Είναι μερικά πράγματα για τα οποία είμαι σίγουρη πως ο Μέρφυ έχει πει πολλά και εξαιρετικά πετυχημένα, αλλά δυστυχώς δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να διαβάσω τους νόμους του (ο πρώτος και βασικός με κάλυψε θα έλεγα), οπότε θα τα πω τώρα κι εγώ με δικά μου (πολλά) λόγια, γιατί πολύ με προβληματίζουν. Καθώς όμως, δεν μπορούμε να καταπιαστούμε με όλα αυτά τα κοσμοϊστορικής σημασίας θέματα μονομιάς γιατί θα μας πέσει βαρύ, ιδού η πρώτη απορία που ταλανίζει την ύπαρξή μου αυτό τον καιρό: Γιατί ποτέ ή τουλάχιστον σχεδόν ποτέ αυτά που θέλουμε δε συμβαδίζουν με αυτά που θέλουν οι άλλοι?? Γιατί τα πράγματα δεν μπορεί να είναι ποτέ τόσο απλά όσο το Boy meets Girl, Boy loves Girl, Girl loves Boy??

Παράδειγμα για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω. Έχω δύο πολύ κοντινές φίλες την Ε. και την Α. Είμαστε φίλες από δε θυμάμαι πότε πια και δε θα καθίσω να μετρήσω τώρα τα χρόνια, γιατί θα με πιάσει κατάθλιψη που γερνάω μαμά και πού πήγαν εμένα τα νιάτα μου και α, ρε χρόνε αλήτη και άλλα τέτοια χαρούμενα και θα χάσω τον ειρμό μου (ένα από τα πιο δυσεύρετα αγαθά σ’αυτή την πλάση), πράγμα που καθόλου δεν το θέλουμε, γιατί είμαι σίγουρη ότι καίγεστε να μάθετε τη συνέχεια. Λοιπόν, που λέτε, πριν κάποια χρόνια γνωρίσαμε με τις φίλες μου μέσω κοινών γνωστών κλπ μια παρέα από αγόρια, όλοι τους από πολύ ωραίοι έως καλοβαλμένοι τουλάχιστον. Κούκλες εμείς (ούτε να το σκέφτεστε να το σχολιάσετε αυτό), κούκλοι αυτοί, όπως καταλαβαίνετε ταιριάξαμε αμέσως (στα ενδιαφέροντά μας εννοώ βρε κουτά, κουτά, κουτά), αρχίσαμε λοιπόν να κάνουμε παρέα και σιγά σιγά γίναμε φίλοι. Κι έτσι χαρούμενα περνούσαν τα λεπτά, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια στο στρουμφοχωριό. Ελεύθεροι αυτοί, ελεύθερες εμείς. Αλλά πάντα φίλοι. Ακόμα και σήμερα κανείς δε μας πιστεύει, αλλά από τους τουλάχιστον (μισό λεπτό να υπολογίσω γιατί τα μαθηματικά δεν είναι και το δυνατό μου σημείο, χμμμ, τρεις τρεις εννιά, επί τρία, χμμμ) είκοσι εφτά πιθανούς συνδυασμούς, ξέρετε πόσοι πραγματοποιήθηκαν? Μηδέν! Ζερό! Ζίροου που λένε και στας Αγγλίας! Γιατί θα μου πείτε και δίκιο θα ‘χετε να απορείτε. Ε, λοιπόν, αφού ρωτάτε, θα σας εξηγήσω, τι να κάνω. Κρατάτε σημειώσεις όμως γιατί είναι περίπλοκο, σας προειδοποιώ.

Λοιπόν, ο Μ. (και πλέον καλόγουστος όλων ;) ) ήθελε τη γράφουσα. Η γράφουσα όμως είχε φάει κόλλημα με το Ν. Ο Ν. δεν ξέρουμε ακόμα ποια ήθελε, υποψιαζόμαστε όμως ότι αμφιταλαντευόταν ανάμεσα στην Ε. και τη γράφουσα (κοινώς ό,τι κάτσει φάση). Παράλληλα, ο Σ. ήθελε την Ε. Η Ε. όμως σ’ εκείνη τη φάση ήταν αλλού γι’αλλού και ήθελε έναν άλλο εκτός της επίμαχης παρέας, το Γ. Ο Γ. πάλι (εντός παρέας αυτός, σας προειδοποίησα είναι περίπλοκο) ήθελε την Α., αυτή όμως ήθελε το Μ. Ε, και έτσι γίναμε φίλοι. :D

Αυτό τον καιρό βλέπω το έργο σε επανάληψη. Εντάξει, όχι σε τόσο περίπλοκη βερσιόν, με τόσους ρόλους κλπ γιατί είμαστε και low budget παραγωγή εδώ στα εξωτερικά, αυτές οι λίρες με έχουν καταστρέψει, ααααχ, αλλά πάντως το σενάριο ίδιο στα βασικά σημεία. Άλλον θέλω εγώ, άλλοι θέλουν εμένα. Τρελή απάτη, λέμε. Και ρε γαμώτο πώς όταν θέλω κάποιον, με πιάνει ένα πράγμα κακό και κάνω όλες τις βλακείες μαζεμένες και ψιλοχοντροξεφτιλίζομαι, δεν ξέρω. Μ’αυτούς που δε μ΄ενδιαφέρουν είμαι μια χαρά, η προσωποποίηση της χαλαρότητας και της κοινωνικότητας, σαν τον cool Αλέξη ένα πράγμα (μη με ρωτήσει τώρα κανείς ποιος είναι ο cool Αλέξης γιατί αυτό κι αν είναι ντροπή, από μια αρχαία διαφήμιση για αντιπιτυριδικό σαμπουάν μου΄χει μείνει και το λέω ακόμα). Αν όμως, μ΄ενδιαφέρει ο άλλος είμαι πραγματικά τραγική και κάνω το λιγότερο σαν (?) απροσάρμοστο. Ή που θα μιλάω συνέχεια χωρίς κανένα θέμα και χωρίς κανένα ειρμό whatsoever ή που δε θα βγάζω λέξη (για να μην πέσω στην παγίδα ν’ανοίξω το στόμα μου και να μην μπορώ μετά να το κλείσω, χεχ), ή που ακόμα χειρότερα, θα μιλάω συνέχεια αλλά όχι σ΄αυτόν μην τυχόν και με πάρει χαμπάρι. Δεν είχατε τη χαρά να με θαυμάσετε σε τέτοια κατάσταση, αλλά αν σας τύχει θα σας χρεώσω εισιτήριο, για τέτοια επιτυχία μιλάμε. Μετά βεβαιότητας θα σκοντάφτω πάνω σε πράγματα που έχουν την κακή συνήθεια να υπακούν στους νόμους της βαρύτητας και άκου να δεις τώρα, πέφτουν, και ενίοτε κάνουν και διαολεμένο θόρυβο, θα προσπαθώ ν΄ανοίξω λάθος πόρτες (όταν λέμε λάθος εννοούμε αντί για την πόρτα της εξόδου την πόρτα ενός διαμερίσματος), θα πέφτω και θα σαβουριάζομαι ακραιότατα (πέφτω στις σκάλες και τις κατεβαίνω κουτρουβαλώντας τύπου, ακόμα έχω το σημάδι, δε θα σας πω πού), θα ξεχνάω πού έχω παρκάρει και θα κάνω δεκάδες άσκοπους γύρους (ενώ ο άνθρωπος έχει προσφερθεί να με συνοδεύσει στο αυτοκίνητο) και γενικά θα είμαι, τι να πω, τουλάχιστον αξιολάτρευτη και φυσικά εξαιρετικά ερωτεύσιμη! Δε συμφωνείτε?? Κι εγώ έτσι νόμιζα.

Soundtrack: Eurythmics – There must be an angel