Είμαι εδώ μια βδομάδα και κάτι και ούτε το έχω καταλάβει. Έφτασα μετά από ένα ταξίδι-οδύσσεια, καθώς η Alitalia άργησε μια μέρα κι έτσι έκανα το Λονδίνο-Αθήνα, Λονδίνο – Αυστραλία ή άντε για να μην υπερβάλλουμε, Λονδίνο – Νέα Υόρκη στα σίγουρα. Μου πήρε, λοιπόν, πολύ χρόνο να φτάσω και λίγο ακόμα για να μπω στο ρυθμό εδώ (=να τρώω και να κοιμάμαι εκ περιτροπής, χωρίς να παρεμβάλλεται καμία άλλη δραστηριότητα, να βγαίνω κάθε βράδυ και να γυρνάω όποτε και μετά να κοιμάμαι μέχρι τη μία το μεσημέρι, ιδανική ώρα δηλαδή για να φάω το πρωινό μου, χοχο). Περίεργα είναι, απ’τη μία σα να μην έλειψα, απ’ την άλλη σα να έλειψα χρόνια και όχι τρεις μήνες. Δε βγάζω και πολύ νόημα το καταλαβαίνω (τουλάχιστον το καταλαβαίνω, ο γιατρός μου λέει ότι αυτό είναι καλό σημάδι), αλλά έτσι αισθάνομαι. Και άντε να χωρέσεις όλα αυτά που θέλεις να κάνεις και όλους τους ανθρώπους που θέλεις να δεις μέσα σε λίγες μέρες. Τουλάχιστον τρεις φορές έχω αισθανθεί φεύγοντας από μαραθώνιο καφέ/ποτό/γιου νέιμ ιτ, ότι θα μπορούσα να μείνω εκεί ακόμα πολλές ώρες συζητώντας και συζητώντας και συζητώντας (επειδή είχαμε τόσα πολλά να πούμε, όχι επειδή είμαι φλύαρη, μα τι κακοπροαίρετοι άνθρωποι, τς, τς, τς).
Τι μου είχε λείψει από την πατρίδα:
- Οι άνθρωποι. Οι δικοί μου άνθρωποι. Αυτοί που τους κουβαλάω μαζί μου, όπου κι αν είμαι και όπου κι αν είναι. Άνθρωποι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους που πιστεύω ώρες ώρες ότι είμαι πραγματικά σχιζοφρενής, γιατί αλλιώς δεν ξέρω πώς μπορώ να ταιριάζω με τόσο αλλιώτικους χαρακτήρες. Τόσο διαφορετικά χρώματα κι αρώματα, τόσο διαφορετικές ματιές. Και αγάπη, τόση αγάπη για κάθε ένα τους. 
- Το φαί της μαμάς. Ό,τι κι αν μαγειρεύω, όσο κι αν προσπαθώ, ποτέ δεν είναι τόσο νόστιμο. (Δε φταίω εγώ βεβαίως-βεβαίως, όοοχι, όοοχι, φταίει που εκεί στας Αγγλίας τα υλικά δεν είναι τα ίδια όπως εδώ, όλα είναι άνοστα λέμε).
- Η δυνατότητα να καπνίζω με το ποτό, τον καφέ, το φαγητό μου και να μη χρειάζεται να αισθανθώ σα φορέας μιας άκρως μολυσματικής ασθένειας για να κάνω ένα τσιγάρο, διατρέχοντας ταυτόχρονα τον άμεσο κίνδυνο να προσβληθώ από μια άκρως μολυσματική ασθένεια εξαιτίας της καταραμένης παγωνιάς.
- Να οδηγώ (χωρίς σχόλια παρακαλώ, είμαι υπεροδηγός αν θέλετε να ξέρετε και επίσης εδώ οφείλω να προσθέσω και να τονίσω ότι όσα λένε για τις γυναίκες οδηγούς είναι σκέτες συκοφαντίες).
- Να μου κάνουν δώρα (εγώ τώρα να προβληματιστώ που πήρα αναλογικά υπερβολικά πολλά σέξυ εσώρουχα? Λέτε να προσπαθούν να μου πουν κάτι? Μούμπλε, μούμπλε).
- Μουσική, μουσική, μουσική. Την αποθηκεύω στα κύτταρά μου.
- Να πίνω καφέ πραγματικό. Τέλειο, υπέροχο, αρωματικό καφέ. Που μου τον φέρνει σερβιτόρος στο τραπέζι μου με κουλουράκι. Και μελομακάρονο. :D
- Σινεμά. Το My blueberry nights εδώ βγήκε την περασμένη Πέμπτη και στο Λονδίνο βγαίνει κάπου το Φεβρουάριο, αν είναι δυναμόν δηλαδή.
- Το κομμωτήριο. Λέω να κάνω τα μαλλιά μου καστανά πάλι και να κάνω και μια περμανάντ. Αυτοί οι δόλιοι οι άνθρωποι στο μεταπτυχιακό θα νομίζουν ότι είμαι τρελή. Με γνωρισαν ξανθιά μακρυμαλλούσα, με συνήθισαν ξανθιά με καρέ και τώρα θα πρέπει να με ξανασυνηθίσουν καστανή με μπούκλες. Και όλα αυτά μέσα σε λιγότερο από τέσσερις μήνες. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως και να είμαι τρελή τελικά. Ακίνδυνη όμως. Τουλάχιστον μέχρι αποδείξεως του εναντίου.
Τι δε μου είχε λείψει καθόλου από την πατρίδα:
- Η ανησυχία της μαμάς. Αδυνατώ να καταλάβω πώς μπορεί να ρωτάει αν έφαγα, όταν είμαι απολύτως σίγουρη ότι έχω καταναλώσει τον περισσότερο χρόνο μου από τότε που ήρθα, κάνοντας ακριβώς αυτό. Τρώγοντας. Και πίνοντας. Τουτέστιν, τρωγοπίνοντας. 
- Να γυρίζω σπίτι και να μυρίζω ολόκληρη τσιγάρο μέχρι βαθιά στις ρίζες των μαλλιών μου. Ακόμα δεν το έχω (ξανα)συνηθίσει αυτό. Δεν μπορώ να πηγαίνω για έναν απλό καφέ και να πρέπει μετά να (ξανα)λουστώ και να βγάλω ό,τι φορούσα (όταν λέμε ό,τι εννοούμε ό,τι, τα πάντα, όλα μα όλα) στο μπαλκόνι να αεριστούν γιατί δεν αντέχω τη μυρωδιά τους. Χάλια λέμε.
- Να ψάχνω με τις ώρες να παρκάρω.
- Η dial up σύνδεση με την οποία έχω ξεμείνει εδώ. Η adsl έληξε το Νοέμβριο και της γραφούσης απούσης, ουδείς ασχολήθηκε για να την ανανεώσει (κλαψ, λυγμ).
- Μουσική. Πόσο Μαρτάκη ν’ ακούσω πια η γυναίκα?
- Να προσπαθώ ν’ ακούσω Εν Λευκώ ματαίως από το λατρεμένο μου προάστιο. Μόνο χρρ, χρρ και δώστου κι άλλο χρρ. Και δεν έχω adsl λέμε, το βουνό μου μέσα.
- Να πληρώνω τον καφέ μου πέντε ευρώ με έξτρα μπόνους το χριστουγεννιάτικο δώρο.
- Να μην μπορώ να σχολιάσω τα πάντα γύρω μου με την ψευδαίσθηση ότι δε με καταλαβαίνει κανείς.
- Να μη με περιμένει κανείς να βγω πρώτα, πριν ορμήξει στο βαγόνι του μετρό. Η έφοδος των αγρίων. Άσε που μετά δε στέκονται δεξιά στις κυλιόμενες. Κι αν βιάζεσαι πρέπει να πηδήξεις από πάνω τους υποθέτω. Ή μάλλον, πρόβλημά σου που βιάζεσαι, χοχο. (Ομολογουμένως άχρωμοι οι Άγγλοι δε λέω και για να αντιδράσουν σε κάτι πρέπει μάλλον να ανατιναχτεί το βαγόνι, αλλά τουλάχιστον είναι πολιτισμένοι. Δε θα σε ποδοπατήσουν για μια θέση στο μετρό, βρε αδερφέ.)
- Η τηλεόραση. Θεωρούσα ξεπεσμό να κάθεται κάποιος να ασχολείται με το τι κάνει η Amy Winehouse και η Kate Moss, αλλά πάντα υπάρχουν και χειρότερα. Ρούλα Βροχοπούλου και Αλβανός συμβίος..??! Τι έγινε ρε παιδιά???
Επειδή όπως προείπα, adsl γιοκ, από τώρα ευχές, φιλιά και χαμόγελα σε όλους σας για τις γιορτές (ναι το ξέρω ότι τα Χριστούγεννα πέρασαν, άργησα, τι να κάνω τώρα??) καθώς και για το σωτήριο έτος 2008. Να φέρει στον καθένα από σας όμορφες, μυρωδάτες, γεμάτες, χρωματιστές και ταξιδιάρικες στιγμές (και το φλουρί στην πίτα!!).
Soundtrack: Muse – Feeling good
(Σε πόσες διαφορετικές εκτελέσεις μπορείς να λατρέψεις το ίδιο τραγούδι? Αν και μάλλον το προτιμώ από Nina Simone, το ομολογώ )
