Σκεφτόμουν σήμερα το πρωί στο αεροπλάνο παρακολουθώντας την τελευταία ταινία του Χάρυ Πότερ, πως υπάρχει μια τάση να μετράμε τα πάντα σε δεκάδες (μην ψάχνετε να βρείτε τη σύνδεση με το Χάρυ,  δεν υφίσταται τέτοιο πράγμα). Το δεκαδικό σύστημα θα μου πείτε. Ναι, συμφωνώ και απόλυτα λογικό είναι, άλλωστε αυτό μάθαμε, αυτό εμπιστευόμαστε, υπάρχει κανείς που να αγοράζει άλλη χλωρίνη εκτός από κλινέξ? Δεκτά όλα αυτά. Αναρωτιέμαι όμως, ποιος επινόησε το δεκαδικό σύστημα και γιατί επέλεξε το δέκα σαν τον καθοριστικό αριθμό. Γιατί όχι το πέντε, το εφτά ή το δώδεκα ίσως? Τι κάνει άραγε το δέκα τόσο ξεχωριστό?

Πιθανολογώ πως φταίει το ότι έχουμε δέκα δάχτυλα (στα χέρια βρε, κουτά, κουτά, κουτά). Ίσως γι’αυτό, αυτός ο άγνωστος [για μένα άγνωστος, εσείς που είστε (παρα)μορφωμένοι μπορεί και να τον ξέρετε, χοχο], σπουδαίος μαθηματικός και φιλόσοφος (τότε ήταν όλοι κάτι και φιλόσοφοι, γιατρός και φιλόσοφος, αστρονόμος και φιλόσοφος, υδραυλικός και φιλόσοφος), γι’αυτό λοιπόν, πήγε και διάλεξε το δέκα. Έτσι ήταν άλλωστε πιο εύκολο να κάνει και τις πράξεις, χοχο.

Αλλά το γεγονός ότι μετράμε τα πάντα με βάση το δεκαδικό σύστημα περνάει υποσυνείδητα και στο πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γενικότερα και το πλάνο της ζωής μας ειδικότερα. Έτσι μιλάμε για δεκαετίες, η δεκαετία των δέκα, των είκοσι, των τριάντα, των τριάντα, των τριάντα, των τριάντα (χεχ). Και κάθε φορά που κλείνει μία δεκαετία μπαίνουμε στη διαδικασία να κάνουμε τον απολογισμό μας, να δούμε τι πετύχαμε και τι όχι, να βάλουμε καινούριους στόχους για την άλλη δεκαετία που ξεκινάει. Οι δεκαετίες είναι τα ορόσημά μας. Λέμε “μέχρι να γίνω τριάντα θέλω να έχω κάνει αυτό κι αυτό κι αυτό” (τι πάει να πει τι είναι το αυτό? Το αυτό είναι το αυτό, ώχουου). Αλλά αν κάτσεις να το σκεφτείς λίγο (τώρα θα μου πείτε, γιατί να κάτσεις να χαλάσεις τη φαιά ουσία σου για να σκεφτείς τέτοιες βλακείες, αλλά θα δικαιολογηθώ γιατί είναι γνωστό ότι εν ώρα πτήσης η πίεση είναι χαμηλή, επομένως ο εγκέφαλος δεν οξυγονώνεται σωστά), αν κάτσεις λοιπόν να το σκεφτείς, θα διαπιστώσεις ότι η ζωή μας δε χωρίζεται στην πραγματικότητα σε δεκαετίες, αλλά σε εξαετίες (μην τυχόν με αμφισβητήσει κανείς, γιατί κι εγώ αν θέλετε να ξέρετε είμαι blogger και φιλόσοφος, αμ πώς). Και εξηγούμαι:

0-6: Τα χρόνια της πλήρως ασυνείδητης ευτυχίας

6-12: Τα χρόνια της αθωότητας

12-18: Don’t get me started

18-24: Τα χρόνια της ξένοιαστης κραιπάλης

Και τώρα τι???

Soundtrack: Lesley Gore – It’s my party

PS. Νομίζω είναι εμφανής η σοφία και η ωριμότητα που κατέκτησα με τα (24) χρόνια μου. Άντε και του χρόνου στα 23 ελπίζω να καταφέρω να αυτοσυγκεντρώνομαι και να αιωρούμαι επιτέλους.