Λονδίνο λοιπόν! Ακόμα δεν το έχω πολυπιστέψει, όσο για να συνειδητοποιήσω ότι είμαι εδώ για ένα χρόνο (ή λίγο, πολύ, πάρα πολύ παραπάνω, χεχ), απέχω εννοείται μακράν. Μου το θυμίζουν όμως ο θεότρελος καιρός και η πολυπολιτισμικότητα γύρω μου. 
Οι πρώτες μέρες σ΄αυτή την πόλη κύλησαν λίγο πολύ όπως ήταν αναμενόμενο, με άπειρο τρέξιμο και κούραση που δεν μπορώ καν να αρχίσω να περιγράφω. Νόμιζα ότι μετά τις εκλογές ήμουν κουρασμένη, αλλά τώρα έχω ανέβει πέντε-έξι levels μαζεμένα και απλά χρειάζομαι ένα καινούριο σώμα. Ή ένα προσωπικό μασέρ να με τρίβει για καμιά βδομάδα μέχρι να ισιώσω. (κυριολεκτικά να ισιώσω, έχω στραβώσει λίγο νομίζω από τη μεριά που κρεμόταν το λάπτοπ, για να μην ξεκινήσω καν να μιλάω για τις μελανιές που έχω παντού). Έχοντας την προηγούμενη εμπειρία από το Erasmus στην Ιταλία ήμουν προετοιμασμένη για πολύ κουβάλημα, αλλά τι να πω ή που είχε περάσει καιρός και είχα ξεχάσει πώς ήταν ή που γέρασα και δεν έχω πια τις ίδιες αντοχές ή που αυτή η φορά ήταν όντως πολύ χειρότερη. Τα κατάφερα πάντως να φτάσω, χωρίς να παρατήσω στη διαδρομή κάποια από τις αποσκευές μου, ενώ μετά από τέσσερις φορές στο σούπερ μάρκετ έχω πλέον με τικ σχεδόν όλα τα απαραίτητα στο survival kit.
Καθώς η αίσθηση προσανατολισμού μου είναι το ίδιο υπαρκτή όπως ο Άγιος Βασίλης, η Χιονάτη και η Μάγια η Μέλισσα (για να έχετε μια εικόνα του προβλήματος θα σας πω μόνο ότι στο El Venizelos, μετά από κανένα τέταρτο δαρκύβρεχτου αποχαιρετισμού με τους δικούς μου και αφού κατάφερα επιτέλους να τους κάνω να φύγουν, ανακάλυψα ότι στεκόμουν σε λάθος πύλη), εννοείται πως μέχρι να φτάσω, χάθηκα (στο μετρό, στο δρόμο, στο αεροδρόμιο), έκανα τους απαραίτητους γύρους γύρω από τον εαυτό μου, γύρω από τον ίδιο σταθμό του tube (ε, ή είμαστε στα Λονδίνα ή δεν είμαστε), γύρω από το ίδιο τετράγωνο, γύρω γύρω όλοι κλπ κλπ, ρώτησα πολλούς (ανέλπιστα εξυπηρετικούς και ευγενικούς ανθρώπους), αλλά τελικά κατάφερα να φτάσω σώα (σ’ αυτό επιφυλάσσομαι ελαφρά, πρέπει πρώτα να ελέγξω ότι όλα τα εξαρτήματά μου λειτουργούν όπως και πριν) και αβλαβής στον προορισμό μου. 
Την πρώτη μέρα της παραμονής μου εδώ, παραδόξως και εντελώς αντίθετα από τα δεδομένα της μέχρι τώρα ζωής μου, συνάντησα στο campus περισσότερους άντρες παρά γυναίκες, οι οποίοι μάλιστα προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν και με τις βαλίτσες και τα ψώνια του σούπερ μάρκετ (πάλι καλά). Ο ένας δε, Τζαμαϊκανός στην καταγωγή, αφού μου κουβάλησε τα μπαγκάζια δύο τετράγωνα (και μου κατέστρεψε τα ροδάκια της βαλίτσας) και αφού αναρωτήθηκε αν όλες οι Ελληνίδες είμαστε τόσο independent και θέλουμε να τα κάνουμε όλα μόνες μας (γιατί η αλήθεια είναι ότι του ‘κανα τα νεύρα σερπαντίνες για να κουβαλήσω κι εγώ κάτι, κορίτσια, μας βγάζω το κακό όνομα, βαρέστε με), μου πρότεινε φυσικά να πάμε και για καφέ αφού τακτοποιηθώ κλπ. Πριν φτάσει εκεί βεβαίως-βεβαίως για να με καλοπιάσει, εκτός από τα κλασικά, πόσο όμορφη και υπέροχη είμαι, είπε ότι του φαίνομαι λέει και πολύ ώριμη για την ηλικία μου (?!), ένα άτομο οργανωμένο και εξαιρετικά συγκροτημένο!!! Είναι αυτό που λένε με τα φαινόμενα που απατούν, χεχ. (πρέπει να τον σκεφτώ σοβαρά τον καφέ γιατί ξέρετε τι λένε για τους μαύρους και άλλωστε όλα πρέπει να τα δοκιμάζεις μια φορά σ’ αυτή τη ζωή, αλλά απ’την άλλη if u go black u never come back και για τέτοια είμαστε τώρα??). Γνώρισα επίσης κι έναν Έλληνα δικηγόρο, ο οποίος όπως όλοι οι Έλληνες δικηγόροι (για ξένους δεν ξέρω ακόμα, όταν μάθω θα σας πω, αν και υποψιάζομαι ότι είναι χαρακτηριστικό του συναφιού ανεξαρτήτως εθνικότητας) μιλάει πολύ, πάρα πολύ και έχει μια γνήσια και ανεξήγητη χαρά και υπερηφάνεια για την ιδιότητά του (όχι που μιλάει πολύ, που είναι δικηγόρος!). Ακούει και Κουρκούλη τον οποίο σκοπεύει να εξαπλώσει στον πλανήτη, εισάγοντάς τον στη μουσική κουλτούρα των αλλοδαπών γειτόνων του. Εκτός απ’ αυτά βρήκαμε φυσικά κοινούς γνωστούς, αφού αποδείχτηκε πρώην μιας φίλης μιας φίλης μου. Ο κόσμος είναι απελπιστικά μικρός, λέμε. Θα πρέπει να είμαι και ευχαριστημένη βέβαια γιατί δεν ήξερε ένα φίλο μου τον οποίο με κάποιο μαγικό τρόπο, γνωρίζουν σχεδόν όλοι οι άνθρωποι τους οποίους συναντώ. Με το που λέω πού μένω, η επόμενη ερώτηση είναι αν ξέρω το Δ. (από τη Μύκονο cc )
Τις επόμενες μέρες αποκαταστάθηκαν οι ισορροπίες και η ζωή μου κατακλύστηκε από γυναίκες, ως επί το πλείστον δικηγόρους και ως επί το πλείστον Ελληνίδες. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι με τις περισσότερες υποτίθεται ότι ήμαστε συμφοιτήτριες αλλά φυσικά ούτε που τις είχα ξαναδεί ποτέ.
Μια έκπληξη εδώ ήταν η γλώσσα. Νόμιζα ότι τα αγγλικά μου ήταν σε πολύ καλό επίπεδο (και το 116/120 στο toefl το είχε επιβεβαιώσει πανηγυρικά έχω να πω, συμπέρασμα, μη δίνετε σημασία σ’ αυτές τις εξετάσεις, όλο μαλακίες είναι για να βγάζουν λεφτά οι Αμερικάνοι, ου, ου, ου, 666 κλπ κλπ), αλλά αυτές τις μέρες νομίζω ότι έχω ανακαλύψει τουλάχιστον 12 διαφορετικούς τρόπους για να πω “συγγνώμη, μπορείτε να επαναλάβετε παρακαλώ” (ο ένας εξ αυτών είναι το κλασικό, ευγενέστατο και απόλυτα διεθνές “ε?”). Ελπίζω με τον καιρό να συνηθίσω την προφορά τους, αλλά όπως και να ‘χει τα αγγλικά των Γάλλων δε νομίζω να τα συνηθίσω ποτέ! Είναι βέβαια μια ευκαιρία να βελτιώσω τα γαλλικά μου θα μου πείτε (τα οποία για κάποιο λόγο χειροτερεύουν διαρκώς, έχω την εντύπωση ότι σε λίγα ακόμη χρόνια θα έχουν πλέον περιοριστεί στο επίπεδο “salut, comment ca-va και voulez-vous coucher avec moi”). Η αλήθεια είναι ότι ο Ανρί, ο Γάλλος γείτονάς μου, προσφέρθηκε να μου κάνει ιδιαίτερα μαθήματα για τα οποία θα τον πληρώνω σε είδος (λαζάνια και μουσακά, μα πού πήγε το μυαλό σας, τς, τς, τς), αλλά προς το παρόν επιφυλάσσομαι, γιατί οι μαγειρικές μου ικανότητες είναι εξίσου υπαρκτές με τον προσανατολισμό μου και δεν τον ξέρω ακόμα αρκετά καλά για να αποφασίσω αν του αξίζει να πεθάνει.
Κατά τα άλλα, όπως προείπαμε, έχω πάει ως τώρα τέσσερις φορές στο σούπερ μάρκετ αλλά ακόμα δεν έχω ψωνίσει ουσιαστικά τίποτα φαγώσιμο. Τι έχω αγοράσει μη ρωτάτε. Έχω όμως μια αμυδρή υποψία ότι ο αφρός μαλλιών δεν είναι είδος πρώτης ανάγκης. Αλλά αυτή βέβαια είναι μόνο μια αμυδρή υποψία. Από βρώσιμα (χεχ), έχω πάρει μόνο καφέ, γάλα, cornflakes και σοκολάτες. Α, και δυο πακέτα μακαρόνια. Τα χέρια μου πονάνε σε κάθε μικρή μικρή κίνηση (το μόνο που μπορώ να κάνω ανώδυνα αυτή τη στιγμή είναι ν’ ανοιγοκλείνω τα μάτια μου, πάντα με εξαιρετική χάρη φυσικά, όπως ακριβώς κάνουν στα καρτούν. Στην αδερφή μου πρέπει να τα πω αυτά που υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει άλλη δραστηριότητα με την οποία να μπορείς να πιαστείς περισσότερο από το καποέιρα, ε, λοιπόν, think again). Οπότε δεν προβλέπεται να ξαναπηγαίνω σούπερ μάρκετ τουλάχιστον για δυο τρεις μέρες ακόμα. Μέχρι τότε θα ζήσω με δημητριακά και σοκολάτες.
PS. Αυτοί οι άνθρωποι οδηγούν ανάποδα. Ανάποδα! Τι κι αν γράφει παντού κάτω look left και look right? Λες και είναι εύκολο να ξεχωρίσεις το δεξιά από το αριστερά..! Εγώ δεν μπορούσα να περάσω το δρόμο ούτε στην Ελλάδα. Μου δίνω δύο μήνες διορία ζωής. Αν επιζήσω περισσότερο θα είναι θαύμα. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά οι τελευταίες μου σκέψεις, αντί για κάτι βαθυστόχαστο, μια έκλαμψη σοφίας εκεί πριν το τέλος βρε παιδί μου, κάτι σπουδαίο όπως αρμόζει στην περίσταση, αντί για όλα αυτά λοιπόν, θα είναι “where the fuck is right??!”
PS 2. Μετά τη Νομική νόμιζα ότι τα είχα δει όλα σε σχέση με γραφειοκρατία γραμματείας, ανικανότητα και ουρές. Επίσης πίστευα ότι αυτοί οι Άγγλοι είναι εξαιρετικά οργανωμένοι σε κάτι τέτοια πράγματα. Τώρα μπορώ να σας πω κι ένα άλλο με τον Τοτό πολύ πετυχημένο.
PS 3. Παρότι με είχαν προειδοποιήσει σχετικά, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ο καφές τους θα ήταν όντως τόσο άθλιος. Και το φαγητό τους επίσης.
PS 4. Μ΄έχει ερωτευτεί παράφορα ένας Ινδός του οποίου το όνομα φυσικά και δε θυμάμαι και ακόμα κι αν το θυμόμουν δε θα μπορούσα να το προφέρω. Όταν λέμε παράφορα όμως, εννοούμε παράφορα. Μ’ έχει πρήξει και δεν καταλαβαίνω και γρι απ’ ό,τι λέει. Μιλάει, μιλάει και το μόνο που φτάνει στον εγκέφαλό μου είναι ένα βουητό. Κι έτσι, απλά τον κοιτάζω ανέκφραστα σαν ηλίθια (μετά την εικοστή ένατη φορά που τον έχω βάλει να τα ξαναπεί χωρίς επιτυχία, γιατί εννοείται ότι δε διακινδυνεύω να πω yes, yes, ποιος ξέρει σε τι θα συμφωνήσω). Μη γελάτε, δεν είναι αστείο. Μη γελάτε, είπα!
PS 5. Απολογούμαι ταπεινά για το σεντόνι και υπόσχομαι να μη γράψω άλλο ποστ σύντομα. 
Soundtrack: Elo – Last train to London
