It’s a look
This game we play
We can’t escape
We have to attend
It’s life you see
Είναι οι μηχανικές, οι κουρδισμένες λέξεις
πασπαλισμένες αστερόσκονη και στολισμένες μαγικά πετράδια,
καθώς φορώντας ξεχασμένες χροιές σε πλησιάζουν.
Μα πώς παρά τα πλουμιστά τους ρούχα
όλα όσα κάποτε ήθελες ν’ ακούσεις
δεν είναι πια παρά χιλιοακουσμένες, καθημερινές κουβέντες
που, αδυναμες να κρατηθούν,
αφήνονται στην άμπωτη του χρόνου να βουλιάζουν
And all the time
The world unwinds
I can’t deny the way I feel
The truth is lost beyond this lonely carousel
And all these words
They mean nothing at all
Just a cruel remedy
A strange tragedy
Of what will be
Soundtrack: Rodrigo Leão ft Beth Gibbons – Lonely Carousel
Μαΐου 15, 2008 at 9:49 μμ
ένα prozac στο 4!
γάμησε τα…και εμένα στο MSc το συκώτι μου έγινε ΝΑΑΑΑΑΑΑ
ο καθένας τραβάει τα δικά του ζόρια χιχιχι
keep writing…we like it!
Μαΐου 16, 2008 at 10:03 πμ
Άστα αγαπητέ teaser, χάλια τα νεύρα μου χάλια.. Και το θέμα είναι ότι τώρα τελευταία με έχει πιάσει μια άρνηση απερίγραπτη, βαριέμαι τραγικά και δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα!!! Εγώ να keep writing, αλλά εσύ το ‘κλεισες το μαγαζάκι, εεε???
Μαΐου 16, 2008 at 10:55 πμ
χώσε του αδερφούλα!
Έλα, υπομονή… όλοι στο πήξιμο είμαστε. Γι’αυτό έχω χαθεί κι εγώ, μη θαρρείς..
θα γίνεις όμως υπέρλαμπρη επιστημόνισσα και θα είμαστε όλοι υπερήφανοι για σένα!
χχχ
Μαΐου 16, 2008 at 11:37 πμ
Μια από τα ίδια εδώ… Η υπέρλαμπρη επιστημοσύνη (sic) θα μας φάει…
Έχει δίκιο ο teaser, keep writing, νομίζω κρατάει τις ισορροπίες…
(Πλάκα έχει, η τελευταία φορά που είχα σχολιάσει post σου, ήταν στην AV, που έγραφες για τις εξετάσεις για την υποτροφία και λέγαμε ότι είχαμε χαθεί both πηγαίνοντας σ’εκείνο το σχολείο! Σχεδόν ένας χρόνος μετά μας βρίσκει και τις δύο ξενιτεμένες, να τρέχουμε και να μη φτάνουμε. Μήπως να χανόμαστε στο Ψυχικό καλύτερα?? :p)
Μαΐου 17, 2008 at 8:28 πμ
@ ccinio, εγώ τα λέω, αλλά ποιος μ’ ακούει!!
Το ξέρω μωρέ.. Όλοι τρέχουμε, τρέχουμε και να δούμε στο τέλος πού θα φτάσουμε.. Ώρες ώρες νομίζω ότι είμαι χάμστερ και τρέχω πάνω στη ρόδα μου.. Να κρατήσουμε το υπέρλαμπρη και να αφήσουμε το επιστημόνισσα κατά μέρος? Χμ? Τι λες?? Φιλίιι
@ dancing gal, ναι, ναι, το θυμάμαι εκείνο το παραληρηματικό ποστ, πρέπει να ήταν πέρυσι τέτοιο καιρό, χοχο.. Καλέ, πότε πέρασε ένας χρόνος?? Φτου.. Να υποθέσω ότι ούτε κι εσύ την πήρες την υποτροφία, ε?? Άτιμοι εξεταστές!
Καλό κουράγιο και στις δυο μας λοιπόν, θα τα καταφέρουμε πού θα πάει! Εδώ καταφέραμε να βρούμε το Αρσάκειο
Μαΐου 17, 2008 at 11:17 πμ
καιρό τώρα μπαίνω εδώ περιμένοντας ένα post σου. Άργησες λιγό αλλά χαλάλι! Λακωνική και περιεκτική!
Μαΐου 17, 2008 at 12:01 μμ
βουλιάζουν από την παραπανήσια βαρύτητα, θαρρώ…
Ι’ve missed you, girl!
Keep going! :*
Μαΐου 18, 2008 at 6:50 μμ
@ nirat, κι εγώ το ίδιο έχω πάθει μ’ εσένα.. Πάω τώρα ξανά, μήπως και..
@ vasia, δεν είναι η παραπανήσια βαρύτητα καλό μου.. Είναι που δεν ξέρουν να κολυμπούν.. Αλλά πια δε νοιάζεται κανείς να τους απλώσει το χέρι για να τις σώσει.. :*
Μαΐου 20, 2008 at 9:10 πμ
“όλα όσα κάποτε ήθελες ν’ ακούσεις
δεν είναι πια παρά χιλιοακουσμένες, καθημερινές κουβέντες” φταίμε άραγε εμείς που αλλάζουμε ή η life του τίτλου; :S
w.b dear
Μαΐου 20, 2008 at 6:01 μμ
@ φαρμακόλωσσο bitch girl
, νομίζω ότι είμαστε εμείς που αλλάζουμε και επαναδιαμορφωνόμαστε μέσα από τις αλλαγές της ζωής μας.. Κάτι σαν το αυγό με την κότα δηλαδή ,χοχο. Ευχαριστώ