Πέντε- δέκα – δεκαπέντε
Τρέξε, τρέξε, τρέξε
είκοσι – εικοσιπέντε
Μη σταματάς να κοιτάξεις, μετρημένες οι ανάσες, δε φτάνουν
τριάντα – τριανταπέντε
γρήγορα, ψάξε να κρυφτείς, γρήγορα, ψάξε
σαράντα – σαρανταπέντε
Kάτω από το κρεβάτι? Μα είναι τόσο εύκολο
πενήντα – πενηνταπέντε
ούτε, ούτε στην ντουλάπα, αμέσως θα σε βρουν, άλλο, γρήγορα, άλλο
εξήντα – εξηνταπέντε
τρέξε, τρέξε, τρέξε
εβδομήντα – εβδομηνταπέντε
Ακόμα? Δε θα προλάβεις, μα δεν το βλέπεις, βιάσου
ογδόντα – ογδονταπέντε
τι αφελής, ο ήλιος ποτέ δεν έκανε χατήρια
ενενήντα – ενενηνταπέντε
πότε ξεκλείδωτες οι πόρτες και οι φράχτες χαμηλοί?
Εκατό
Πόσες οι αιμοβόρες μέρες που κυνηγούν για να σε φτάσουν?
κρυμμένοι κι άκρυφτοι θα βγω.
Someone call the ambulance
There is gonna be an accident
I’m coming up on infrared
There is no running that can hide you
Cause I can see in the dark
I’m coming up on infrared
Forget your running, I will find you
I will find you.
Soundtrack: Placebo – Infrared
Μαρτίου 20, 2008 at 9:30 πμ
Απο ποιόν / τι θέλεις βρε κοριτσάκι να κρυφτείς? Βγες με ένα μεγάλο χαμόγελο, κι οι μέρες οι αιμοβόρες θα κρυφτούν αυτές, ναι?
Μαρτίου 20, 2008 at 1:39 μμ
100. Φτου και βγαίνεις.
Κ κοιτάς κατάματα τον ήλιο κ χαμογελάς.
Έτσι, από αντίδραση
Μαρτίου 20, 2008 at 4:50 μμ
Panta mporeis na krifteis sti gwnia kai kathws se plisiazoun, na vgaleis to podi ksafnikalapo ti gwnia kai na tous valeis triklopodia!
Μαρτίου 20, 2008 at 10:02 μμ
ανόητα παιχνίδια…το να μείνει κανείς φανερός και διάφανος θέλει περισσότερη προσπάθεια…
Μαρτίου 21, 2008 at 9:26 πμ
@ ccnio, χμ.. Δεν είμαι και τόσο σίγουρη.. Ρώτα με ξανά τέλος Απρίλη να σου πω…
@ vasia, πού είναι ο ήλιος, οεο?? Μπερδεύεσαι κοριτσάκι λόγω του τροπικού κλίματος εκεί στην πατρίδα..! Εδώ το πολύ πολύ να κοιτάξω ένα σύννεφο και να χαμογελάσω!!!
@ nirat, θα το δοκιμάσω!!
@ teaser, εξαρτάται από τι κρύβεται ο καθένας..
Μαρτίου 21, 2008 at 11:30 πμ
105!!!
PP
Πέρασα για ένα γειααααα!
Μαρτίου 21, 2008 at 1:59 μμ
Εναλλακτικά…
Hold your breath and count to ten/
And fall apart and start again/
Hold your breath and count to ten/
Start again, start again…
Μαρτίου 22, 2008 at 4:46 μμ
@ vlavo, ε, κλέβεις!!!
Γειααα!:D
@ SugarProof,
“Always stays the same, nothing ever changes/
English summer rain seems to last for ages/
Always stays the same, nothing ever changes/
English summer rain seems to last for ages”
Απριλίου 5, 2008 at 6:55 μμ
Είναι κι εκείνο που λέει:
“Γι’ αυτό κρύψου να μη σε ξαναδώ
στο λάθος δεν μπορώ να αντισταθώ”
Απριλίου 8, 2008 at 5:28 μμ
Είμαι από τη Στρούμνιτσα και τ’ όνομά μου είναι Στόγιαν Στόικοφ. Θα σε πω κι άλλα την άλλη φορά. Προς το παρόν Γειά κι ωραίο μπλογκ!
Απριλίου 9, 2008 at 7:11 πμ
@ par..aloge, πολλά χρόνια πίσω με πήγες μ’ αυτό το τραγούδι..
Welcome!
@ 0 comments, γεια και σ’ εσένα και ευχαριστώ για το μπλογκ!
Το δικό μου όνομα είναι Χριστίνα και είμα από την Αθήνα!!
PS. Εμπνευσμένο νικ!!
Απριλίου 11, 2008 at 9:33 μμ
Πολύ ωραίο κείμενο.
Υ.Γ. Να ακούσεις τα “Κάλαντα” του Θανάση Παπακωνσταντίνου από τον δίσκο του “Τα ζωντανά”.
Απριλίου 15, 2008 at 1:37 μμ
geia sou koritsi!!!!
emena pali h dikh mou kathimerinotita san tsigoleleta mou fainetai. Filia :******
Απριλίου 20, 2008 at 9:41 πμ
@ swift, ευχαριστώ για το κείμενο. Το τραγούδι δεν το ξέρω, αλλά με την πρώτη ευκαιρία θα το βρω και θα το ακούσω.
@ bolemeni, εεεε, ένα κορίτσιιιι!!! Πού έχεις χαθεί εσύ?? Κοίτα η τσιγκολελέτα, δε μου κάνει και τόσο κακή, χοχο.. Απ’ το να σε κυνηγάνε οι εφιάλτες σου σίγουρα καλύτερα!!
Φιλιά πολλά πολλά!!
Απριλίου 27, 2008 at 7:40 μμ
Χρόνια πολλά. Οι στίχοι είναι από τα Βαϊτικα κάλαντα αλλά η συγκεκριμένη εκτέλεση είναι πολύ καλή.