I can’t deny what I’ve become

I’m just emotionally undone

I can’t deny, I can’t be someone else

Ξέρεις, τι μου έχει λείψει; Να πάρω ένα λεωφορείο χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, ή μάλλον με πολλούς, πάρα πολλους μη συγκεκριμένους προορισμούς, δε με νοιάζει πού θα βρεθώ, αλήθεια, δεν έχει σημασία αν θα είναι ένα μέρος όμορφο ή άσχημο, εχθρικό ή φιλόξενο, καμιά σημασία, το μόνο που θέλω είναι να μην έχω ξαναβρεθεί ποτέ, μα ποτέ σ’ αυτό το μέρος της πόλης, να μην έχω περπατήσει ποτέ αυτά τα στενά, να μην έχω αντικρύσει ποτέ την αντανάκλασή μου σ’ αυτές τις βιτρίνες, ποτέ σκύλος οικοδεσπότης να μη με έχει συνοδεύσει μην τυχόν χάσω έτσι αδέσποτη το δρόμο. Σε ένα μέρος άγνωστο, να χαρτογραφήσω τον κόσμο μου απ’ την αρχή, αυτό, πόσο μου έχει λείψει, αλήθεια, αυτό μόνο, να μη βιάζομαι, να μη με περιμένουν, να μη μιλάω, να μην εξηγώ, να μη νοιάζομαι. Να ΄ναι αρκετό να πατήσω ένα μικρό κόκκινο κουμπί μονάχα, για ν’ ανάψει η φωτεινή επιγραφή και να μπορώ έτσι απλά, χωρίς άλλη εξήγηση, χωρίς άλλες κουβέντες, χωρίς κανένας να ρωτήσει κάτι, πότε άλλωστε ρώτησε οδηγός γιατί θες να κατέβεις σ’ αυτό το σημείο και όχι στο άλλο; έτσι απλά, τόσο απλά, με βήματα σταθερά και σίγουρα να κατέβω.

Στάση.

Για να προλάβω να θάψω, επιτέλους, όλες αυτές τις λέξεις τις κοκκαλωμένες που επιπλέουν γύρω μου, να προλάβω να τις αποχαιρετήσω και να πω και δυο κουβέντες για καλό ταξίδι, σ’ όλες αυτές τις λέξεις που πια είναι άδειες και τόσο μα τόσο ελαφριές, αυτές που φαίνονταν βαριές και θυμωμένες, τώρα σα να συρρικνώθηκαν, καμία αίγλη, καμία περηφάνεια, κι έτσι μπορώ να τις πηγαινοφέρνω κατά βούληση, ούτως ή άλλως καμιά σημασία δεν έχει η σειρά που είναι βαλμένες, όπως κι αν τις βάλεις νόημα κανένα δε βγάζουν για όσους μπορούν ακόμη να περηφανεύονται, πως έχουνε γαλάζιες γραμμές να μετράνε στο κορμί τους. Να προλάβω να μετρήσω τις αλλαγές, να ψάξω να βρω ακριβώς πού χωράω σ’ αυτή τη νέα τάξη των πραγμάτων, δεν είναι αστεία λέξη η τάξη, αλήθεια, «σε ποια τάξη πας;» «που είναι η τάξη σου;», προσπάθησε να εξηγήσεις σ’ ένα παιδί, αυτό το περί νέας τάξης πραγμάτων, προσπάθησε, σε προκαλώ, ω πόσο είσαι αστεία, να δω λοιπόν, τώρα που τακτοποιήθηκαν τα πράγματα και βρήκαν όλα θέσεις βολικές, αν, όταν πια σταματήσουν να ακούγονται οι νότες, αυτή που μένω όρθια είμαι τελικά έγω. Στάση.

I’m losing myself

My desire I can’t have

No reason am I for

Soundtrack: Portishead – Magic Doors

ΥΓ. Μη δίνεις σημασία. Δεν είμαι καν πραγματικά εδώ.