Μαΐου 2008


Γιατί είναι το αγαπημένο μου (της) τραγούδι.

Γιατί παίζει σήμερα στο Λονδίνο.

Κι εγώ αύριο δίνω το τελευταίο μου μάθημα. :(

(Μπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιπ)

Soundtrack: Feist – I feel it all

PS. Ευχή κι από ‘δω στο πιο όμορφο, γελαστό, στοργικό, ανάποδο, αστείο, κυκλοθυμικό, ξεχωριστό, αγαπημένο μου πλάσμα στον κόσμο. Σ’ αγαπώ ως τον ουρανό κι ακόμα παραπέρα. :)

It’s a look
This game we play
We can’t escape
We have to attend
It’s life you see

Είναι οι μηχανικές, οι κουρδισμένες λέξεις
πασπαλισμένες αστερόσκονη και στολισμένες μαγικά πετράδια,
καθώς φορώντας ξεχασμένες χροιές σε πλησιάζουν.
Μα πώς παρά τα πλουμιστά τους ρούχα
όλα όσα κάποτε ήθελες ν’ ακούσεις
δεν είναι πια παρά χιλιοακουσμένες, καθημερινές κουβέντες
που, αδυναμες να κρατηθούν,
αφήνονται στην άμπωτη του χρόνου να βουλιάζουν

And all the time
The world unwinds
I can’t deny the way I feel
The truth is lost beyond this lonely carousel
And all these words
They mean nothing at all
Just a cruel remedy
A strange tragedy
Of what will be

Soundtrack: Rodrigo Leão ft Beth Gibbons – Lonely Carousel