπορώ δίχως ενοχή να δέχομαι, ό,τι γελάει κάποιος να δωρίσει. Κι είναι αυτά, ξέρεις, τα πιο όμορφα δώρα. Αυτά που σου προσφέρονται δίχως σκέψη, δίχως λόγο, ένα αμήχανο χαμόγελο, μια αγκαλιά αδέξια, λέξεις μέσα από σύρματα άτακτα βαλμένες σε σειρά, νότες αγαπημένες, χαρισμένες τώρα, δώρα πολύτιμα, μικρούτσικα φυλαχτά που κρατάω στην άκρη της γλώσσας μου και γλυκαίνουν τις λέξεις μου. Ξέρω πως ζω σε χρόνο δανεικό, μα δε φοβάμαι.
Make it easy, easy, easy
We could make this easy
Easy love, easy
We could make this easy
Make this easy
It’s not as heavy as it seems
Παράξενο να μη φοβάμαι. Να καλοδέχομαι όσα έρχονται, αλλά να μην τα περιμένω. Όλα τα δύσκολα απλά, ανάλαφρες οι κινήσεις και οι σκέψεις λίγες. Γίνομαι πάλι αερικό, γλιστράω και χάνομαι, δουλεύουν πάλι τα φτερά μου και χαμογελάω.
Make it easy
Make this easy
It’s not as heavy as it seems
Wrapped in metal
Wrapped in ivy
Big umbrellas smiling

We could be bouncing off the top of this cloud

Soundtrack: Tori Amos – Bouncing off clouds
(Επανάληψις, μήτηρ πάσης μαθήσεως . Αλλά τώρα μπορείτε και να το ακούσετε! )