Σήμερα όλο το απόγευμα (εδώ απόγευμα και τώρα βράδυ να μη σας πω, αλλά εκεί βράδυ εξ αρχής, ουφ, μπερδεύτηκα και σκέψου να ήμουν και σε καμιά Αμερική, να είχα δώδεκα ώρες διαφορά να υπολογίσω, παθαίνω μια σύγχυση και μόνο που το σκέφτομαι), τι έλεγα, ναι, που λέτε όλο το απόγευμα ακούω Amos. Είμαι σίγουρη ότι τώρα έχετε μείνει αποσβολωμένοι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, αλλά ναι, όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, όσο κι αν είναι δύσκολο να το πιστέψετε, είναι αλήθεια, ω, λατρεμένοι μου αναγνώστες. :P Η δικαιολογία μου αυτή τη φορά (στους γείτονες καλέ που σε λίγο θ’αρχίσουν να μου πετάνε πέτρες, σιγά να μην καθόμουν να δικαιολογηθώ σ΄εσάς!) είναι ότι διαβάζω υποτίθεται (εγώ μπορώ να το λέω το υποτίθεται, εσείς όμως οφείλετε να σέβεστε τις δηλώσεις μου, οκ?) και όταν διαβάζω: α) πρέπει οπωσδήποτε να έχω μουσική και β) αυτή η μουσική πρέπει να είναι γνώριμη και οικεία μέχρι αηδίας. Αλλιώς αποσυντονίζομαι και ψάχνω στίχους στο διαδίκτυο. Οπότε, αν και οι γείτονες δε θέλουν να αποτύχω και να φταίνε αυτοί για όλα, να το έχουν αιώνια κρίμα στη συνείδησή τους και να τους κυνηγούν οι Ερινύες, οφείλουν να με αφήσουν στην ησυχία μου. Αφήστε που τους έχω υποσχεθεί σπιτική σπανακόπιτα από το Ελλάντα και όσο να πεις μου κάνουν τα χατήρια.
Ακούω Amos λοιπόν εδώ και ώρες και ξαφνικά μια αναλαμπή φώτισε το νου μου (όχι ότι πριν δεν ήταν φωτεινός δηλαδή, μια λαμπρότητα, μια καθαρότητα, μια διαύγεια σκέψης αξιοζήλευτη, τα ξέρετε, τι να λέμε τώρα) και θυμήθηκα πως κάπου, κάπως, κάποτε είχα δώσει μια υπόσχεση για μια επιλογή με τα καλύτερά της. Κι επειδή η μαμά μου μου έλεγε όταν δίνω μια υπόσχεση να την κρατάω και κάλλιο αργά παρά ποτέ κι επειδή αν διαβάσω έστω και μια λέξη ακόμα για τις ανώνυμες εταιρείες θα πέσω από το παράθυρο και δεν είναι και ψηλά γαμώτο, ίσα ίσα κανένα πόδι θα σπάσω και ποιος θα με περιθάλψει μετά εδώ στην κακούργα ξενιτιά, αααχ, άπονη ζωή, με πέταξες στου δρόμου την άκρη, με αδίκηηηησεεες, θα την πληρώσετε τώρα εσείς. Προειδοποιώ πως θα δείτε πολλά από το Little Earthquakes γιατί, κατ’εμέ πάντα, είναι το πρώτο (προσωπικό) και καλύτερό της album. Ναι, ναι, δεν είναι το Under the pink, σας την έσκασα! :P Α, δεν έβαλα και κάποιες από τις διασκευές της που αγαπώ πολύ (όπως το Strange little girl, το Enjoy the silence και το I don’t like Mondays, όχι, δεν τις έβαλα λέμε, χιχι), γιατί είπα να μείνω στην προσωπική της δουλειά. Και είχα θέσει και όριο τα 20 τραγούδια. Αλλά για όποιον ενδιαφέρεται πάντως, το album με τις διασκευές ειναι το Strange Little Girls (2001). :D

Et voila, μια playlist φτιαγμένη με πολλή πολλή αγάπη και μια (μικρη, μικρούτσικη, ανεπαίσθητη θα έλεγα) δόση βαρεμάρας:

Crucify (Little Earthquakes 1992)
Silent all these years (Little Earthquakes 1992)
Precious things (Little Earthquakes 1992)
Winter (Little Earthquakes 1992)
Happy phantom (Little Earthquakes 1992)
Leather (Little Earthquakes 1992)
Cornflake Girl (Under the pink 1994) γιατί αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει
Blood roses (Boys for Pele 1996)
Mr Zebra (Boys for Pele 1996)
Hey Jupiter (Boys for Pele 1996)
Cruel (From the Choirgirl Hotel 1998)
Sugar (To Venus and back 1999)
Purple people (To Venus and back 1999)
Siren (τραγούδι από το soundtrack της ταινίας Great Expectations 1999)
A sorta fairytale (Scarlet’s walk 2002)
Taxi ride (Scarlet’s walk 2002)
Strange(Scarlet’s walk)
The power of orange knickers (The Beekeeper 2005)
Bouncing off clouds (American Doll Posse 2006)
Digital ghost (American Doll Posse 2006)
Girl disappearing (American Doll Posse 2006)

PS. Εναλλακτικά θα μπορούσε κάποιος να ακούσει και τη δική της εκδοχή, δηλαδή το album Tales of a Librarian (2003), αλλά: α) αυτό δεν περιλαμβάνει τα Scarlet’s walk, Beekeeper και American Doll Posse και β) τι ξέρει αυτή μωρέ??

PS 2. Δεν την παλεύω με τίποτα μ’αυτές τις εξετάσεις. Θα αποτύχω πανηγυρικά και με τυμπανοκρουσίες και δε θα ξέρω πού να κρυφτώ από την ντροπή. Τώρα που το σκέφτομαι βέβαια, το διαδίκτυο δεν είναι και ο καταλληλότερος χώρος για να κάνεις τέτοιου είδους ανακοινώσεις, ειδικά αν θέλεις να κρυφτείς. Χμ. Ναι. Υπέροχα θα τα πάω. Θα σκίσω λέμε.

Soundtrack: Πλάκα με κάνετε! Σιγά να μην είχα ένα αγαπημένο για να μπει εδώ!!!